Legislator Case Law & Legislation
ECLI:NL:RVS:2002:AE2291 ECLI:NL:RVS:2002:AE2291 AI generated

Court dismisses appeal confirming detention continuation when asylum rejection cannot be completed within 48 hours.

Case Number ECLI:NL:RVS:2002:AE2291
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal confirmed the lower court's decision to uphold the appellant's detention following an asylum application. The appellant argued that the detention was unlawful because the asylum rejection could not be finalized within the required 48-hour procedural timeframe. The court ruled that the state secretary was justified in continuing the detention because a thorough investigation was necessary to determine if the application should be rejected, which exceeded the initial deadline.

Legislator headnote

AI generated

Paragraaf C3/12.13.3.1, onder d, Vreemdelingencirculaire 2000; Paragraaf C3/12.13.3.2, Vreemdelingencirculaire 2000: Detention may be continued beyond the 48-hour limit if further investigation is required to assess the asylum claim, provided the state secretary reasonably concludes rejection cannot be completed within the initial timeframe.

Keywords

AI generated
asylum application rejection detention continuation 48 hour procedural limit misuse of power Vreemdelingenwet 2000

Cited Legislation

AI generated
Paragraaf C3/12.13.3.1, onder d, Vreemdelingencirculaire 2000
Paragraaf C3/12.13.3.2, Vreemdelingencirculaire 2000
artikel 6, eerste en tweede lid, Vreemdelingenwet 2000
artikel 3:116, tweede lid, Vreemdelingenbesluit 2000

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Raad van State 200200818/1. Datum uitspraak: 25 maart 2002 AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Uitspraak op het hoger beroep van: [appellant], appellant, tegen de uitspraak van de rechtbank te 's-Gravenhage, nevenzittingsplaats Haarlem, van 4 februari 2002 in het geding tussen: appellant en de Staatssecretaris van Justitie.

1. Procesverloop Bij besluit van 18 januari 2002 is ten aanzien van appellant een vrijheidsontnemende maatregel, als bedoeld in artikel 6, eerste en tweede lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (hierna: de Vw 2000), toegepast, die nadien is voortgezet. Bij uitspraak van 4 februari 2002, verzonden op dezelfde dag, heeft de rechtbank te ’s?Gravenhage, nevenzittingsplaats Haarlem, (hierna: de rechtbank) het met een kennisgeving vanwege de Staatssecretaris van Justitie (hierna: de staatssecretaris) daartegen aanhangig gemaakte beroep ongegrond verklaard. Deze uitspraak is aangehecht. Tegen deze uitspraak heeft appellant bij brief, bij de Raad van State binnengekomen op 12 februari 2002, hoger beroep ingesteld. Deze brief is aangehecht. De Afdeling heeft de zaak ter zitting behandeld op 5 maart 2002, waar appellant, vertegenwoordigd door mr. F.H. Koers, advocaat te Amsterdam, en de staatssecretaris, vertegenwoordigd door A. van de Burgt, ambtenaar in dienst van het ministerie, zijn verschenen.

2. Overwegingen 2.1. De eerste grief klaagt dat de rechtbank het door appellant ter zitting aangevoerde ten onrechte niet, althans onvolledig, heeft weergegeven. 2.1.1. In de uitspraak is vermeld dat namens appellant is aangevoerd dat zijn asielaanvraag niet binnen 48 proces-uren is afgehandeld en dat de vrijheidsontnemende maatregel, nu nog niet is beslist op de asielaanvraag, dient te worden opgeheven. Blijkens het desbetreffende proces-verbaal heeft appellant ter terechtzitting tevens betoogd dat de maatregel in strijd met paragraaf C3/12.13.3.1, onder d, van de Vreemdelingencirculaire 2000 (hierna: de Vc 2000) is voortgezet, aangezien van een noodzaak tot nader onderzoek geen sprake meer kan zijn, nu een voornemen is uitgereikt.

In de uitspraak wordt op dit betoog niet ingegaan. Mitsdien is de klacht juist. Gelet op hetgeen hierna wordt overwogen naar aanleiding van de derde grief, kan deze grief evenwel niet leiden tot het ermee beoogde doel. 2.2. De tweede grief heeft naast de eerste geen zelfstandige betekenis. 2.3. De derde grief strekt ten betoge dat de rechtbank ten onrechte niet heeft geoordeeld dat bij de voortzetting van de vrijheidsontnemende maatregel sprake was van misbruik van bevoegdheid, althans dat die voortzetting steunde op een motivering die zulk misbruik impliceert. 2.3.1.

Paragraaf C3/12.13.3.1, onder d, van de Vc 2000, voorzover thans van belang, vermeldt dat de maatregel op de voet van artikel 6, eerste en tweede lid, van de Vw 2000 wordt voortgezet, indien ten aanzien van de asielzoeker, zijn identiteit en nationaliteit, zijn asielrelaas of overgelegde documenten, nader onderzoek of analyse noodzakelijk is, teneinde te bepalen of de asielaanvraag dient te worden afgewezen. Paragraaf C3/12.13.3.2, voorzover thans van belang, vermeldt dat de asielzoeker in dat geval in het Grenshospitium kan worden geplaatst voor behandeling van zijn aanvraag en de verdere afhandeling van de aanvraag dan niet plaats vindt binnen de aanmeldcentrumprocedure. 2.3.2.

Bij de beoordeling of een aanvraag geschikt is om in een aanmeldcentrum te worden afgewezen, gaat het er louter om of dat op zorgvuldige wijze binnen 48 uur kan gebeuren. De staatssecretaris kan er van afzien om een aanvraag in een aanmeldcentrum af te wijzen, indien hij op enig moment gedurende het onderzoek tot het oordeel komt dat afwijzing daarvan niet binnen 48 uur op zorgvuldige wijze kan plaatsvinden. Het staat hem vrij om het onderzoek in dat geval elders voort te zetten. Appellant heeft zich op het standpunt gesteld dat de termijn van 48 proces-uren was overschreden op het moment van uitreiking van het voornemen tot het afwijzen van zijn aanvraag en daarin aanleiding gezien om geen zienswijze uit te brengen.

Blijkens een brief van de staatssecretaris van 22 januari 2002 heeft deze daarop geconcludeerd dat de aanvraag van appellant niet zorgvuldig binnen 48 proces-uren kon worden afgewezen en appellant in het Grenshospitium geplaatst voor verdere behandeling van die aanvraag. Er is onder deze omstandigheden geen grond voor het oordeel dat de staatssecretaris zich niet in redelijkheid op het standpunt heeft kunnen stellen dat appellant de gelegenheid moest worden geboden alsnog op de voet van artikel 3:116, tweede lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 zijn zienswijze naar voren te brengen.

Nu dat, naar tussen partijen ook niet in geschil is, kan worden aangemerkt als nader onderzoek, als bedoeld in voormelde passages van de Vc 2000, is de rechtbank niet ten onrechte, zij het op onjuiste gronden, tot de slotsom gekomen dat de appellant opgelegde vrijheidsontnemende maatregel mocht worden voortgezet. 2.4. Het hoger beroep is ongegrond. De aangevallen uitspraak dient, met verbetering van gronden, te worden bevestigd. 2.5. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

3. Beslissing De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State Recht doende in naam der Koningin: bevestigt de aangevallen uitspraak. Aldus vastgesteld door mr. P. van Dijk, Voorzitter, en mr. R.W.L. Loeb en mr. M. Vlasblom, Leden, in tegenwoordigheid van mr. M.P. Glerum, ambtenaar van Staat. w.g. Van Dijk w.g. Glerum Voorzitter ambtenaar van Staat Uitgesproken in het openbaar op 25 maart 2002 273-343. Verzonden: Voor eensluidend afschrift, de Secretaris van de Raad van State, voor deze,