Legislator Case Law & Legislation
ECLI:NL:PHR:2011:BO9563 ECLI:NL:PHR:2011:BO9563 AI generated

Court dismisses appeal on child recognition, ruling lower court correctly balanced parental interests under Article 8 ECHR.

Case Number ECLI:NL:PHR:2011:BO9563
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The High Court of the Netherlands rejected the wife's cassation appeal regarding the confirmation of a child's recognition by the father. The wife argued the lower court failed to properly record the special curator's stance and incorrectly prioritized the father's interests over the mother's and child's rights under Article 8 ECHR. The court found these complaints lacked factual basis, noting the lower court had access to the correct minutes and properly weighed the irreversibility of recognition against the child's best interests.

Legislator headnote

AI generated

Art. 8 EVRM; Art. 1:204 lid 3 BW: The court must balance the interests of the parents and the child, recognizing that the father's interest in recognition cannot outweigh the mother's interest in maintaining the relationship, especially given the irrevocable nature of recognition.

Keywords

AI generated
child recognition Article 8 ECHR best interests of the child parental rights balance irrevocable recognition special curator cassation appeal

Cited Legislation

AI generated
Art. 8 EVRM
4.4 in fine) "dat het belang van de vader bij erkenning zwaarder dient te wegen dan het belang van de moeder bij het achterwege blijven daarvan" van een onjuiste rechtsopvatting blijk geeft, gelet op de (door)werking van art. 8 EVRM.
Art. 1:204 lid 3 BW
Bij beschikking van 23 december 2009 heeft de rechtbank Amsterdam de man op grond van art. 1:204 lid 3 BW toestemming gegeven [het kind] te erkennen.
art. 1:204 lid 3 BW
Bij beschikking van 23 december 2009 heeft de rechtbank Amsterdam de man op grond van art. 1:204 lid 3 BW toestemming gegeven [het kind] te erkennen.
art. 8 EVRM
4.4 in fine) "dat het belang van de vader bij erkenning zwaarder dient te wegen dan het belang van de moeder bij het achterwege blijven daarvan" van een onjuiste rechtsopvatting blijk geeft, gelet op de (door)werking van art. 8 EVRM.

Cited Case Law

AI generated
HR 16 februari 2001, LJN: AB0032
HR 16 juni 2006, LJN: AW1860
HR 16 juni 2006, LJN: AW1860, NJ 2006, 339, rov.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

10/03154 mr. Keus Parket, 24 december 2010 Conclusie inzake: [De vrouw] (hierna: de vrouw) verzoekster tot cassatie tegen [De man] (hierna: de man) verweerder in cassatie 1. In deze zaak kunnen de aangevoerde klachten niet tot cassatie leiden. Evenmin nopen zij tot beantwoording van rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling. Ik meen daarom met een verkorte conclusie te kunnen volstaan.

2. Partijen hebben een affectieve relatie gehad. Uit deze relatie is op [geboortedatum] 2008 [het kind] geboren. Bij beschikking van 23 december 2009 heeft de rechtbank Amsterdam de man op grond van art. 1:204 lid 3 BW toestemming gegeven [het kind] te erkennen. Bij beschikking van 20 april 2010 heeft het hof Amsterdam de beschikking van de rechtbank in zoverre bekrachtigd. Het cassatiemiddel van de vrouw is tegen die bekrachtiging gericht.

3. De onderdelen 6.2-6.3 klagen dat het hof in rov. 4.3 niet heeft kunnen vaststellen dat de bijzondere curator "ter zitting (heeft) verklaard dat de bestreden beschikking dient te worden bekrachtigd, aangezien geen zwaarwegende belangen van de moeder of [het kind] zich hiertegen verzetten", nu het hof in rov. 1.6 de bijzondere curator niet als een van de ter zitting verschenen partijen heeft genoemd. Voorts klagen de onderdelen dat bij gebreke van het (deel van het) proces-verbaal dat op de vervangende toestemming betrekking heeft, zich niet laat vaststellen hoe de Raad voor de Kinderbescherming en de bijzondere curator zich ter zitting van het hof hebben uitgelaten, zodat onduidelijk is waarop het hof zijn oordeel (in rov. 4.4, p.

5) heeft gebaseerd dat "gelet op het advies van de bijzondere curator en van de Raad" het belang van de man bij erkenning zwaarder dient te wegen dan het belang van de vrouw bij het achterwege blijven daarvan. De onderdelen missen feitelijke grondslag. In het procesdossier bevindt zich het proces-verbaal van de behandeling ter terechtzitting van 3 maart 2010. Blijkens de aanhef (derde alinea) van het proces-verbaal heeft dit betrekking "op de vervangende toestemming tot erkenning". Uit het proces-verbaal volgt dat de Raad voor de Kinderbescherming en de bijzondere curator ter zitting zijn verschenen. Het niet vermelden van de aanwezigheid van de bijzondere curator in de bestreden beschikking berust kennelijk op een vergissing. Overigens blijkt uit het proces-verbaal zowel het standpunt van de bijzondere curator als dat van de Raad.

4. Onderdeel 6.4 betoogt dat de vrouw in haar beroepschrift heeft gesteld en ter zitting in hoger beroep heeft verklaard dat zij (ernstige) psychische spanningen ervaart, zich op haar werk heeft moeten ziekmelden en deskundige hulp heeft gezocht, welke stellingen niet (direct) door de man zijn betwist, zodat het hof ten minste veronderstellenderwijs van de juistheid daarvan had moeten uitgaan. Het onderdeel is tevergeefs voorgesteld. Blijkens rov. 4.4 (p.

4) heeft het hof zich van de stellingen van de vrouw over de door haar als gevolg van de houding en handelwijze van de man ervaren spanning, stress en angst terdege rekenschap gegeven. Volgens het hof heeft de man echter gemotiveerd weersproken dat hij heeft gehandeld en zich heeft gedragen zoals door de vrouw gesteld, en is hetgeen de vrouw heeft aangevoerd bij gebreke van een nadere onderbouwing van onvoldoende gewicht om de man vervangende toestemming te onthouden.

5. Volgens onderdeel 6.5 zou de beslissing omtrent de erkenning moeten worden aangehouden totdat [het kind] zelf de consequenties van een erkenning kan overzien en zelf kan kiezen of zij de man als vader wenst te beschouwen. Daartoe voert onderdeel 6.6 aan dat in een situatie als de onderhavige, waarin [het kind] niet zelf voor haar belangen kan opkomen en de bijzondere curator naar het oordeel van de vrouw onvoldoende met die belangen rekening houdt, de bescherming die op grond van art. 8 EVRM aan moeder en kind toekomt mede mag strekken tot voorkoming van de onevenredige en/of onherstelbare schade die [het kind] zou ondervinden als de (niet meer ongedaan te maken) erkenning (later) niet in haar belang blijkt.

Onderdeel 6.7 voegt daaraan nog toe dat het oordeel (in rov. 4.4 in fine) "dat het belang van de vader bij erkenning zwaarder dient te wegen dan het belang van de moeder bij het achterwege blijven daarvan" van een onjuiste rechtsopvatting blijk geeft, gelet op de (door)werking van art. 8 EVRM. In rov. 4.2 heeft het hof terecht en in overeenstemming met de eisen van art. 8 EVRM vooropgesteld dat het bij een verzoek als het onderhavige op een afweging van de belangen van betrokkenen aankomt, waarbij uitgangspunt dient te zijn dat zowel het kind als de verwekker aanspraak erop hebben dat hun relatie rechtens als een familierechtelijke betrekking wordt erkend; voorts heeft het hof, evenzeer terecht en in overeenstemming met de eisen van art. 8 EVRM, zich in rov. 4.2 ervan rekenschap gegeven dat het belang van de verwekker niet zo zwaar kan wegen dat zou moeten worden aanvaard dat het belang van de moeder bij een ongestoorde verhouding met het kind wordt geschaad of dat het kind wordt blootgesteld aan het reële risico dat het in een evenwichtige sociaalpsychologische en emotionele ontwikkeling wordt belemmerd(1).

Zoals onderdeel 6.6 op zichzelf terecht benadrukt, gaat het bij de beoordeling van de bedoelde risico's noodzakelijkerwijs om een verwachting omtrent toekomstige feiten, terwijl de na verkregen toestemming gedane erkenning onomkeerbaar is(2). De bestreden beschikking (en meer in het bijzonder rov. 4.4, waarin het hof de betrokken belangen heeft afgewogen) biedt echter geen aanknopingspunten voor de kennelijke veronderstelling van onderdeel 6.6 dat het hof dit een en ander niet bij de belangenafweging in aanmerking zou hebben genomen. De onderdelen 6.5-6.7 kunnen dan ook niet tot cassatie leiden.

6. De conclusie strekt tot verwerping van het cassatieberoep met toepassing van art. 81 RO. De Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden, Advocaat-Generaal 1 Hoge Raad 16 februari 2001, LJN: AB0032, NJ 2001, 571, m.nt. JdB, rov. 3.5 en rov. 3.7, en Asser/De Boer I* 2010, nr. 730. 2 Vgl. HR 16 juni 2006, LJN: AW1860, NJ 2006, 339, rov. 3.4.