Cassation appeal dismissed; transitional rules kept old 1936 law applicable despite new 1998 regulations.
Netherlands (NL)
Legislator summary
AI generatedThe High Court of the Netherlands rejected the prosecution's cassation appeal against a driver convicted of violating the 1936 Hours of Service Act. The defense argued that the newer 1998 transport regulations, which favored the driver, should apply retroactively under Article 1 of the Criminal Code. The court ruled that transitional provisions in the new Hours of Service Act explicitly maintained the applicability of the 1936 Act for offenses committed before the new general measure of administration took effect on April 1, 1998.
Legislator headnote
AI generatedArticle 1, second paragraph of the Criminal Code; Article 12:14, second paragraph of the Hours of Service Act; The transitional provisions of the Hours of Service Act preserve the applicability of the 1936 Hours of Service Act for offenses committed prior to the entry into force of the new general measure of administration, preventing the retroactive application of more favorable new regulations.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Nr. 00739/01 E Mr Jörg Zitting 4 juni 2002 Conclusie inzake: [Verzoeker=verdachte] 1. Verzoeker is door het gerechtshof te 's-Hertogenbosch bij arrest van 14 november 2000 wegens een aantal overtredingen van de Rijtijdenwet 1936 veroordeeld tot dertien boetes van f 1500, drie boetes van f 1000, één boete van f 600, twee boetes van f 300, één boete van f 150 en twee boetes van f 100.
2. Namens verzoeker heeft mr J.B. Vallenduuk, advocaat te Haarlem, bij schriftuur één middel van cassatie voorgesteld.
3. Het middel bepleit dat in de Arbeidstijdenwet en in het Arbeidstijdenbesluit vervoer, die in de plaats zijn getreden van de Rijtijdenwet 1936 en het Rijtijdenbesluit, sprake is van gewijzigde opvattingen over de aansprakelijheidsverdeling tussen werkgever en werknemer omtrent het misbruik van controlemiddelen. Nu deze gewijzigde opvatting de strafwaardigheid van verzoeker ten aanzien van het bewezenverklaarde onder 2 a tot en met m betreft en de nieuwe bepalingen voor verzoeker gunstiger zijn, dienen deze op grond artikel 1, tweede lid, Sr te worden toegepast, aldus het middel. Een en ander zou tot ontslag van rechtsvervolging ten aanzien van die feiten moeten leiden.
4. De steller van het middel vraagt naar de hem bekende weg, aangezien hij reeds eerder dit punt heeft proberen te scoren bij de Hoge Raad (HR 5 oktober 1999, NJ 1999, 804, eerste middel). Ik leg opnieuw uit waarom het middel niet opgaat.
5. De onder 2 a tot en met m bewezenverklaarde feiten zijn begaan in of omstreeks de periode 2 november 1996 tot en met 1 december 1996. Ingevolge de overgangsregeling van artikel 12:14, tweede lid, van de Arbeidstijdenwet blijft de Rijtijdenwet 1936 van toepassing op feiten als de onderhavige begaan tot drie jaar na publicatie in het Staatsblad van de Arbeidstijdenwet (dit was: 23 november 1995) of, indien dit korter is, totdat de algemene maatregel van bestuur, vastgesteld krachtens artikel 5:12, tweede lid, van de Arbeidstijdenwet in werking is getreden. Nu deze algemene maatregel van bestuur, het Arbeidstijdenbesluit vervoer, in werking is getreden op 1 april 1998 (Stb. 1998, 125) blijft de Rijtijdenwet 1936 van toepassing op feiten begaan voor die datum (HR NJ 1999, 804). Het middel miskent het bestaan van deze overgangsregeling.
6. Het middel faalt en kan worden afgedaan met de aan artikel 81 RO ontleende overweging. Gronden waarop de Hoge Raad ambtshalve de aangevallen beslissing zou moeten vernietigen heb ik niet aangetroffen.
7. Deze conclusie strekt tot verwerping van het beroep. De Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden AG