Legislator Case Law & Legislation
ECLI:NL:PHR:2002:AD6091 ECLI:NL:PHR:2002:AD6091 AI generated

Dutch court dismisses cassation appeal regarding statutory interest calculation where plaintiff failed to raise specific legal objections.

Case Number ECLI:NL:PHR:2002:AD6091
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of the Netherlands dismissed the cassation appeal filed by a creditor against a lower court's award of statutory interest. The appellant argued that the lower court incorrectly applied old civil code provisions regarding interest, claiming these rules could not be imposed without explicit request. However, the court held that these provisions were not mandatory and the appellant had previously failed to raise specific objections or cite the relevant articles during the trial proceedings. Consequently, the court ruled that the lower court was not obligated to apply the law ex officio when the party did not actively invoke the specific legal grounds.

Legislator headnote

AI generated

Articles 1286 and 1287 of the old Civil Code; Articles 6:119(2) and 48 of the Code of Civil Procedure: The court is not obliged to apply non-mandatory statutory interest provisions ex officio if the party fails to raise specific objections or cite the relevant articles during the trial.

Keywords

AI generated
statutory interest calculation non-mandatory legal provisions ex officio application duty failure to raise objections civil code old provisions cassation appeal dismissal procedural waiver

Cited Legislation

AI generated
Articles 1286 and 1287 of the old Civil Code
gehouden om ambtshalve toepassing te geven aan de art. 1286 en 1287 (oud).
Article 6:119(2) of the Civil Code
1286 en 1287 (oud), anders dan volgens art. 6:119 lid 2, niet gevorderd kan worden.
Article 48 of the Code of Civil Procedure
Onder deze omstandigheden was het hof naar mijn mening, anders dan de onderdelen betogen, niet krachtens art. 48 Rv.
Article 1862 of the old Civil Code
10 aan art. 1862 (oud) BW gegeven uitleg, dan faalt die klacht naar mijn mening, omdat 's hofs uitleg juist is.
art. 48 Rv
Onder deze omstandigheden was het hof naar mijn mening, anders dan de onderdelen betogen, niet krachtens art. 48 Rv.

Cited Case Law

AI generated
HR 26 maart 1995, NJ 1995, 42
Hoewel dit laatste juist is (zie HR 26 maart 1995, NJ 1995, 42 m.nt.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Mr. A.S. Hartkamp nr. C00/105HR zitting 16 nov. 2001 Conclusie inzake [Erflater A] tegen De gezamenlijke erfgenamen van [erflater B] Feiten en procesverloop 1) De eiser tot cassatie, [erflater A], heeft zich in 1978 borg gesteld voor een schuld van een zekere [betrokkene] aan [erflater B] (wiens gezamenlijke erfgenamen verweerders in cassatie zijn). In 1983 heeft [betrokkene], na daartoe door het Hof te Den Haag veroordeeld te zijn, het grootste deel van zijn schuld voldaan. Bij dagvaarding van 11 mei 1990 heeft [erflater B] [erflater A] aangesproken tot betaling van het restant van de schuld. De rechtbank te Rotterdam heeft de vordering afgewezen. Het hof te Den Haag heeft de vordering bij eindarrest van 24 nov. 1999 (gewezen na drie tussenarresten) toegewezen tot een bedrag van ƒ 84.611,86 met rente en kosten.

2) Tegen het eindarrest heeft [erflater A] tijdig beroep in cassatie ingesteld. Het cassatiemiddel bestaat uit vier onderdelen, waarvan de eerste twee nader zijn verdeeld. Het cassatiemiddel is niet schriftelijk toegelicht. Tegen de erfgenamen van [erflater B] is verstek verleend. Bespreking van het cassatiemiddel 3) In de onderdelen 1-3 wordt geklaagd dat het hof ten onrechte samengestelde wettelijke rente heeft toegewezen, nu deze volgens de artt. 1286 en 1287 (oud), anders dan volgens art. 6:119 lid 2, niet gevorderd kan worden. Hoewel dit laatste juist is (zie HR 26 maart 1995, NJ 1995, 42 m.nt.

CJHB), worden de klachten m.i. tevergeefs voorgesteld. De voormelde bepalingen van het oude wetboek waren niet van dwingend recht; partijen konden daarvan bij overeenkomst afwijken. Voorts heeft een schuldenaar de vrijheid zich niet op de bepalingen te beroepen. In de onderhavige zaak heeft [erflater A] zich in de feitelijke instanties niet op de bepalingen beroepen; en hij heeft, zoals het hof in r.o. 2 van het bestreden arrest heeft overwogen, de in de onderdelen 2 en 3 bedoelde opgaven van wettelijke rente(1) niet betwist. Onder deze omstandigheden was het hof naar mijn mening, anders dan de onderdelen betogen, niet krachtens art. 48 Rv. gehouden om ambtshalve toepassing te geven aan de art. 1286 en 1287 (oud).

Het had op de weg van [erflater A] gelegen die bepalingen zelf ten verwere aan te voeren.

4) Ook onderdeel 4 betoogt dat het hof ten onrechte het (reeds in de onderdelen 1 en 2 aan de orde gestelde) bedrag ad ƒ 23.240,96 aan wettelijke rente heeft toegewezen, maar nu op een andere grond: [erflater B] zou [erflater A] niet tijdig in gebreke hebben gesteld of aangemaand. Naar mijn mening stuit ook deze klacht af op 's hofs rechtsoverweging 2, inhoudende dat hierboven reeds vermelde opgaven niet door [erflater A] zijn betwist, zodat de door [erflater B] opgegeven bedragen juist zijn. Gelet op het verloop van de procedure in hoger beroep, waarin het hof blijkens r.o. 6.6 van het tussenarrest van 10 juni 1998 een zelfstandig onderzoek heeft ingesteld naar de juistheid van de renteberekeningen, acht ik niet onbegrijpelijk dat het hof de niet-betwisting door [erflater A] heeft laten prevaleren boven de passage in de conclusie van antwoord, waarop het onderdeel zich beroept.

Zou het onderdeel, dat bij gebreke van schriftelijke toelichting niet eenvoudig te begrijpen is, ook bedoelen op te komen tegen de door het hof in r.o. 10 aan art. 1862 (oud) BW gegeven uitleg, dan faalt die klacht naar mijn mening, omdat 's hofs uitleg juist is. Zie Asser-Kleijn 5-IV, nr. 144. Conclusie De conclusie strekt tot verwerping van het beroep. De Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden 1 Na de comparitie van partijen d.d. 22 sept. 1998, gehouden op grond van het tussenarrest van 10 juni 1998, heeft de raadsman van [erflater B] aan [erflater A] cijfers toegestuurd (akte van 8 okt. 1998, prod. 4 e.v.).