Legislator Case Law & Legislation
ECLI:NL:HR:2007:AY9933 ECLI:NL:HR:2007:AY9933 AI generated

Court dismisses appeal holding payment discount is a payment premium, not deductible corporate tax.

Case Number ECLI:NL:HR:2007:AY9933
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court declared the cassation appeal inadmissible, upholding the lower court's rejection of the company's claim. The company argued that a payment discount received on a provisional tax assessment should be excluded from taxable profit under Article 10, paragraph 1, letter d, of the Corporate Income Tax Act. The court ruled that such a discount functions as a premium for early payment rather than a reduction of the tax liability itself. Consequently, the discount cannot be treated as corporate income tax for profit calculation purposes.

Legislator headnote

AI generated

Article 2, paragraph 5, of the Corporate Income Tax Act 1969; Article 10, paragraph 1, letter d, of the Corporate Income Tax Act 1969: A payment discount granted for early settlement of a tax assessment constitutes a premium for prompt payment and does not reduce the tax liability, thus it must be included in the calculation of taxable profit.

Keywords

AI generated
corporate income tax payment discount taxable profit calculation premium for early payment provisional tax assessment deductibility of discounts tax liability reduction

Cited Legislation

AI generated
Article 2, paragraph 5, of the Corporate Income Tax Act 1969
Article 10, paragraph 1, letter d, of the Corporate Income Tax Act 1969
Article 27a of the Enforcement Act 1990
Article 81 of the Act on Judicial Organization

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Nr. 43.019 8 juni 2007 EC Gewezen op het beroep in cassatie van X B.V. te Z (hierna: belanghebbende) tegen de uitspraak van het Gerechtshof te Arnhem van 4 januari 2006, nr. 03/02174, betreffende na te melden aanslag in de vennootschapsbelasting.

1. Aanslag, bezwaar en geding voor het Hof Aan belanghebbende is voor het jaar 2000 een aanslag in de vennootschapsbelasting opgelegd naar een belastbaar bedrag van ƒ 8.459.222, welke aanslag, na daartegen gemaakt bezwaar, bij uitspraak van de Inspecteur is gehandhaafd. Belanghebbende is tegen die uitspraak in beroep gekomen bij het Hof. Het Hof heeft het beroep ongegrond verklaard. De uitspraak van het Hof is aan dit arrest gehecht.

2. Geding in cassatie Belanghebbende heeft tegen 's Hofs uitspraak beroep in cassatie ingesteld. Het beroepschrift in cassatie is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit. De Staatssecretaris van Financiën heeft een verweerschrift ingediend. De Advocaat-Generaal P.J. Wattel heeft op 21 augustus 2006 geconcludeerd tot ongegrondverklaring van het beroep. Belanghebbende heeft schriftelijk op de conclusie gereageerd.

3. Beoordeling van het middel 3.1. In cassatie kan van het volgende worden uitgegaan. Belanghebbende heeft bij de betaling van de aan haar opgelegde voorlopige aanslag in de vennootschapsbelasting voor het jaar 2000 ingevolge het bepaalde in artikel 27a van de Invorderingswet 1990 een betalingskorting genoten ten bedrage van ƒ 35.180. Onder verwijzing naar artikel 10, aanhef en letter d, van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 (tekst 2000; hierna: de Wet), heeft zij bij haar aangifte voor het jaar 2000 dit bedrag niet aangemerkt als winst.

De Inspecteur heeft bij de vaststelling van de onderhavige aanslag de betalingskorting wel tot de winst gerekend. 3.2. Het Hof heeft geoordeeld dat de door belanghebbende gerealiseerde betalingskorting door haar is genoten in het kader van de betaling van een belastingaanslag, waarvan de omvang door de betalingskorting niet wordt verminderd. Het op grond van artikel 10, aanhef en letter d, van de Wet bij het bepalen van de winst niet in aanmerking te nemen bedrag aan vennootschapsbelasting is derhalve, aldus het Hof, het bedrag van de desbetreffende belastingaanslag, exclusief een eventueel gerealiseerde betalingskorting.

Het middel richt zich onder meer tegen dit oordeel. 3.3. Het middel faalt in zoverre. 3.3.1. Uit artikel 2, lid 5, van de Wet volgt dat bij een besloten vennootschap, zoals belanghebbende, voor de berekening van de winst geen onderscheid wordt gemaakt tussen bedrijfsmatige en niet-bedrijfsmatige inkomsten en uitgaven en dat het betalen van de schulden van de vennootschap als een bedrijfshandeling is aan te merken. Ingevolge het bepaalde in artikel 10, aanhef en letter d, van de Wet komt echter de vennootschapsbelasting bij de bepaling van de winst niet in aftrek.

Voor de vraag of de door een belastingplichtige genoten betalingskorting tot de winst moet worden gerekend, is derhalve beslissend of deze kan worden aangemerkt als een vermindering van de vennootschapsbelasting in de zin van artikel 10, letter d, van de Wet. 3.3.2. Deze vermindering van het op de aanslag te betalen bedrag hangt samen met het tijdstip waarop dat bedrag wordt betaald en kan daarom worden aangemerkt als een premie op snelle betaling van het op de aanslag verschuldigde bedrag. Omdat deze premie op snelle betaling ook niet het bedrag van de aanslag doet verminderen, dient deze naar haar aard niet te worden aangemerkt als vennootschapsbelasting in de zin van artikel 10, aanhef en letter d, van de Wet.

Zulks strookt met hetgeen is opgemerkt in de Memorie van toelichting bij het voorstel van wet waarin de betalingskorting van artikel 27a van de Invorderingswet 1990 werd ingevoerd (Kamerstukken II 1996/97, 25 051, nr. 3, blz. 13): "De betalingskorting is een korting die niet ten laste komt van de betaalde belasting. Indien een betalingskorting op een voorlopige aanslag is verleend kan derhalve niettemin het volledige bedrag van de voorlopige aanslag worden verrekend met de aanslag (op grond van artikel 15 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen)." 3.4.

Het middel kan ook voor het overige niet tot cassatie leiden. Zulks behoeft, gezien artikel 81 van de Wet op de rechterlijke organisatie, geen nadere motivering, nu het middel in zoverre niet noopt tot beantwoording van rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling.

4. Proceskosten De Hoge Raad acht geen termen aanwezig voor een veroordeling in de proceskosten.

5. Beslissing De Hoge Raad verklaart het beroep ongegrond. Dit arrest is gewezen door de raadsheer A.E.M. van der Putt-Lauwers als voorzitter, en de raadsheren P.J. van Amersfoort, P. Lourens, C.B. Bavinck en A.R.Leemreis, in tegenwoordigheid van de waarnemend griffier E. Cichowski, en in het openbaar uitgesproken op 8 juni 2007.