Appeal dismissed because appellant failed to prove urgent relocation necessity for special assistance.
Legislator summary
AI generatedThe Central Council for Social Affairs confirmed the lower court's rejection of the appellant's claim for special assistance regarding relocation costs. The appellant, who remained in a shared home until accepting a new property in late 2015, failed to demonstrate that the relationship with his ex-wife had deteriorated sufficiently to mandate an immediate move. Furthermore, the proximity of the new home to his son's residence was not unique, as the shared home was similarly located. The court emphasized that each case is assessed individually and rejected the argument that other separating couples receive special aid. Consequently, the appeal was dismissed without costs due to the lack of evidence supporting the necessity of relocation expenses.
Legislator headnote
AI generatedWet bijzondere bijstand bij verhuizing; Wet op de inrichtingskosten; The court holds that special assistance for relocation costs is only granted when the applicant proves an urgent necessity for moving, which requires demonstrating a significant deterioration of the relationship or unique circumstances not present in the shared residence.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
173475 PW-PV Centrale Raad van Beroep Enkelvoudige kamer Proces-verbaal van de mondelinge uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Gelderland van 22 maart 2017, 16/5422 (aangevallen uitspraak) Partijen: [appellant] te [woonplaats] (appellant) het college van burgemeester en wethouders van Arnhem (college) Datum uitspraak: 25 september 2018 Zitting heeft: J.N.A. Bootsma Griffier: F. Dinleyici Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. J. van Kleef, advocaat. Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door P.T.F.A. de Boer. BESLISSING De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak. Deze beslissing is uitgesproken in het openbaar. Zij is gebaseerd op de volgende overwegingen.
1. Appellant is in 2008 gescheiden en in de gezamenlijke woning bij zijn ex-vrouw blijven wonen. Eind 2015 heeft appellant een eigen woning geaccepteerd. Appellant heeft niet aannemelijk gemaakt dat de relatie met zijn ex-vrouw toen zoveel slechter was dan in de jaren daarvoor, dat acute verhuizing noodzakelijk was. Appellant heeft ook niet aannemelijk gemaakt dat verhuizing noodzakelijk was omdat de eigen woning in de buurt is van de [woning] van zijn zoon; de gezamenlijke woning was dat namelijk ook. Onder deze omstandigheden zijn de kosten van woninginrichting niet noodzakelijk. De Raad komt dan ook niet toe aan de vraag of appellant in de voorafgaande jaren voor deze kosten heeft kunnen reserveren.
2. Ter zitting is nog aangevoerd dat andere mensen die willen scheiden wel bijzondere bijstand ontvangen. Ook deze beroepsgrond slaagt niet. Appellant heeft pas jaren na de echtscheiding besloten te verhuizen. Bovendien wordt elke zaak individueel beoordeeld, zodat niet gezegd kan worden dat iedereen die is gescheiden bijzondere bijstand ontvangt om de nieuwe woning in te richten.
3. Het hoger beroep slaagt niet. De aangevallen uitspraak moet worden bevestigd.
4. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. Waarvan proces-verbaal. De griffier. De voorzitter. (getekend) F. Dinleyici (getekend) J.N.A. Bootsma MD