Legislator Case Law & Legislation
ECLI:NL:CRVB:2017:2840 ECLI:NL:CRVB:2017:2840 AI generated

Appeal dismissed; applicant's 1944 arrest in camp Erica not proven as resulting from forced labor evasion under WUV.

Case Number ECLI:NL:CRVB:2017:2840
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Central Council for Social Insurance dismissed the appellant's appeal against a decision refusing benefits under the 1940-1945 Victims of Persecution Act. The appellant claimed arrest in a concentration camp resulted from evading forced labor, but the Council found no external evidence corroborating his story beyond his own testimony. Consequently, the court held that the statutory requirement for freedom deprivation to stem from forced labor evasion was not met.

Legislator headnote

AI generated

Art. 2, second paragraph Wuv; Freedom deprivation under the 1940-1945 Victims of Persecution Act requires proof that evasion of forced labor directly led to imprisonment in a camp where life termination or permanent surveillance was intended, and such deprivation must be substantiated by evidence beyond the applicant's own declaration.

Keywords

AI generated
WUV 1940-1945 forced labor evasion concentration camp status burden of proof victim of persecution freedom deprivation corroborating evidence

Cited Legislation

AI generated
Art. 2, second paragraph Wuv

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

16/5464 WUV Centrale Raad van Beroep Enkelvoudige kamer Uitspraak in het geding tussen Partijen: [Appellant] te [woonplaats], Canada (appellant) de Pensioen- en Uitkeringsraad (verweerder) Datum uitspraak: 18 augustus 2017 PROCESVERLOOP Appellant heeft beroep ingesteld tegen het besluit van verweerder van 1 juli 2016, kenmerk BZ01942503 (betreden besluit). Dit betreft de toepassing van de Wet uitkeringen vervolgingsslachtoffers 1940-1945 (Wuv). Verweerder heeft een verweerschrift ingediend. Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 6 juli 2017. Daar is appellant, met bericht, niet verschenen. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. I. Pieterse. OVERWEGINGEN 1.1. Appellant, geboren in 1925, heeft in februari 2015 een aanvraag ingediend om toekenningen op grond van de Wuv. 1.2. Verweerder heeft de aanvraag afgewezen bij besluit van 8 december 2015, na bezwaar gehandhaafd bij het bestreden besluit, op de grond dat niet is gebleken dat appellant vervolging in de zin van de Wuv heeft ondergaan.

2. Naar aanleiding van wat partijen in beroep hebben aangevoerd komt de Raad tot de volgende beoordeling. 2.1. Voor zover hier van belang wordt op grond van artikel 2, tweede lid, van de Wuv onder vervolging verstaan handelingen of maatregelen van de vijandelijke bezettende macht van Nederland, welke werden gericht tegen personen, die zich aan verplichte tewerkstelling hebben onttrokken en welke hebben geleid tot vrijheidsberoving door opsluiting in concentratiekampen, gevangenissen of andere verblijfplaatsen, waar beëindiging van het leven dan wel permanente bewaking van de vervolgde werd beoogd, met inbegrip van het transport naar en tussen dergelijke verblijfplaatsen. 2.2.

Appellant stelt dat hij, na begin 1943 opgeroepen te zijn voor de Arbeidsdienst, ondergedoken is geweest bij een tante in [plaatsnaam] om aan de verplichte tewerkstelling te ontkomen. Onder de alias [alias] is hij vervolgens gaan werken bij de [werkgever]. In 1944 ontsnapte hij aan een in Zwolle gehouden razzia en is hij ondergedoken op de boerderij van [naam]. Daar is hij in december 1944 gearresteerd door de Gestapo. Uiteindelijk is hij overgebracht naar kamp Erica in Ommen. In april 1945 wist hij uit het kamp te ontkomen. De laatste weken van de oorlog heeft hij onder de vloer van de ouderlijke woning ondergedoken gezeten, aldus appellant. 2.3.

Uit de onder 2.1 genoemde bepaling blijkt dat alleen het onderduiken om aan verplichte tewerkstelling te ontkomen niet leidt tot vervolging in de zin van de Wuv. Kort gezegd moet het zich onttrekken aan verplichte tewerkstelling voor de betrokkene hebben geleid tot vrijheidsberoving. 2.4. Naar aanleiding van het relaas van appellant heeft verweerder uitgebreid onderzoek gedaan, waarbij ook de alias van appellant is betrokken. Benaderd zijn onder meer het NIOD, het Rode Kruis en het Historisch Centrum Overijssel. Ook zijn verschillende relatiedossiers geraadpleegd.

Hoewel niet valt uit te sluiten dat appellant in kamp Erica gevangenschap heeft ondergaan heeft het door verweerder ingestelde onderzoek geen gegevens opgeleverd die, buiten de eigen verklaring van appellant, de gestelde gevangenschap kunnen bevestigen. De in bezwaar verkregen verklaring van de nicht van appellant, [naam nicht], berust niet op eigen waarneming. Zij verklaart van appellant te hebben gehoord dat hij ondergedoken heeft gezeten, maar kan zich hiervan gezien haar leeftijd niets meer herinneren. Los van dit alles is ook niet duidelijk geworden of de gestelde gevangenschap in kamp Erica voortkwam uit de onttrekking aan de tewerkstelling. 2.5.

Uit het voorgaande volgt dat het bestreden besluit in rechte stand kan houden. Het beroep moet ongegrond worden verklaard.

3. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding. BESLISSING De Centrale Raad van Beroep verklaart het beroep ongegrond. Deze uitspraak is gedaan door B.J. van de Griend, in tegenwoordigheid van J. Tuit als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 18 augustus 2017. (getekend) B.J. van de Griend (getekend) J. Tuit HD