Legislator Case Law & Legislation
ECLI:NL:CRVB:2017:277 ECLI:NL:CRVB:2017:277 AI generated

Central Council of Appeal partially allowed appeal, ruling VBL opvang satisfies WMO needs and dismissing detention claims.

Case Number ECLI:NL:CRVB:2017:277
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Central Council of Appeal partially allowed the appeal against the District Court's decision granting WMO care to a foreign national. While the court upheld the applicant's right to care, it rejected the argument that the applicant needed WMO support because a Freedom Restricting Location (VBL) was available. The Council determined that VBL placement fulfills the international obligation to provide care, thereby removing the necessity for WMO assistance under the bed-bad-bread provision.

Legislator headnote

AI generated

Vreemdelingenwet 2000; Wet maatschappelijke ondersteuning: The availability of a Freedom Restricting Location (VBL) constitutes a preceding provision that satisfies the positive obligation to provide care, thereby negating the need for WMO social care.

Keywords

AI generated
freedom restricting location WMO care provision foreign national status positive obligation care preceding provision necessity

Cited Legislation

AI generated
Vreemdelingenwet 2000
Betrokkene is een vreemdeling als bedoeld in de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) die, op grond van het in de artikelen 10 en 11 van de Vw 2000 opgenomen koppelingsbeginsel, ten tijde hier van belang geen aanspraak had op voorzieningen, verstrekkingen en uitkeringen.
Wet maatschappelijke ondersteuning
Het college heeft het bezwaarschrift van 7 januari 2014 aangemerkt als aanvraag om opvang als bedoeld in de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) en deze aanvraag bij besluit van 31 maart 2014 afgewezen.
Algemene wet bestuursrecht
Daarnaast heeft het college bepaald dat hij op grond van artikel 4:17 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) geen dwangsom is verschuldigd aan betrokkene.
artikel 4:17 van de Algemene wet bestuursrecht
Daarnaast heeft het college bepaald dat hij op grond van artikel 4:17 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) geen dwangsom is verschuldigd aan betrokkene.
artikel 6:24 van de Awb
Uit artikel 6:13 in verbinding met artikel 6:24 van de Awb volgt dan dat betrokkene hiertegen niet eerst in hoger beroep kan opkomen.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

15/6481 WMO, 15/7010 WMO Centrale Raad van Beroep Enkelvoudige kamer Uitspraak op de hoger beroepen tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 11 september 2015, 14/6513 (aangevallen uitspraak) Partijen: [Betrokkene] (betrokkene) het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam (college) PROCESVERLOOP Namens betrokkene heeft mr. W.G. Fischer, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het college heeft hoger beroep ingesteld. Het onderzoek ter zitting in de zaken 15/6373, 15/6464, 15/7012, 15/6462, 15/7015, 15/6479, 15/7009, 15/6481, 15/7010, 15/6517, 15/6978, 15/6599, 15/6657, 15/6658, 15/6966 en 15/7024 heeft gevoegd plaatsgehad op 5 oktober 2016.

Partijen zijn, met bericht, niet verschenen. Na de behandeling ter zitting zijn de zaken weer gesplitst. OVERWEGINGEN 1. De Raad gaat uit van de volgende feiten en omstandigheden. 1.1. Betrokkene is een vreemdeling als bedoeld in de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000) die, op grond van het in de artikelen 10 en 11 van de Vw 2000 opgenomen koppelingsbeginsel, ten tijde hier van belang geen aanspraak had op voorzieningen, verstrekkingen en uitkeringen. 1.2. Op 7 januari 2014 heeft betrokkene bezwaar gemaakt tegen de weigering hem toe te laten tot de opvang in de Vluchthaven aan de Havenstraat te Amsterdam (Vluchthaven). 1.3.

Het college heeft het bezwaarschrift van 7 januari 2014 aangemerkt als aanvraag om opvang als bedoeld in de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) en deze aanvraag bij besluit van 31 maart 2014 afgewezen. 1.4. Bij beslissing op bezwaar van 28 augustus 2014 (bestreden besluit) heeft het college het bezwaar tegen de weigering om betrokkene opvang als bedoeld in de Wmo te verlenen niet-ontvankelijk verklaard. Daarnaast heeft het college bepaald dat hij op grond van artikel 4:17 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) geen dwangsom is verschuldigd aan betrokkene.

2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit gegrond verklaard, het bestreden besluit vernietigd, het besluit van 31 maart 2014 herroepen en bepaald dat betrokkene recht heeft op maatschappelijke opvang op grond van de Wmo overeenkomstig de bed-bad-broodvoorziening.

3. Betrokkene en het college hebben hoger beroep ingesteld tegen de aangevallen uitspraak.

4. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 4.1. Onder verwijzing naar rechtsoverweging 4.2 van de uitspraak van de Raad van 17 augustus 2016, ECLI:NL:CRVB:2016:3096, begrijpt de Raad het bestreden besluit aldus dat is beslist op zowel het bezwaar van 7 januari 2014 als op het bezwaar tegen het besluit van 31 maart 2014, in die zin dat deze bezwaren wegens het ontbreken van procesbelang niet-ontvankelijk zijn verklaard. 4.2. De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat betrokkene wel procesbelang heeft bij de beoordeling van het recht op opvang over de periode dat hij geen opvang had.

Gelet op de beroepsgronden van partijen wordt dit oordeel van de rechtbank in hoger beroep ook niet (meer) bestreden. 4.3. Het hoger beroep van het college richt zich tegen het door de rechtbank herroepen van het besluit van 31 maart 2014 en het bepalen dat betrokkene recht heeft op maatschappelijke opvang op grond van de Wmo overeenkomstig de bed-bad-broodvoorziening. De beroepsgrond van het college dat er geen noodzaak is voor Wmo-opvang, omdat de Vrijheidsbeperkende Locatie (VBL) een voorliggende voorziening is die deze noodzaak doet vervallen, slaagt.

Zoals de Raad in zijn uitspraak van 26 november 2015, ECLI:NL:CRVB:2015:3803, heeft overwogen mag ervan worden uitgegaan dat een vreemdeling als betrokkene van de opvang in een VBL gebruik kan maken, dat de opvang in een VBL in het algemeen aangemerkt kan worden als een voldoende voorziening in het bieden van opvang en dat met plaatsing in een VBL voldoende invulling wordt gegeven aan de uit het internationaal recht voortvloeiende positieve verplichting opvang te bieden. Daarmee is de opvang in een VBL een aan de Wmo voorliggende voorziening die de noodzaak van opvang op grond van die wet wegneemt. 4.4.

Voor zover het hoger beroep van betrokkene zich richt tegen het niet toekennen van dwangsommen, slaagt dit niet. Betrokkene heeft geen beroep ingesteld tegen de vaststelling door het college dat geen dwangsommen zijn verbeurd en er is geen grond om te oordelen dat hem hiervan redelijkerwijs geen verwijt kan worden gemaakt. Uit artikel 6:13 in verbinding met artikel 6:24 van de Awb volgt dan dat betrokkene hiertegen niet eerst in hoger beroep kan opkomen. 4.5. Aan een beoordeling van de andere gronden van de hoger beroepen van het college en betrokkene wordt niet toegekomen. 4.6.

Uit het voorgaande volgt dat het hoger beroep van het college slaagt. De aangevallen uitspraak wordt vernietigd, voor zover de rechtbank zelf in de zaak heeft voorzien door het besluit van 31 maart 2014 te herroepen en te bepalen dat betrokkene recht heeft op maatschappelijke opvang op grond van de Wmo overeenkomstig de bed-bad-broodvoorziening en voor zover het college daarbij in proceskosten in bezwaar is veroordeeld. Doende wat de rechtbank zou behoren te doen zal de Raad zelf in de zaak voorzien door te bepalen dat de bezwaren van betrokkene tegen de weigering hem op grond van de Wmo opvang te verlenen ongegrond zijn.

5. Voor een veroordeling in de proceskosten in hoger beroep bestaat geen aanleiding. BESLISSING De Centrale Raad van Beroep - vernietigt de aangevallen uitspraak op de wijze als vermeld onder 4.6; - verklaart het bezwaar tegen het besluit van 31 maart 2014 ongegrond en bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde besluit van 28 augustus 2014; - bevestigt de aangevallen uitspraak voor het overige. Deze uitspraak is gedaan door L.M. Tobé, in tegenwoordigheid van M.S.E.S. Umans als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 25 januari 2017. (getekend) L.M. Tobé (getekend) M.S.E.S. Umans RB