Legislator Case Law & Legislation
03/3547 CSV ECLI:NL:CRVB:2005:AS4018 AI generated

Social insurance appeal dismissed for inadmissibility regarding prior penalty decision; fraud penalty upheld.

Case Number 03/3547 CSV
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Central Council of Social Insurance Appeals partially overturned the lower court's decision, declaring the appeal against the February 2002 penalty inadmissible due to expired standing. The court found the appellant only objected to the 2001 penalty notes, leaving the correction notes out of the proceedings. Consequently, the appeal against the February 2002 decision was rejected as time-barred, while the fraud penalty based on the June 2002 decision was confirmed.

Legislator headnote

AI generated

Articles 6:19 of the General Administrative Law; Article 10, second paragraph; Article 12, first and third paragraphs of the Social Insurance Coordination Act: An appeal against a subsequent administrative decision is inadmissible if the appellant failed to object to a prior, non-maintained decision, resulting in the loss of standing to challenge that specific prior act.

Keywords

AI generated
administrative appeal inadmissibility social insurance fraud standing to sue penalty decision time bar procedural error

Cited Legislation

AI generated
Article 6:19 of the General Administrative Law
Article 10, second paragraph of the Social Insurance Coordination Act
Article 12, first and third paragraphs of the Social Insurance Coordination Act
artikel 6:19 van de Algemene wet bestuursrecht
De rechtbank heeft met toepassing van artikel 6:19 van de Algemene wet bestuursrecht het beroep van appellante geacht mede te zijn gericht tegen het besluit van 7 juni 2002.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

03/3547 CSV U I T S P R A A K in het geding tussen: [appellante], gevestigd te [vestigingsplaats], appellante, en de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, gedaagde. I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING Namens appellante is hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 11 juni 2003, reg. nr. 02/1378. Gedaagde heeft een verweerschrift ingediend. Het geding is ter behandeling aan de orde gesteld ter zitting van de Raad op 25 november 2004, waar partijen niet zijn verschenen. II. MOTIVERING Bij besluiten van 17 en 24 september 2001 zijn over de jaren 1999 en 2000 correctie- en boetenota’s opgelegd aan appellante.

Gedaagde heeft bij besluit van 7 februari 2002 het bezwaar van appellante tegen de boetenota’s niet-ontvankelijk verklaard. Vervolgens heeft gedaagde hangende het beroep bij de rechtbank het besluit van 7 februari 2002 ingetrokken en op 7 juni 2002 een nieuwe beslissing op het bezwaarschrift genomen. De rechtbank heeft met toepassing van artikel 6:19 van de Algemene wet bestuursrecht het beroep van appellante geacht mede te zijn gericht tegen het besluit van 7 juni 2002. De rechtbank was van oordeel dat dat besluit in stand kon blijven en heeft het beroep ongegrond verklaard.

De Raad overweegt het volgende. De Raad stelt voorop met de rechtbank en gedaagde van oordeel te zijn dat appellante middels het bezwaarschrift van 31 oktober 2001 uitsluitend bezwaar heeft gemaakt tegen de boetenota’s. Dit betekent dat de correctienota’s niet in geding zijn. Voorts overweegt de Raad dat gedaagde zijn besluit van 7 februari 2002 niet heeft gehandhaafd. Naar het oordeel van de Raad heeft de rechtbank ten onrechte geen beslissing gegeven met betrekking tot dit besluit. De rechtbank had het beroep tegen dat besluit niet-ontvankelijk dienen te verklaren wegens het vervallen van het belang bij een inhoudelijk oordeel over dat besluit.

De aangevallen uitspraak komt in zoverre voor vernietiging in aanmerking. Met betrekking tot het besluit van 7 juni 2002 overweegt de Raad als volgt. De Raad is met de rechtbank en gedaagde van oordeel dat appellante te kort is geschoten in de voldoening aan een op grond van artikel 10, tweede lid, van de Coördinatiewet Sociale Verzekering (CSV) op haar rustende verplichting en dat dit te wijten is aan opzet of grove schuld van appellante. Dit brengt mee dat gedaagde op grond van artikel 12, eerste en derde lid, van de CSV verplicht was aan appellante een boete van ten hoogste 100% van het alsnog verschuldigde premiebedrag op te leggen.

Gezien de absolute en relatieve omvang van het niet opgegeven loon was voorts sprake van een ernstige en verhoudingsgewijs omvangrijke fraude, zodat geen grond bestond voor kwijtschelding van de verhoging. Uit het vorenstaande volgt dat de aangevallen uitspraak in zoverre dient te worden bevestigd. De Raad acht ten slotte termen aanwezig om gedaagde te veroordelen in de proceskosten van appellante. Deze worden begroot op € 966,-- in beroep en op € 322,-- in hoger beroep, wegens verleende rechtsbijstand. III. BESLISSING De Centrale Raad van Beroep, Recht doende:

Vernietigt de aangevallen uitspraak, voorzover daarbij niet is beslist omtrent het beroep tegen het besluit van 7 februari 2002; Verklaart het beroep tegen dat besluit niet-ontvankelijk; Bevestigt de aangevallen uitspraak voor het overige; Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellante tot een bedrag van € 1.288,--, te betalen door het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen; Bepaalt dat het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen aan appellante het betaalde recht van in totaal € 566,-- vergoedt. Aldus gegeven door mr. B.J. van der Net als voorzitter en mr. drs.

N.J. van Vulpen-Grootjans en mr. M. Greebe als leden, in tegenwoordigheid van M. Renden als griffier en uitgesproken in het openbaar op 13 januari 2005. (get.) B.J. van der Net. (get.) M. Renden.