Legislator Case Law & Legislation
04/1885 WUV ECLI:NL:CRVB:2005:AS4009 AI generated

Appeal dismissed because the applicant failed to prove sufficient evidence of persecution under the 1940-1945 Victims of Persecution Act.

Case Number 04/1885 WUV
Court / Authority
Jurisdiction Netherlands (NL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Central Council for Social Security dismissed the applicant's appeal against a denial of a periodic benefit for victims of persecution. The applicant, born in 1922, claimed to have been a KNIL soldier interned for 21 days in a Buitenzorg barracks before escaping and hiding until the war's end. The Council found no corroborating records in the Bandung archive, the Indonesian Pensions Foundation archives, or the Nefis archive to confirm his internment or the existence of the specific barracks mentioned. Consequently, the Council held that the applicant did not sufficiently demonstrate he suffered persecution as defined by the relevant law.

Legislator headnote

AI generated

Wet uitkeringen vervolgingsslachtoffers 1940-1945; artikel 2: The burden of proof requires sufficient evidence to demonstrate that the applicant underwent persecution within the meaning of the Act, and a denial of benefit stands when such evidence is lacking.

Keywords

AI generated
Wet uitkeringen vervolgingsslachtoffers periodieke uitkering betoog ongegrond laste van bewijs Nederlands-Indië oorlog KNIL militair krijgsgevangenschap bewijs

Cited Legislation

AI generated
Wet uitkeringen vervolgingsslachtoffers 1940-1945
ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING Onder dagtekening 10 februari 2004, kenmerk JZ/F60/2004/0074, heeft verweerster ten aanzien van eiser een besluit genomen ter uitvoering van de Wet uitkeringen vervolgingsslachtoffers 1940-1945 (hierna: de Wet).
artikel 2 Wet uitkeringen vervolgingsslachtoffers 1940-1945
artikel 8:75 Algemene wet bestuursrecht
artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht
De Raad die, ten slotte, geen termen aanwezig acht om toepassing te geven aan het bepaalde in artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht inzake een vergoeding van proceskosten, beslist als volgt.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

E N K E L V O U D I G E K A M E R 04/1885 WUV U I T S P R A A K in het geding tussen: [eiser], wonende te [woonplaats] (Indonesië), eiser, en de Raadskamer WUV van de Pensioen- en Uitkeringsraad, verweerster. I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING Onder dagtekening 10 februari 2004, kenmerk JZ/F60/2004/0074, heeft verweerster ten aanzien van eiser een besluit genomen ter uitvoering van de Wet uitkeringen vervolgingsslachtoffers 1940-1945 (hierna: de Wet). Tegen dat besluit heeft eiser bij de Raad beroep ingesteld. In het beroepschrift heeft eiser uiteengezet waarom hij zich met het bestreden besluit niet kan verenigen.

Verweerster heeft een verweerschrift ingediend. Het geding is behandeld ter zitting van de Raad op 9 december 2004. Daar is eiser niet verschenen en heeft verweerster zich laten vertegenwoordigen door J.J.G.A. Theelen, werkzaam bij de Pensioen- en Uitkeringsraad. II. MOTIVERING Blijkens de gedingstukken heeft eiser, die in 1922 is geboren te Batavia in het voormalige Nederlands-Indië, in september 2002 bij verweerster een aanvraag ingediend om hem als vervolgde voor een periodieke uitkering ingevolge de Wet in aanmerking te brengen. In dat verband heeft eiser gesteld dat hij als militair van het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger vanaf het begin van de Japanse bezetting ongeveer 21 dagen in krijgs-gevangenschap in een kazerne in Buitenzorg heeft doorgebracht.

Daarna wist hij te ontsnappen waarna hij zich tot het eind van de oorlog schuil zou hebben gehouden. Verweerster heeft de aanvraag afgewezen bij besluit van 3 juli 2003, zoals na daartegen gemaakt bezwaar gehandhaafd bij het thans bestreden besluit, op de grond dat niet is aangetoond of voldoende aannemelijk gemaakt dat eiser vervolging in de zin van artikel 2 van de Wet heeft ondergaan. De Raad dient antwoord te geven op de vraag of het bestreden besluit, gelet op hetgeen door eiser in beroep is aangevoerd, in rechte kan standhouden. Die vraag wordt door de Raad bevestigend beantwoord.

Hiertoe acht de Raad doorslaggevend dat in het KSB- archief, het zogeheten Bandung-archief, geen gegevens omtrent eiser zijn gevonden terwijl de Stichting Administratie Indonesische Pensioenen, die de beschikking heeft over onder meer de archieven van Overzeese Pensioenen, evenmin gegevens omtrent eiser heeft aangetroffen die de gestelde internering van eiser zouden hebben kunnen bevestigen. Enkel in het Nefis-archief Buitenkantoor Batavia bevindt zich een dagrapport uit 1948 waarin de naam van eiser alias [naam alias] voorkomt met vermelding dat eiser voor de Japanse bezetting KNIL-militair was.

Verder staan er geen gegevens in die het relaas van eiser zouden kunnen objectiveren dan wel een bevestiging vormen van de door hem gestelde vervolging. Objectieve gegevens die tot een ander oordeel moeten leiden, zijn ook anderszins niet aanwezig. Ook in de kampenlijst van Nederlands-Indië heeft verweerster geen vermel-ding gevonden van een kazerne in Buitenzorg die in gebruik zou zijn geweest als kamp voor krijgsgevangenen. Tegen deze achtergrond heeft verweerster naar het oordeel van de Raad op goede gronden de aanvraag van eiser afgewezen, aangezien niet voldoende aannemelijk is geworden dat hij vervolging in de zin van de Wet heeft ondergaan.

De Raad die, ten slotte, geen termen aanwezig acht om toepassing te geven aan het bepaalde in artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht inzake een vergoeding van proceskosten, beslist als volgt. III. BESLISSING De Centrale Raad van Beroep, Recht doende: Verklaart het beroep ongegrond. Aldus gegeven door mr. H.R. Geerling-Brouwer, in tegenwoordigheid van E. Heemsbergen als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 20 januari 2005. (get.) H.R. Geerling-Brouwer. (get.) E. Heemsbergen.