Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds regarding res judicata and procedural rules.

Απόφαση 982 / 2011 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 982/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αντώνιο Αθηναίο, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Μίμη Γραμματικούδη), Σαράντη Δρινέα, Χριστόφορο Κοσμίδη, Νικόλαο Τρούσα και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του την 24η Μαΐου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Καραβέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

ΤΟΥ ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΟΝΤΟΣ: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "Οργανισμός Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών" (ΟΑΕΕ) που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως καθολικού διαδόχου του ΝΠΔΔ με την επωνυμία " Ταμείο Ασφάλισης Βιοτεχνών Ελλάδος" (ΤΕΒΕ). Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χαράλαμπο Μαραβέλια, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

ΤΩΝ ΑΝΑΙΡΕΣΙΒΛΗΤΩΝ: 1) Σ. Α. Κ., κατοίκου ..., 2) Μ. συζ. Σ. Δ., κατοίκου ..., 3)Κ. Ε. Τ., κατοίκου ..., 4) Ν. Σ. Σ., κατοίκου ..., 5) Ε. Γ. Μ., κατοίκου ..., 6) Μ. Ε. Γ., κατοίκου ..., 7) Ε. Ε. Α., κατοίκου ..., 8) Ε. Α. Μ., κατοίκου ..., 9) Α. Γ. Μ., κατοίκου ..., 10) Β. συζ. Κ. Π., κατοίκου ..., 11) Α. συζ. Κ. Κ., κατοίκου .... Εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Γεώργιο Μητρόπουλο, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-06-2004 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αθηνών. Επί της αγωγής εκδόθηκε η 1247/2007 απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και κατόπιν ασκήσεως εφέσεως η 909/2010 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 11-5-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με την σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Νικόλαος Τρούσας, ανέγνωσε την από 13-05-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου του στα δικαστικά έξοδα.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τον συνδυασμό των άρθρων 553 παρ. 1, 531 παρ. 1 και 272 παρ. 1 και 2 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι η απόρριψη της εφέσεως λόγω της ερημοδικίας του εκκαλούντος γίνεται κατ` ουσίαν και όχι κατά τύπους. Διότι, μολονότι οι λόγοι της εφέσεως δεν εξετάζονται ως προς το παραδεκτό και τη βασιμότητά τους, θεωρείται κατά πλάσμα του νόμου ότι είναι αβάσιμοι και για την αιτία αυτή πάντοτε απορριπτέοι, αφού δεν δίδεται στο δικαστήριο η δυνατότητα εκδόσεως αντίθετης αποφάσεως περί αποδοχής τους.

Επομένως, αν η ασκηθείσα έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης απορριφθεί, λόγω ερημοδικίας του εκκαλούντος, προσβλητή με το ένδικο μέσο της αναιρέσεως είναι μόνο η (μη υποκείμενη πλέον σε ανακοπή ερημοδικίας) απόφαση του Εφετείου, στην οποία ενσωματώθηκε η πρωτόδικη. Τα δε τυχόν σφάλματα της αποφάσεως του πρώτου βαθμού μπορούν να προταθούν με την αίτηση αναιρέσεως, εφόσον συνιστούν και αναιρετικούς λόγους που προβάλλονται παραδεκτώς (Ολ.ΑΠ 16/1990).

Περαιτέρω, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 560 ΚΠολΔ, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο η έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς ο λόγος αυτός αναίρεσης δεν μπορεί να προβληθεί σε μικροδιαφορές, 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα και 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Οι, κατά την ανωτέρω διάταξη, τέσσερις λόγοι αναιρέσεως αντιστοιχούν προς τους λόγους των αριθμ. 1, 2, 4, 5 και 7 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προς τους οποίους, όμως, μερικοί δεν ταυτίζονται απολύτως. Η απαρίθμηση των προαναφερόμενων λόγων αναιρέσεως είναι περιοριστική όπως συνάγεται από τη λέξη "μόνον", και συνεπώς δεν είναι δυνατόν να προβληθεί οποιοσδήποτε άλλος λόγος αναιρέσεως κατά των ως άνω αποφάσεων.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, στην οποία ενσωματώθηκε η πρωτόδικη, το ως Εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο, δέχθηκε ανελέγκτως τα εξής: "Οι ενάγουσες (ήδη αναιρεσίβλητες) προσλήφθηκαν από το εναγόμενο την 1-9-1987, 1-7-1988, 8-12-1988, 16-12-1988, 23-1-1990, 23-4-1991, 23-1-1992, 16-1-1995 και 15-5-96, αντίστοιχα, κατόπιν προφορικής συμφωνίας ως καθαρίστριες για την καθαριότητα των διαφόρων γραφείων του εναγομένου (ήδη αναιρεσείοντος), αντί αμοιβής που καταβαλλόταν κάθε μήνα από τον διαχειριστή μηνιαίων εξόδων κάθε διεύθυνσης και παρέχουν τις υπηρεσίες τους μέχρι σήμερα. Με την υπ' αριθμ. 772/2002 τελεσίδικη απόφαση του Δικαστηρίου τούτου και τις υπ' αριθμ. 775/1996, 2372/1998, 4572/1998, 7283/1998, 903/2001 και 911/2001 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών κρίθηκε τελεσίδικα ότι η συνδέουσα τις ενάγουσες με το εναγόμενο σχέση είναι αυτή της συμβάσεως εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, άκυρης μεν λόγω μη τηρήσεως εγγράφου τύπου, πλην όμως επιφέρουσας όλες τις συνέπειες της έγκυρης συμβάσεως, και επιδικάσθηκαν οι αιτούμενες διαφορές. Επίσης κρίθηκε τελεσίδικα ότι οι ενάγουσες καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες του εναγομένου και ότι προσφέρουν την ίδια εργασία με τις μόνιμες συναδέλφους τους.

Συνεπώς από τις άνω αποφάσεις υφίσταται σύμφωνα με τα προαναφερθέντα δεδικασμένο, αφού το αντικείμενο της παρούσας δίκης έχει ως προϋπόθεση την ύπαρξη δικαιώματος που κρίθηκε σε προηγούμενη δίκη. Για την ίδια δε δικαιολογητική σχέση και για το ίδιο νομικό ζήτημα, που κρίθηκε με τις ως άνω αποφάσεις δεν έλαβε χώρα μεταβολή της νομοθεσίας ή των πραγματικών περιστατικών". Με τον μοναδικό λόγο αναιρέσεως, που στηρίζεται κατ' ορθή υπαγωγή στον αριθμό 16 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ, προβάλλεται η αιτίαση ότι στην προκείμενη περίπτωση δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του δεδικασμένου, αφού με την έκδοση του Π.Δ. 81/2003 επήλθε μεταβολή της νομοθεσίας. Ο λόγος αυτός με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι το δικαστήριο κατά παράβαση του νόμου δέχθηκε ότι υπάρχει δεδικασμένο είναι απορριπτέος προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι η αιτίαση αυτή δεν μπορεί να θεμελιώσει παραδεκτό λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερόμενους στο άρθρο 560 ΚΠολΔ, αφού η προσβαλλόμενη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου εκδόθηκε επί εφέσεως κατά αποφάσεως Ειρηνοδικείου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 11-05-2010 αίτηση του ν.π.δ.δ. με την επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ (ΟΑΕΕ)" για αναίρεση της 909/2010 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσίβλητων, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 9 Ιουνίου 2011. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 14 Ιουνίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ