Supreme Court partially allows appeal regarding inadmissible incidental appeal by insurance fund against car owner.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court partially allowed the appellant's appeal against the Thessaloniki Court of Appeal's decision. The court found the Court of Appeal erred in admitting the main claim against the car owner because the insurance fund's incidental appeal was procedurally inadmissible due to the main claim not being transferred to the second instance. Consequently, the Court of Appeal should have declared the incidental appeal inadmissible, but it failed to do so. The Supreme Court ordered the case to be remitted for further examination regarding the incidental appeal while rejecting it as inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 559 no. 9 and 14 of the Code of Civil Procedure; Art. 580 no. 3 para. 3 lit. g of the Code of Civil Procedure: When a second-instance court admits an incidental appeal that is inadmissible because the main claim was not transferred to it, the Supreme Court must partially allow the appeal, remit the case for examination of the inadmissible appeal, and reject the appeal itself.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 97 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 97/2014
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Δ' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 1 Νοεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Χ. Γ. του Σ. κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Αντώνιο Μαμαλούδη και κατέθεσε προτάσεις.
Των αναιρεσιβλήτων: 1. Σ. Κ. του Γ., 2 Α. Σ. του Χ. συζ. Σ. Κ., ενεργούσας ατομικά και ως εξ αδιαθέτου κληρονόμος της ενάγουσας και αποβιώσασας Ε. συζ. Χ. Σ. του Α., 3 Ε. Κ. του Σ., κατοίκων ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Γεωργία Λέφα και κατέθεσαν προτάσεις.4. Γ. Κ. του Σ., 5 Ε. συζ. Γ. Κ. του Κ., κατοίκων ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν και δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο. 6.Χ. Σ. του Γ., ατομικά για τον εαυτό του και ως εξ αδιαθέτου κληρονόμος της ενάγουσας και αποβιώσασας Ε. Σ.,7 Α. Σ. του Χ., ως εξ αδιαθέτου κληρονόμος της ενάγουσας και αποβιώσασας Ε. Σ., 8Ε. συζ. Σ. Μ. το γένος Θ. Τ., ως εξ αδιαθέτου κληρονόμος της ενάγουσας και αποβιώσασας Ε. Σ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Γεωργία Λέφα και κατέθεσαν προτάσεις και 9. Του Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία "Επικουρικό Κεφάλαιο Ασφαλίσεως Ευθύνης εξ ατυχημάτων Αυτοκινήτων" το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μανουσάκη και κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την με αριθ.κατάθ. 36667/2005 κύρια αγωγή των 1ου,2ου, 3ου, 4ου και 5ου ήδη αναιρεσιβλήτων και η με αριθ. κατάθ.302/2006 ανακοίνωση δίκης- παρεμπίπτουσα αγωγή του 9ου ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 19574/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2408/2008 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 19-10-2011 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γεώργιος Σακκάς, ανέγνωσε την από 27-12-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.
Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, οι πληρεξούσιοι των παραστάντων αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
1. Από τις επικαλούμενες και προσκομιζόμενες υπ'αριθμ.... και .../10-10-2012 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Βέροιας …προκύπτει ότι επικυρωμένο αντίγραφο της ένδικης αίτησης αναίρεσης με την κάτω από το δικόγραφο αυτό πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για εμφάνιση αυτών κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, που ορίσθηκε νόμιμα για τη δικάσιμο της 11-1-2013, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στους τέταρτο και πέμπτο από τους αναιρεσιβλήτους Γ. Κ. και Ε. Γ. Κ., οι οποίοι παραστάθηκαν δια της πληρεξούσιας δικηγόρους τους Γεωργίας Λέφα στην αρχική δικάσιμο (11-1-2013). Αυτοί όμως δεν εμφανίστηκαν κατά τη σημειούμενη στην αρχή της παρούσας μετ'αναβολή δικάσιμο και την εκφώνηση της υπόθεσης στη σειρά από το πινάκιο. Επομένως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία αυτών (αρθρ.576 παρ.2 ΚΠολΔ).
2. Από τα άρθρα 19 παρ.1β και 4 εδ.α'του ν.489/1976 "περί υποχρεωτικής ασφαλίσεως της εξ ατυχημάτων αυτοκινήτων αστικής ευθύνης" προκύπτει, ότι το Επικουρικό Κεφάλαιο έχει υποχρέωση να καταβάλει στα πρόσωπα που ζημιώθηκαν την αποζημίωση λόγω θανάτωσης ή σωματικών βλαβών ή υλικών ζημιών από αυτοκινητιστικά ατυχήματα, όταν το ατύχημα προήλθε από αυτοκίνητο ανασφάλιστο.
Το Επικουρικό Κεφάλαιο με την καταβολή της αποζημίωσης υποκαθίσταται σε όλα τα εξαιτίας του ατυχήματος δικαιώματα του προσώπου που ζημιώθηκε έναντι του υποχρέου προς αποζημίωση. Άρα έχει δικαίωμα να ασκήσει εξ υποκαταστάσεως επικουρική αναγωγή, που γίνεται με παρεμπίπτουσα αγωγή όταν αυτό συνενάγεται με άλλους υπόχρεους (κύριο, κάτοχο ή οδηγό του ζημιογόνου αυτοκινήτου), απαιτώντας από αυτούς σε περίπτωση ήττας του κάθε ποσό το οποίο τούτο θα υποχρεωθεί να καταβάλει στον παθόντα.
Η καταβολή αυτή αποτελεί ουσιαστική προϋπόθεση της υποκαταστάσεως. Αν το πρωτοβάθμιο δικαστήριο απορρίψει τη βασική αγωγή ως αβάσιμη ως προς τον κύριο δεν θα ασχοληθεί με την επικουρική αναγωγή κατά του κυρίου, αφού ως επικουρική καθίσταται άνευ αντικειμένου. Αν στη συνέχεια οι κυρίως ενάγοντες ασκήσουν έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης προς τους εναγομένους οδηγό και το Επικουρικό Κεφάλαιο, όχι όμως ως προς τον κύριο του ανασφαλίστου οχήματος, το Επικουρικό Κεφάλαιο δεν έχει έννομο συμφέρον να ασκήσει επικουρική έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης ως προς τον κύριο του οχήματος, αφού ως προς αυτόν δεν μεταβιβάστηκε η υπόθεση στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, κατά το άρθρο 522 ΚΠολΔ.
Επομένως, η έφεση, που τυχόν ασκήθηκε από το Επικουρικό Κεφάλαιο και ως προς τον κύριο του ζημιογόνου οχήματος, απορρίπτεται ως απαράδεκτη (αρθρ.516 παρ.2 και 532 ΚΠολΔ). Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αριθ.14 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από το δικαίωμα ή απαράδεκτο.
Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, η ακυρότητα πρέπει να έχει λάβει χώρα ενώπιον του δικάσαντος δικαστηρίου και να χαρακτηρίζεται ως δικονομική. Στην προκειμένη περίπτωση, οι ενάγοντες (συγγενείς της θανούσας) άσκησαν την από 20-9-2005 ένδικη αγωγή τους κατά του Π. Α. (οδηγού του ζημιογόνου ανασφαλίστου αυτοκινήτου), Χ.
Γ. (αναιρεσείοντος ιδιοκτήτου και προστήσαντος τον πρώτο στην οδήγηση) και κατά του Επικουρικού Κεφαλαίου, ζητώντας χρηματική ικανοποίηση για την ψυχική οδύνη που έχουν υποστεί από το θάνατο της ανήλικης κόρης, αδελφής και εγγονής τους. Το Επικουρικό Κεφάλαιο άσκησε κατά του Π. Α. και του αναιρεσείοντος Χ.
Γ. παρεμπίπτουσα αγωγή και ζήτησε από αυτούς να του καταβάλουν ότι θα υποχρεωθεί να καταβάλει στους κυρίως ενάγοντες (αρθρ.19 παρ.4 του ν.489/1976). Το Πρωτοδικείο με την 19574/2006 απόφασή του απέρριψε τις ανωτέρω αγωγές (κυρία και παρεμπίπτουσα) ως προς τον εναγόμενο Χ. Γ.. Κατά της απόφασης αυτής άσκησαν εφέσεις οι κυρίως ενάγοντες κατά των εναγομένων, πλην του Χ.
Γ., ο Π. Α. κατά των κυρίως εναγόντων και του Επικουρικού Κεφαλαίου, ενώ το τελευταίο άσκησε την από 4-2-2007 έφεση κατά των κυρίως εναγόντων και την σωρευόμενη στο ίδιο δικόγραφο επικουρική έφεση κατά των παρεμπιπτόντως εναγομένων Π. Α. και Χ. Γ.. Όμως, με βάση τα ανωτέρω, το κεφάλαιο της κύριας αγωγής και της παρεμπίπτουσας αγωγής ως προς τον αναιρεσείοντα Χ.
Γ. δεν μεταβιβάστηκε στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο και συνεπώς απαραδέκτως το Επικουρικό Κεφάλαιο άσκησε κατ'αυτού την από 4-2-2007 επικουρική έφεση. Επομένως, το Εφετείο παρά το νόμο δεν κήρυξε το απαράδεκτο της έφεσης αυτής και δέχθηκε την κύρια αγωγή, κατά την κατεύθυνσή της κατά του δευτέρου των εναγομένων και ήδη αναιρεσείοντος.
Επομένως, υπέπεσε στις πλημμέλειες του άρθρου 559 αρ.9 και 14 ΚΠολΔ και οι σχετικοί λόγοι της αναιρέσεως είναι βάσιμοι. Κατ'ακολουθίαν των ανωτέρω, παρελκούσης της έρευνας των λοιπών αναιρετικών λόγων, πρέπει να αναιρεθεί εν μέρει η προσβαλλόμενη απόφαση κατά τα κεφάλαια αυτής που αναφέρεται στην παραδοχή της από 4-2-2007 (αριθ.κατ.1216/2007) επικουρικής έφεσης του Επικουρικού Κεφαλαίου κατά του Χ.
Γ. και της κύριας παρεμπίπτουσας αγωγής κατά του ιδίου, ως και εκείνο περί δικαστικών εξόδων που υποχρεώνεται ο ήδη αναιρεσείων να καταβάλει ως εφεσίβλητος στο εκκαλούν Επικουρικό Ταμείο. Στη συνέχεια πρέπει να κρατηθεί η υπόθεση κατά τούτο προς περαιτέρω εκδίκαση από το παρόν Δικαστήριο, κατά το άρθρο 580 παρ.3 εδ.γ'ΚΠολΔ, και να απορριφθεί η ανωτέρω επικουρική έφεση κατά του Χ.
Γ. ως απαράδεκτη. Τα δικαστικά έξοδα βαρύνουν τους αναιρεσιβλήτους (αρθρ.176 και 183 ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί εν μέρει την 2408/2008 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης κατά τα αναφερόμενα στο σκεπτικό κεφάλαια αυτής και ειδικότερα κατά την κύρια και παρεμπίπτουσα αγωγή κατά την απεύθυνσή της κατά του ήδη αναιρεσείοντος και εκείνο περί δικαστικών εξόδων.
Κρατεί την υπόθεση και δικάζει κατά τούτο την από 4-2-2007 (αριθ.καταθ.1216/2007) επικουρική έφεση του Επικουρικού Κεφαλαίου κατά του Χ. Γ..
Απορρίπτει την έφεση αυτή ως απαράδεκτη. Και
Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, που κατέθεσε και προτάσεις, τα οποία ορίζει σε τρείς χιλιάδες (3000) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Δεκεμβρίου 2013.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Ιανουαρίου 2014.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ