Supreme Court dismisses appeal on bankruptcy objection grounds, ruling procedural objection inadmissible.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal filed by Piraeus Bank against the Thessaloniki Court of Appeal's decision rejecting a bankruptcy objection. The bank sought to reclassify its claim for over 3.2 million euros to gain priority status over other creditors. The court held that the objection was procedurally inadmissible because the bank failed to raise substantive objections during the verification phase or initiate a separate lawsuit as required by law. Consequently, the appeal was rejected as baseless, and the bank was ordered to pay the opposing party's legal costs.
Legislator headnote
AI generatedArticles 561(2), 579, 585(4) of the Code of Civil Procedure; Article 281 of the Civil Code; Article 559(14) of the Code of Civil Procedure: A creditor's objection to a bankruptcy ranking table is procedurally inadmissible if substantive defenses were not raised during the verification phase or if a separate lawsuit was not filed, rendering subsequent appeals on such grounds without merit.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 978 / 2012 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 978/2012
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Εμμανουήλ Καλούδη), Βασίλειο Φούκα, Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη και Δημήτριο Τίγγα, Αρεοπαγίτες.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριο του στις 2 Απριλίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: ανώνυμης τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Τσιάντο.
Του αναιρεσίβλητου: Γ. Γ. του Κ., κατοίκου ..., δικηγόρου, οριστικού συνδίκου της πτωχεύσεως της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ERGO TEXTILE ΑΝΩΝΥΜΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΒΙΟΤΕΧΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΝΔΥΜΑΤΩΝ ΝΗΜΑΤΩΝ ΥΦΑΣΜΑΤΩΝ ΒΑΦΕΙΩΝ ΦΙΝΙΣΤΗΡΙΩΝ" και το διακριτικό τίτλο "ERGO TEXTILE Α.Β.Ε.Ε.", που εδρεύει στο Δήμο Εχεδώρου Θεσσαλονίκης (Καλοχώρι), ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7 Μαΐου 2008 ανακοπή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6712/2009 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 915/2010 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 18 Οκτωβρίου 2010 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Νικόλαος Λεοντής, ανέγνωσε την από 23 Δεκεμβρίου 2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της 317/18.10.2010 αιτήσεως για αναίρεση της 915/6.5.2010 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.
Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου της στη δικαστική δαπάνη της.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Με την κρινόμενη 317/18-10-2010 αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η 915/6-5-2010 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής κατ' επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ, εκτίμηση των διαδικαστικών εγγράφων. Ειδικότερα, με την 18260/7-5-2008 ανακοπή, κατά το ενδιαφέρον την παρούσα αναιρετική διαδικασία αντικείμενο αυτής, η δι' αυτής ανακόπτουσα και ήδη αναιρεσείουσα εδίωκε τη μεταρρύθμιση του .../2007 πίνακα κατατάξεως της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Μαρίας Κολυδάκη, προκειμένου να καταταγεί προνομιακά για το ποσό των 3.220.899,00 €, με ισόποση αποβολή των αναφερομένων δανειστών που αναγγέλθηκαν (και κατατάχθηκαν) από τον καθού και ήδη αναιρεσίβλητο οριστικό σύνδικο της πτωχεύσεως της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ERGO TEXTILE Ανώνυμη Βιομηχανική Βιοτεχνική Εμπορική Εταιρεία Ενδυμάτων Νημάτων Υφασμάτων Βαφείων Φινιστιρίων", κατάσταση πτωχεύσεως στην οποία κηρύχθηκε με την 3755/31-1-2006 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.
Επί της εν λόγω ανακοπής εκδόθηκε, κατά μερική παραδοχή της, η 6712/2009 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και σε δεύτερο βαθμό, ύστερα από την 2260/3-6-2009 έφεση της ανακόπτουσας, η 915/6-5-2010 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, με απορριπτική επ' αυτής κατ' ουσίαν κρίση. Κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως και ειδικότερα κατά του κεφαλαίου αυτής που αναφέρεται στην αναγγελία (και κατάταξη) από τον αναιρεσίβλητο οριστικό σύνδικο των αξιώσεων της δικηγόρου Α.
Γ. εναντιώνεται η ηττηθείσα εκκαλούσα με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως και με την έννοια αυτή ερευνώνται στη συνέχεια οι διατυπούμενοι δι' αυτής λόγοι αναιρέσεως, οι οποίοι συνδέονται με τον θεμελίουμενο στο άρθρο 281 ΑΚ λόγο ανακοπής, με την έννοια της καταχρηστικής ασκήσεως των εν λόγω απαιτήσεων, ένσταση η οποία απορρίφθηκε από την προσβαλλόμενη απόφαση με κύρια αιτιολογία ως απαράδεκτη και με παράλληλη επάλληλη επικουρική αιτιολογία ως κατ' ουσίαν αβάσιμη.
Ειδικότερα, κατά την διάταξη του άρθρου 559 αρ.14 ΚΠολΔ, στοιχειοθετείται λόγος αναιρέσεως, όταν η πλημμέλεια αναφέρεται σε ακυρότητα, απαράδεκτο ή έκπτωση από δικαίωμα, που προέρχεται από παραβίαση δικονομικής διατάξεως. Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 534, 625, 628, 632, 634, 647, 648, 665 και 666 του Εμπ.
Νόμου, που εφαρμόζονται κατ' επιταγή των άρθρων 180 και 182 § 1,2 του ν.3588/2007, με εκείνες των άρθρων 972, 975, 986 και 977 του Κ.Πολ.Δικ., προκύπτει ότι στη διαδικασία της επαληθεύσεως υποβάλλονται και οι με γενικό προνόμιο εξοπλισμένες απαιτήσεις, οι πιστωτές των οποίων στερούνται των ατομικών διώξεων Αν δε εκπλειστηριασθεί, με επίσπευση ενέγγυου πτωχευτικού δανειστή, που διατηρεί δικαίωμα ατομικής διώξεως, ακίνητο της πτωχευτικής περιουσίας, πριν από το στάδιο της ενώσεως των πιστωτών, οι απαιτήσεις αυτές αναγγέλλονται στη διαδικασία της εκτελέσεως μόνο δια του συνδίκου, ο οποίος και κατατάσσεται στη θέση και για λογαριασμό των πιστωτών στον οικείο πίνακα κατάταξης.
Η πτωχευτική πίστωση που έγινε κατά τη διαδικασία της επαληθεύσεως αποδεκτή, θεωρείται ότι αναγνωρίστηκε υπέρ και κατά της ομάδας των πιστωτών και γίνεται πλέον οριστική και απρόσβλητη. Στην περίπτωση αυτή αρκεί η κατάθεση από το σύνδικο αντιγράφου της εκθέσεως επαληθεύσεως προς οριστική κατάταξη των απαιτήσεων αυτών στον πίνακα κατάταξης.
Σύμφωνα δε με τη διάταξη του άρθρου 979 παρ.2 του ΚΠολΔ οι μη καταταγέντες πιστωτές, μπορούν να ασκήσουν ανακοπή κατά του πίνακα και να ζητήσουν την κατάταξη τους και την αναγνώριση του προνομίου των απαιτήσεων τους. Δεν μπορούν, όμως, να προτείνουν ισχυρισμούς για το κατά το ουσιαστικό δίκαιο υπαρκτό των απαιτήσεων, αλλά μόνο αντιρρήσεις δικονομικού χαρακτήρα από τη διαδικασία της κατατάξεως.
Τις αντιρρήσεις τους από το ουσιαστικό δίκαιο μπορούν να προτείνουν στη διαδικασία της επαλήθευσης, στην οποία ο ενέγγυος πιστωτής μπορεί σε κάθε περίπτωση να υποβληθεί ή απλώς να παρίσταται κατ' άρθρο 585 εδ. τελευταίο Εμπ. Νόμου, μετά δε την επαλήθευση οριστικώς με την εισαγωγή τους ενώπιον του κατά τις γενικές διατάξεις αρμοδίου δικαστηρίου.
Η έκθεση επαληθεύσεως των πιστώσεων, εφόσον δεν είναι δικαστική απόφαση, δεν δημιουργεί μεν δεδικασμένο για την απαίτηση που έγινε δεκτή οριστικά, πλην όμως αποτελεί για την ύπαρξη της πλήρη απόδειξη κατά της οποίας δεν επιτρέπεται ανταπόδειξη. Στην έννοια της αποδεικτικής αυτής δυνάμεως εμπίπτει και η κατά την έννοια του άρθρου 281 ΑΚ καταχρηστική άσκηση της καταταγείσης απαιτήσεως, σε αντιδιαστολή με εκείνη που συνδέεται με την διαδικασία της αναγκαστικής εκτελέσεως.
Σε συνέπεια με τις νομικές αυτές παραδοχές και την ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ότι οι αξιώσεις της δικηγόρου Α. Γ. έγιναν οριστικά δεκτές κατά την διαδικασία της επαληθεύσεως, χωρίς την διατύπωση αντιρρήσεων από την αναιρεσείουσα ή την εισαγωγή τους ενώπιον του κατά τις γενικές διατάξεις αρμοδίου δικαστηρίου, κατ' ορθή εφαρμογή των αμέσως παραπάνω σημειουμένων διατάξεων η προσβαλλόμενη απόφαση απέρριψε την διατυπούμενη με τον σχετικό λόγο ανακοπής ένσταση περί καταχρηστικής, κατά την έννοια του άρθρου 281 ΑΚ, ασκήσεως των εν λόγω αξιώσεων από απόψεως υπαρκτού αυτών ή του μεγέθους τους, ως απαράδεκτη, με άμεση δικονομική συνέπεια υποστηρίζουσα τα αντίθετα η προβαλλόμενη με τον πρώτο κατά σειρά λόγο αναιρετική αιτίαση από το άρθρο 559 αρ.14 ΚΠολΔ να ελέγχεται, ερειδόμενη επί αναληθούς από νομική άποψη προϋποθέσεως, ως αβάσιμη.
Η κύρια αυτή αιτιολογία, η οποία δεν πλήττεται επιτυχώς, στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως και επομένως οι διατυπούμενες με τον δεύτερο και τελευταίο κατά σειρά λόγο αναιρετικές αιτιάσεις από το άρθρο 559 αρ.1 και 19 ΚΠολΔ, με την έννοια της ευθείας και εκ πλαγίου παραβιάσεως του άρθρου 281 ΑΚ, που συνδέονται με την επάλληλη αιτιολογία της προσβαλλόμενης αποφάσεως, με κατ' ουσίαν απόρριψη της εν λόγω ενστάσεως, να αξιολογούνται προεχόντως ως άνευ αντικείμενου και αλυσιτελείς και κατά συνέπεια απαράδεκτες.
Συνακόλουθα αυτών πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως, με παράλληλη καταδίκη της αναιρεσείουσας στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, που κατέθεσε προτάσεις, τα οποία ορίζει στο ποσό των 2700,00 ευρώ (ΚΠολΔ 183).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την 317/18-10-2010 αίτηση για αναίρεση της 915/6-5-2010 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700,00) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Μαΐου 2012.
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 5 Ιουνίου 2012.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ