Supreme Court dismisses appeal for insufficient grounds and failure to state material facts clearly.

Απόφαση 977 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 977/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο και Ιωάννη Σίδερη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Μαρτίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1.Χ1, και 2. Χ2, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Αθηνά Καραφίνα.

Των αναιρεσιβλήτων: 1...... και 2. ......., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρήστο Ντονά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-7-2000 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Παμισού. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 35/2001 του ίδιου Δικαστηρίου και 29/2003 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας. Την αναίρεση της απόφασης αυτής ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 20-12-2005 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Σίδερης ανέγνωσε την από 26-2-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψη της καθένας δε καταδίκη του αντίδικου τους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I). Κατά το άρθρο 560 Κ.Πολ.Δ. κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων ως και των αποφάσεων των Πρωτοδικείων, εκδιδομένων επί Εφέσεων κατ' αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, συγχωρείται αναίρεση μόνον 1) αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς, 2) εάν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε Ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλη αρμοδιότητα και 4) αν παράνομα αποκλείσθηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Οι λόγοι αυτοί της αναιρέσεως ορίζονται περιοριστικώς στο ως άνω άρθρο και συνεπώς δεν συγχωρείται αναίρεση κατά των ανωτέρω αποφάσεων, εάν αυτές στερούνται νομίμου βάσεως και ιδίως αν στερούνται παντελώς αιτιολογιών ή έχουν αντιφατικές ή ανεπαρκείς αιτιολογίες επί ζητήματος που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, ή αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης ή αν το δικαστήριο παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων και το βάρος της απόδειξης, ή (Α.Π. 45/1987 ολ).

Η διάταξη αυτή του άρθρου 560 του Κ.Πολ.Δ. δεν αντίκειται, ως ρυθμίζουσα ουσιωδώς όμοια πράγματα κατ' όμοιο τρόπο, στις διατάξεις των άρθρων 4 και 20 του Συντάγματος, καθ' όσον η συνταγματικώς κατωχυρωμένη αξίωση κατά της πολιτείας για την παροχή έννομης προστασίας υπό την μορφή εκδόσεως δικαστικών αποφάσεων δεν περιλαμβάνει και αξίωση για καθιέρωση ενδίκων μέσων κατ' αυτών.

Επίσης η ως άνω διάταξη δεν αντίκειται ούτε στο άρθρο 93 παρ. 3 του Συντάγματος, καθ' όσον με τη διάταξη του τελευταίου αυτού άρθρου δεν επιβάλλεται η δημιουργία ενδίκων μέσων γενικώς για την έλλειψη ειδικώς και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της δικαστικής αποφάσεως, αλλά η υποχρέωση απαντήσεως επί του παραδεκτού και βασίμου των υποβληθέντων αιτημάτων (Α.Π. 1004/1991, Α.Π 8/2003).

Συνεπώς οι πρώτος, δεύτερος και τρίτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως κατά το μέρος που με αυτούς πλήττεται η με αριθμό 49/2003 απόφαση του ως Εφετείου Δικάσαντος Πολυμελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας, για το λόγο ότι η προσβαλλομένη απόφαση α) απέρριψε, κατά τα στον δεύτερο λόγο της αιτήσεως, με ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες τους διαλαμβανομένους στην αγωγή ισχυρισμούς των αναιρεσειόντων σχετικά με τον τρόπο κτήσεως της κυριότητας αυτών επί του επιδίκου, β) παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν, κατά τα στον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναφερόμενα και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, και γ) παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων και το βάρος της απόδειξης, κατά τα εκτιθέμενα στον τρίτο λόγο της αιτήσεως, είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι.

II). Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ. 1, 577 παρ. 3 και 578 ΚΠολΔ συνάγεται ότι στον λόγο αναιρέσεως πρέπει να εκτίθεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, ώστε να μπορεί να διαπιστωθεί αν και σε ποιο από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 560 ΚΠολΔ λόγους εμπίπτει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Ειδικότερα ως προς τον εκ του άρθρου 560 αρ. 1 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως, που συντρέχει όταν το δικαστήριο της ουσίας εφάρμοσε κανόνα ουσιαστικού δικαίου μη εφαρμοστέο ή παρέλειψε την εφαρμογή του εφαρμοστέου, είτε προσέδωσε στον εφαρμοσθέντα κανόνα έννοια διαφορετική από εκείνη την οποία έχει, για να είναι ορισμένος και κατά συνέπεια παραδεκτός, δεν αρκεί να μνημονεύονται ή και να παρατίθενται οι διατάξεις που φέρονται ότι παραβιάσθηκαν, καθώς και η νομική κρίση του δικαστηρίου για την έννοια αυτών, αλλά απαιτείται επί πλέον να εκτίθενται σαφώς και τα πραγματικά γεγονότα που έγιναν δεκτά από το δικαστήριο της ουσίας και σε τι συνίσταται το σφάλμα της αποφάσεως περί την ερμηνεία ή την εφαρμογή του νόμου. (ΑΠ 57/1990, Α.Π 32/1996 Ολ).

Διαφορετικά ο λόγος της αναιρέσεως είναι αόριστος, η αοριστία δε αυτή δεν δύναται να συμπληρωθεί με παραπομπή στο δικόγραφο της αγωγής ή της εφέσεως ή στις προτάσεις του αναιρεσείοντος. Κατά συνέπεια ο τέταρτος λόγος της αιτήσεως, με τον οποίο προσάπτεται στο ως Εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο Καλαμάτας η από τον αριθ. 1 του άρθρου 560 του Κ.Πολ.Δ.

πλημμέλεια, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, λόγω της αοριστίας του διότι στο αναιρετήριο εκτίθενται μόνο ένα σύντομο ιστορικό της υποθέσεως, το κατά τις απόψεις του αναιρεσείοντος πραγματικό μέρος αυτής και μεμονωμένες νομικές σκέψεις και αποσπασματικές παραδοχές του Εφετείου, ενώ δεν παρατίθενται με πληρότητα, αλλά μόνο με επιλεκτικές αναφορές οι ουσιαστικές παραδοχές του Δικαστηρίου, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε τούτο ως αποδειχθέντα, για να στηρίξει τη φερόμενη ως λανθασμένη κρίση του.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως εξ' ολοκλήρου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 3.8.2006 αίτηση των Χ1,Χ2 για αναίρεση της 49/2003 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 3 Απριλίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 7 Μαΐου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ