Supreme Court dismisses appeal for vague grounds and failure to cite common sense error regarding property acquisition.

Απόφαση 976 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 976/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Βασίλειο Νικόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Καλλέ, βάσει δηλώσεως κατ΄ άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ. .

Των αναιρεσίβλητων: 1) ..., 2) ... και 3) ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Θεμιστοκλή Μαμάκο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-10-1987 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Μεσολογγίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 392/1988 του ίδιου Δικαστηρίου, η οποία παρέπεμψε την υπόθεση στο Πολυμελές Πρωτοδικείο λόγω αρμοδιότητας,42/2002 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου και 274/2004 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί ο αναιρεσείων με την από 1-9-2004 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Νικόπουλος ανέγνωσε την από 1 Μαρτίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 1-9-2004 αιτήσεως αναιρέσεως του ... κατά της υπ΄ αριθμ.274/2004 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ, με τον πρώτο, μέρος δεύτερο, λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η από το άρθρ. 559 αρ. 1β΄ Κ.Πολ.Δικ. αιτίαση ότι το Εφετείο παρέβη τα διδάγματα της κοινής πείρας που επικαλείται ο αναιρεσείων σχετικά με την ερμηνεία των διατάξεων περί κτήσεως της κυριότητας επί ακινήτου με έκτακτη χρησικτησία υπό το κράτος του Βυζαντινορωμαϊκού Δικαίου και του Α.Κ. ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι όπως προκύπτει από αυτόν, τα διδάγματα της κοινής πείρας χρησιμοποιούνται από τον αναιρεσείοντα αποκλειστικά για τον σχηματισμό της απόδειξης των επικαλούμενων πραγματικών γεγονότων και όχι για την ερμηνεία κανόνων ουσιαστικού δικαίου ή την υπαγωγή των αποδειχθέντων πραγματικών γεγονότων στον συγκεκριμένο κανόνα όπως απαιτεί η ως άνω διάταξη για την θεμελίωση του από αυτήν προβλεπόμενου ως άνω λόγου αναιρέσεως, ανεξάρτητα του ότι είναι και αόριστος διότι δεν αναφέρει την ορθή, κατά τον αναιρεσείοντα, έννοια του κανόνα δικαίου που προκύπτει από τα επικαλούμενα διδάγματα κοινής πείρας. Ο ίδιος πρώτος λόγος, μέρος πρώτο, της αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται ότι παραβιάστηκε η ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρ. 1045 Α.Κ. (άρθρ. 559 α. 1 α΄ Κ.Πολ.Δικ.) είναι απορριπτέος ως αόριστος, διότι δεν αναφέρει ποιό υπήρξε το σφάλμα του Εφετείου σχετικά με την ερμηνεία ή την εφαρμογή της διατάξεως αυτής.

ΕΠΕΙΔΗ, με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη νόμιμης βάσης, διότι έχει ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες, αφού δέχθηκε ότι η από μητέρα μάμμη του ενάγοντος ... αναμίχθηκε στην κληρονομία του αποβιώσαντος το έτος 1915 συζύγου της και έκτοτε ουδέποτε απομακρύνθηκε από την επίδικη οικία, κατοικώντας συνεχώς σ' αυτή, την οποία περιποιόταν, είχε τα κλειδιά της και φιλοξενούσε σ' αυτήν τα παιδιά και εγγόνια της, ότι περαιτέρω και αυτή συνέβαλε στην δια γάμου αποκατάσταση των θυγατέρων της και, όταν υπεγράφη το συμβόλαιο δωρεάς του επιδίκου, εξαπατήθηκε και, τέλος, ότι ο ... δεν δήλωσε ποτέ στους λοιπούς συγκληρονόμους ότι νέμεται το επίδικο ολόκληρο με διάνοια κυρίου. Ο λόγος αυτός της αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αόριστος καθόσον δεν αναφέρει τα από το νόμο (άρθρ. 118 αρ. 4, 559 αρ. 19 και 566 παρ. 1 ΚΠολΔικ.) απαιτούμενα για το ορισμένο αυτού στοιχείο ήτοι α) σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια ή αντίφαση των αιτιολογιών, δηλαδή, αντίστοιχα ποιό στοιχείο, ήτοι πραγματικό περιστατικό, αποδεικνυόμενο ή μη κατά το Εφετείο, λείπει, καθώς και ποιες συγκεκριμένα είναι οι συγκροτούμενες από πραγματικά περιστατικά, αποδεικνυόμενα ή μη κατά το Εφετείο αιτιολογίες, οι οποίες είναι μεταξύ τους αντιφατικές, και β) το ουσιώδες ζήτημα στο οποίο αυτές οι αιτιολογίες αναφέρονταν (Ολ. ΑΠ 32/1996).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 1-9-2004 αίτηση αναιρέσεως του ... κατά της υπ΄ αριθμ. 274/2004 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών. ΚΑΙ

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Απριλίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 17 Μαϊου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ