Supreme Court dismisses appeal on worker's compensation for moral damage in workplace accident case.

Απόφαση 975 / 2011 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 975/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αντώνιο Αθηναίο, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Μίμη Γραμματικούδη), Σαράντη Δρινέα, Χριστόφορο Κοσμίδη, Νικόλαο Τρούσα και Ασπασία Καρέλλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του την 24η Μαΐου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Καραβέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

ΤOY ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΟΝΤΟΣ: Κ. Ι. Κ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Δημήτριο Kαραβίδα, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

ΤΟΥ ΑΝΑΙΡΕΣΙΒΛΗΤΟΥ: Ν. Β. του Κ., κατοίκου ..., που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο Δικηγόρο του Συμεών Γιαννιώτη-Γαλανό.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-8-2007 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Πρωτοδικείο Βόλου. Επί της αγωγής εκδόθηκε η 40/2008 απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και κατόπιν ασκήσεως εφέσεως η 89/2010 απόφαση του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 26-4-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με την σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Ασπασία Καρέλλου, ανέγνωσε την από 10-5-2011 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 26-4-2010 αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως, και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από τα άρθρα 914, 932 του Α.Κ. και 1 και 16 του ν. 551/1915, προκύπτει ότι χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη οφείλεται και επί εργατικού ατυχήματος, όταν συντρέχουν οι όροι της αδικοπραξίας. Οι διατάξεις του άρθρου 16 παρ. του ν. 551/1915, κατά τις οποίες ο παθών σε εργατικό ατύχημα ή τα κατά το άρθρο 6 αυτού πρόσωπα, δικαιούνται να εγείρουν την αγωγή του κοινού αστικού δικαίου και να ζητήσουν πλήρη αποζημίωση μόνον όταν το ατύχημα μπορεί να αποδοθεί σε δόλο του εργοδότη ή των προστηθέντων του ή όταν επήλθε σε εργασία στην οποία δεν τηρήθηκαν οι διατάξεις νόμων, διαταγμάτων ή κανονισμών για τους όρους ασφαλείας των εργαζομένων και εξαιτίας της μη τηρήσεως αυτών, αναφέρονται στην επιδίκαση αποζημιώσεως για περιουσιακή ζημία και όχι στη χρηματική ικανοποίηση για ηθική ζημία, για την οποία δεν υπάρχει πρόβλεψη στον ανωτέρω νόμο και εφαρμόζονται γι' αυτό μόνον οι γενικές διατάξεις. Επομένως, για να δικαιούται ο παθών σε εργατικό ατύχημα χρηματικής ικανοποιήσεως, λόγω ηθικής βλάβης, αρκεί να συντέλεσε στην επέλευση του ατυχήματος πταίσμα του εργοδότη αυτού ή των προστηθέντων από αυτόν (άρθρο 922 Α.Κ.), κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 914 Α.Κ., δηλαδή της ζημιογόνου πράξεως ή παραλείψεως.

Εξάλλου κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.1 του Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.Α.Π. 7/2006).

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.19 του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Δεν ιδρύεται όμως αυτός ο λόγος αναιρέσεως, όταν υπάρχουν ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση και στάθμιση αυτών και την αιτιολόγηση της εξαγωγής από αυτές του αποδεικτικού πορίσματος, αρκεί τούτο να εκτίθεται πλήρως, σαφώς και χωρίς αντιφάσεις.

Δεν υπάρχει όμως ανεπάρκεια αιτιολογιών, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτικές αλλά πλήρεις αιτιολογίες. Δηλαδή μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε. Τα επιχειρήματα του δικαστηρίου, που σχετίζονται με την εκτίμηση των αποδείξεων δεν συνιστούν παραδοχές επί τη βάσει του οποίου διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και ως εκ τούτου δεν αποτελούν "αιτιολογία" της αποφάσεως, ώστε στα πλαίσια της ερευνώμενης διατάξεως του άρθρου 559 αρ.19 Κ.Πολ.Δ, να επιδέχεται αυτή μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια, ενώ δεν δημιουργείται ο ίδιος λόγος αναιρέσεως, ούτε εξαιτίας του ότι το δικαστήριο δεν αναλύει ιδιαιτέρως και διεξοδικά τα μη συνιστώντα αυτοτελείς ισχυρισμούς επιχειρήματα των διαδίκων.

Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε ανελέγκτως τα εξής: Ο εναγόμενος και ήδη αναιρεσείων διατηρεί στο 7° χιλιόμετρο της επαρχιακής οδού ...-... επιχείρηση σχεδιασμού, κατασκευής και τοποθέτησης διαφημιστικών επιγραφών και εκτυπώσεων, κατασκευή και τοποθέτηση πινακίδων και φωτεινών διαφημιστικών επιγραφών.

Στις 3-4-2006 ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος προσελήφθη από τον εναγόμενο με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου ως εργάτης. Στα πλαίσια της ως άνω συμβάσεως απασχολούνταν στη μεταφορά και κοπή των υλικών κατασκευής των διαφημιστικών πινακίδων από πλεξιγκλάς πάνω σε ειδικό πάγκο-δίσκο κοπής στις ακριβείς διαστάσεις που του υπεδείκνυε ο εργοδότης και μετέφερε αυτά στο τμήμα σχεδιασμού και αποτύπωσης των λογοτύπων-διαφημίσεων για την ολοκλήρωση του, ενίοτε δε και στην τοποθέτηση αυτών.

Στον ίδιο εργοδότη και με την αυτή ειδικότητα είχε εργασθεί και στο παρελθόν ο ενάγων, κατά το χρονικό διάστημα από 28-6-2004 έως 31-8-2005. Στις 26-4-2006 ο ενάγων χειριζόταν μαζί με το συνάδελφο του Αλβανικής υπηκοότητας, Y. S., τον παραπάνω δίσκο κοπής, ο οποίος ήταν σταθερά στερεωμένος σε πάγκο. Την ημέρα αυτή του είχε ανατεθεί από τον εναγόμενο η κοπή πλαστικού φύλλου για την κατασκευή διαφημιστικής πινακίδας.

Στη διάρκεια της εκτελέσεως της εργασίας αυτής ο ενάγων ενώ κρατούσε το πλαστικό φύλλο από την άκρη του προκειμένου να μην πέσει αυτό, λόγω του βάρους του, ο δίσκος κοπής έφυγε από την ευθεία όπου έπρεπε να κοπεί το πλαστικό φύλλο. Ο ενάγων προσπαθώντας να το επαναφέρει έβαλε το χέρι του πάνω από το πλαστικό φύλλου, έμπροσθεν του τροχού, με αποτέλεσμα να ακρωτηριασθεί το παράμεσο δάκτυλο του αριστερού χεριού του.

Το ως άνω ατύχημα και ο τραυματισμός του ενάγοντα οφείλεται σε αμέλεια του εναγομένου εργοδότη, ο οποίος όφειλε να λάβει όλα τα πρόσφορα και ασφαλή μέτρα για να μη διατρέχει κίνδυνο ο εργαζόμενος από την εργασία του. Έτσι δεν φρόντισε να υπάρχει προστατευτικό κάλυμμα στο μηχάνημα, ώστε να αποκλείεται η πρόσβαση σε σημείο επικίνδυνο για την πρόκληση ατυχήματος.

Κατά τη διενέργεια της αυτοψίας από την επιθεωρήτρια εργασίας στις 2-6-2006 διαπιστώθηκε ότι "βρέθηκε προστατευτικό κάλυμμα στη θέση του χωρίς όμως επαρκή στήριξη, πιθανόν λόγω της επανειλημμένης αφαίρεσης του". Εξάλλου ο εναγόμενος αν και είχε υποχρέωση να δώσει προηγουμένως τις απαραίτητες οδηγίες στον εργαζόμενο για να είναι προσεκτικός στους κινδύνους που αντιμετωπίζει στην εργασία του, δεν του έδωσε κάποια ιδιαίτερη οδηγία, ούτε έγινε κάποια ιδιαίτερη εκπαίδευση, για τη χρήση του ως άνω μηχανήματος, η οποία ήταν απαραίτητη.

Ειδικότερα η αμέλεια του εναγομένου συνίσταται στο ότι δεν έλαβε όπως ήταν υποχρεωμένος, τα κατάλληλα αναγκαία μέτρα προστασίας για τη ζωή και την υγεία του εργαζομένου, όπως αυτά προσδιορίζονται από το π.δ. 394/1994, σε συμμόρφωση με την οδηγία 89/655/ΕΟΚ, όπου αναφέρεται ότι, "εάν υπάρχουν κίνδυνοι λόγω επαφής με κινούμενα μηχανικά στοιχεία του εξοπλισμού εργασίας που μπορούν να προκαλέσουν ατυχήματα πρέπει αυτά να είναι εφοδιασμένα με προφυλακτήρες ή με συστήματα που να εμποδίζουν την πρόσβαση στις επικίνδυνες ζώνες και να σταματούν την κίνηση των επικίνδυνων στοιχείων πριν την πρόσβαση στις επικίνδυνες ζώνες.

Οι προφυλακτήρες και τα συστήματα προστασίας πρέπει να είναι ανθεκτικής κατασκευής (παρ. 92,14.1). Δεν πρέπει να μπορούν να παρακαμφθούν ή να αχρηστευθούν εύκολα (παρ. 2, 14.3). Εγώ σύμφωνα με το άρθρο 6 του παραπάνω διατάγματος, "στα πλαίσια της ενημέρωσης των εργαζομένων, σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις, ο εργοδότης λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα ώστε οι εργαζόμενοι να έχουν στη διάθεση τους τις επαρκείς πληροφορίες και όπου απαιτείται γραπτές οδηγίες χρήσης σχετικά με τον εξοπλισμό εργασίας που χρησιμοποιείται κατά την εργασία".

Εντούτοις καίτοι ο εναγόμενος είχε ειδική υποχρέωση, από τις ανωτέρω διατάξεις, να λάβει μέτρα πρόληψης και οργάνωσης του επαγγελματικού κινδύνου τον οποίο όφειλε εξ αρχής να είχε εκτιμήσει και προβλέψει ενώ συνάμα έπρεπε ο εξοπλισμός εργασίας να ήταν κατάλληλος για την ασφάλεια του εργαζομένου, τον οποίο θα έπρεπε να είχε ενημερώσει για την ύπαρξη των σχετικών κινδύνων, είχε εγκαταστήσει και λειτουργούσε στην ανωτέρω επιχείρηση δίσκο κοπής πλαστικών φύλλων χωρίς αυτός να φέρει προστατευτικό κάλυμμα για την αποφυγή πρόκλησης ατυχημάτων λόγω της επαφής με αυτόν, καθόσον αυτός είχε αφαιρεθεί, δεν είχε ενημερώσει τον εργαζόμενο για τον τρόπο χρήσης του μηχανήματος και την απαραίτητη χρήση του προστατευτικού καλύμματος και δε μερίμνησε σε περίπτωση που ο εργαζόμενος χρησιμοποιούσε το προστατευτικό κάλυμμα για την επαρκή στήριξη του, καθόσον λόγω της επανειλημμένης αφαίρεσης του είχε καταστεί ανεπαρκής και δεν παρείχε καμία προστασία στον εργαζόμενο, μη προβλέποντας το ενδεχόμενο ότι εξαιτίας των ανωτέρω παραλείψεων μπορεί να προκληθεί σωματική κάκωση στον ανωτέρω εργαζόμενο, πράγμα το οποίο συνέβη όταν ο ενάγων χρησιμοποιώντας το συγκεκριμένο μηχάνημα επιχείρησε να κόψει ένα τεμάχιο πλεξιγκλάς, διαστάσεων 3 Χ 0,40 μ.

περίπου, με αποτέλεσμα εξαιτίας της έλλειψης προστατευτικού καλύμματος να έλθει σε επαφή με το δίσκο κοπής που ήταν σε λειτουργία με συνέπεια τον ακρωτηριασμό του αριστερού παράμεσου στο ύψος της εγγύς φφ. Οι ανωτέρω δε ενέργειες και παραλείψεις συνδέονται αιτιωδώς με την επέλευση του ατυχήματος. Δέχθηκε στη συνέχεια το Εφετείο ότι ο ενάγων δεν βαρύνεται με υπαιτιότητα στην επέλευση του ενδίκου ατυχήματος, γιατί ο εναγόμενος δεν είχε ενημερώσει τον ενάγοντα για τον τρόπο χρήσης του μηχανήματος και την απαραίτητη χρήση του προστατευτικού καλύμματος.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω παραδοχών το Εφετείο, μετά την εξαφάνιση της πρωτόδικης αποφάσεως και εκδίκαση εκ νέου της ένδικης αγωγής, έκανε εν μέρει δεκτή αυτή και επιδίκασε στον ενάγοντα το ποσό των 30.000 ευρώ, ως χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης που υπέστη συνεπεία του ως άνω ατυχήματος. Κρίνοντας έτσι το Εφετείο, δεν παραβίασε ευθέως τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 914 και 932 του Α.Κ., ούτε στέρησε την απόφαση του νόμιμης βάσης, με ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες.

Ειδικότερα τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά, ήτοι ότι ο αναιρεσείων παρέλειψε να τοποθετήσει στο μηχάνημα-δίσκο κοπής προστατευτικό κάλυμμα, ώστε να αποκλείεται η πρόσβαση σ' αυτό, κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του, από τον αναιρεσίβλητο που το χρησιμοποιούσε, ούτε του είχε δώσει οδηγίες για τον τρόπο λειτουργίας του μηχανήματος αυτού, όπως ήταν υποχρεωμένος με συνέπεια, όταν κατά τη διάρκεια κοπής πλαστικού φύλλου από τον αναιρεσίβλητο, στις 26-4-2006 ο δίσκος κοπής που χρησιμοποιούσε για την κοπή του φύλλου, έφυγε από την ευθεία και επιχείρησε την επαναφορά του, με την τοποθέτηση του χεριού του πάνω από το πλαστικό φύλλο, έμπροσθεν του τροχού, λόγω της ελλείψεως του προστατευτικού καλύμματος να ακρωτηριασθεί το παράμεσο δάκτυλο του αριστερού του χεριού από το δίσκο κοπής, με τον οποίο ήλθε σε επαφή, αντικειμενικά κρινόμενα, είναι ικανά να προκαλέσουν τη ζημία που φέρεται ότι προκάλεσαν στον αναιρεσίβλητο, στηρίζουν την ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ των ως άνω παραλείψεων του αναιρεσείοντος και του επελθόντος αποτελέσματος, και κατά συνέπεια το αποδεικτικό πόρισμα και το διατακτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως.

Επομένως, οι πρώτος, δεύτερος, τρίτος, τέταρτος, πέμπτος και έκτος λόγοι αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αρ.1 και 19 του Κ.Πολ.Δ. είναι αβάσιμοι.

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338 έως 341 Κ.Πολ.Δ. συνάγεται ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλομένων από τους διαδίκους πραγματικών ισχυρισμών, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για άμεση απόδειξη, χωρίς όμως να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός. Βέβαια δεν αποκλείεται το δικαστήριο της ουσίας να μνημονεύει και να εξάρει μερικά από τα αποδεικτικά μέσα, λόγω της κατά την ελεύθερη κρίση του μεγαλύτερης σημασίας τους, αρκεί να γίνεται αδιστάκτως βέβαιο από το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν οι διάδικοι. Η παράβαση της υποχρεώσεως αυτής ιδρύει τον λόγο αναιρέσεως του άρθρου 559 αρ. 11 περ. γ' του Κ.Πολ.Δ. (Ολ.Α.Π. 42/2002).

Στην προκείμενη περίπτωση ο αναιρεσείων με τον έβδομο λόγο αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αρ.11 περ. γ' του Κ.Πολ.Δ. αποδίδει στο Εφετείο την αιτίαση, ότι δεν έλαβε υπόψη την 98/12-2-2008 ένορκη βεβαίωση του μαρτυρά του S. Y., που εξετάσθηκε στον Ειρηνοδίκη Βόλου, που προσκόμισε προς απόδειξη του ουσιώδους ισχυρισμού του περί αποκλειστικής υπαιτιότητας του ενάγοντος, άλλως συνυπαιτιότητας αυτού στην επέλευση του ως άνω ατυχήματος. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος καθόσον από την υπάρχουσα στην προσβαλλόμενη απόφαση γενική βεβαίωση, κατά την οποία τα περιστατικά τα οποία έγιναν δεκτά από το Εφετείο, αναφορικά με τους ισχυρισμούς των διαδίκων, αποδείχθηκαν από "τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου ... τις επικαλούμενες και προσκομιζόμενες από τον εναγόμενο υπ' αριθμ. …, … και …/12-2-2008 ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον του Ειρηνοδίκη Βόλου ληφθείσες μετά από νόμιμη κλήτευση του ενάγοντος, που έλαβε χώρα με δήλωση του πληρεξουσίου του δικηγόρου που περιελήφθη στα πρακτικά ...", σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως, καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του και την …/12-2-2008 ένορκη βεβαίωση ενώπιον του Ειρηνοδίκη Βόλου του S. Y., σχετικά με την υπαιτιότητα του αναιρεσείοντος για το ένδικο ατύχημα.

Επειδή, κατά το άρθρο 178 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ., σε περίπτωση μερικής νίκης και μερικής ήττας κάθε διαδίκου, το δικαστήριο κατανέμει τα έξοδα ανάλογα με την έκταση της νίκης και ήττας του καθενός.

Στην προκείμενη περίπτωση με τον όγδοο λόγο αναιρέσεως ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση, από το άρθρο 559 αρ.1 του Κ.Πολ.Δ. ότι με το να επιδικάσει σε βάρος του μέρος της δικαστικής δαπάνης και των δύο βαθμών δικαιοδοσίας, ενώ έπρεπε να την επιβάλλει εξ ολοκλήρου σε βάρος του αναιρεσίβλητου εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε το νόμο το Εφετείο. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, καθόσον η αγωγή του αναιρεσίβλητου έγινε εν μέρει δεκτή και η δικαστική δαπάνη επιβλήθηκε, κατά ένα μέρος σε βάρος του ηττηθέντος αναιρεσείοντος, σύμφωνα με τα άρθρο 178 παρ. 1 και 183 του Κ.Πολ.Δ., τις διατάξεις των οποίων ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε το Εφετείο.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26-4-2010 αίτηση για αναίρεση της 89/2010 αποφάσεως του Εφετείου Λάρισας.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 9 Ιουνίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 14 Ιουνίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ