Supreme Court dismisses divorce appeal for non-appearance and procedural errors.

Απόφαση 973 / 2012 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Περίληψη:

Μη εμφάνιση αναιρεσείουσας παρότι κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα από τον επισπεύδοντα τη συζήτηση αναιρεσίβλητο. Η συζήτηση προχωρεί παρά την απουσία της. Ένσταση της αναιρεσείουσας εναγόμενης περί καταχρηστικής ασκήσεως του δικαιώματος διαζεύξεως από τον αναιρεσίβλητο ενάγοντα. Περιστατικά αναφερόμενα κατά βάση στις δυσμενείς συνέπειες του διαζυγίου. Mη νόμιμη η ένσταση από το άρθρ. 281 ΑΚ και αβάσιμος ο από το άρθρ. 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως. Μη νόμιμοι λόγοι αναιρέσεως από το άρθρ. 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ για απόρριψη του από το άρθρ. 281 ΑΚ ισχυρισμού ως μη νόμιμου χωρίς αιτιολογία ή με ανεπαρκείς αιτιολογίες.

Αριθμός 973/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Εμμανουήλ Καλούδη), Βασίλειο Φούκα, Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη και Δημήτριο Κράνη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 21 Μαΐου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Α. Κ. του Φ., συζ. Δ. Μ., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε.

Του αναιρεσίβλητου: Δ. Μ. του Β., δικηγόρου, κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θεόδωρο Γεωργάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8 Ιανουαρίου 2009 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4696/2010 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 4668/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 7 Φεβρουαρίου 2011 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γεώργιος Γιαννούλης, ανέγνωσε την από 8 Απριλίου 2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρ. 576 § 2 ΚΠολΔ, αν ο αντίδικος εκείνου που επέσπευσε τη συζήτηση δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτήν με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση για τη συζήτηση δεν επιδόθηκε καθόλου ή δεν επιδόθηκε νόμιμα ή εμπρόθεσμα, ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήτευση. Στην αντίθετη περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επικαλούμενη και νομίμως προσκομιζόμενη υπ' αριθ. 10.989Γ/6.3.2011 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ..., ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως, με την κάτω από αυτή πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για συζήτηση για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, επιδόθηκε στην αναιρεσείουσα νομίμως και εμπροθέσμως από τον επισπεύδοντα τη συζήτηση αναιρεσίβλητο. Επομένως, εφόσον αυτή δεν εμφανίσθηκε κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από τη σειρά του πινακίου, ούτε κατέθεσε έγγραφη δήλωση κατ' άρθρ. 242 § 2 ΚΠολΔ, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της υποθέσεως παρά την απουσία της.

Επειδή, για τη θεμελίωση της εκ του άρθρου 281 ΑΚ απορρέουσας ενστάσεως περί καταχρηστικής ασκήσεως του παρεχόμενου από το άρθρ. 1439 § 3 του ίδιου Κώδικα δικαιώματος προς διάζευξη, η οποία μπορεί να στηριχθεί μόνο σε μεταγενέστερα της διαστάσεως πραγματικά περιστατικά, δεν αρκούν οποιεσδήποτε δυσμενείς επιπτώσεις του διαζυγίου σε βάρος του εναγομένου εκ των συζύγων, αλλά απαιτείται οι επιπτώσεις να εκφεύγουν εκείνων, που είναι συνήθεις και αυτονόητες, και να οδηγούν, λόγω του εξαιρετικού χαρακτήρα και της σοβαρότητάς τους, στη δημιουργία καταστάσεως υπερμέτρως σκληρής για τον εναγόμενο, ώστε εκ τούτου να επιβάλλεται η διατήρηση του γάμου για την αποτροπή αυτών των συνεπειών.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την πληττόμενη απόφαση, το εφετείο δέχθηκε ότι η αναιρεσείουσα, προς απόκρουση της κατ' αυτής ασκηθείσας από τον αναιρεσίβλητο αγωγής διαζυγίου με βάση το άρθρ. 1439 § 3 ΑΚ, προέβαλε την ένσταση της καταχρηστικής ασκήσεως του προς διάζευξη δικαιώματος, επικαλούμενη ειδικότερα ότι το διαζύγιο θα έχει γι' αυτή εξαιρετικά σκληρές και ιδιαίτερα ασυνήθιστες, έκτακτες και βαριές συνέπειες, εν όψει της ηλικίας της (52 ετών), αλλά και της σοβαρότατα κλονισμένης και διαταραγμένης από μείζονα κατάθλιψη ψυχικής και πνευματικής υγείας της, που οφείλεται αποκλειστικά στην υπαίτια συμπεριφορά του αναιρεσίβλητου, είναι δε απαγορευτικές ως προς την δυνατότητα να συνάψει σχέση με άλλον και να αποκτήσει οικογένεια.

Επιπλέον δε είναι βέβαιο, ότι η παραδοχή της αγωγής και η έκδοση διαζυγίου θα έχει εξαιρετικά και ασυνήθιστα σκληρές και βαρύτατες συνέπειες σε βάρος της ψυχικής και πνευματικής της υγείας, αφού προβλέπεται εκ του ασφαλούς, ότι θα υποστεί ψυχολογικό σόκ, θα επιδεινωθεί σοβαρά η εύθραυστη και κλονισμένη υγεία της, για την οποία βρίσκεται συνεχώς σε ιατρική και φαρμακευτική υποστήριξη και αγωγή, και θα καταδικαστεί σε αθεράπευτη και μη αναστρέψιμη κατάθλιψη και μαρασμό, με αποτέλεσμα την κοινωνική της απομόνωση, την νοσηλεία της σε νευροψυχιατρικές κλινικές, την απώλεια των κοινωνικών της σχέσεων και της εργασίας της ως εκπαιδευτικού, χωρίς να αποκλείονται και τα χειρότερα λόγω των αυτοκαταστροφικών τάσεων από την ασθένειά της.

Την ένσταση αυτή απέρριψε το εφετείο ως νόμω αβάσιμη, κρίνοντας ότι τα προς θεμελίωσή της προβαλλόμενα ως άνω περιστατικά, τα οποία αφορούν δυσμενείς επιπτώσεις του διαζυγίου, που επέρχονται από τη φύση του καθεαυτή, δεν καθιστούν καταχρηστική, κατά την έννοια του άρθρ. 281 ΑΚ, την άσκηση του δικαιώματος διαζεύξεως.

Με την κρίση του αυτή το Εφετείο δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, και επομένως ο περί του αντιθέτου, από το άρθρου 559 § 1 ΚΠολΔ, πρώτος λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Επειδή, ο από το άρθρ. 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται μόνο, όταν το δικαστήριο εισήλθε στην έρευνα της ουσίας της υπόθεσης και διατύπωσε αποδεικτικό πόρισμα, όχι δε και όταν απέρριψε την αγωγή ή την ένσταση ως αόριστη ή ως μη νόμιμη (Ολ.ΑΠ 44/1990).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τους δεύτερο και τρίτο λόγους αναιρέσεως, από το άρθρ. 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, η αναιρεσείουσα προβάλλει την αιτίαση, ότι το Εφετείο απέρριψε την ένστασή της περί καταχρηστικής ασκήσεως της αγωγής διαζυγίου του αναιρεσιβλήτου χωρίς να διαλάβει στην απόφασή του καθόλου αιτιολογίες, άλλως με ανεπαρκείς αιτιολογίες. Από όσα, όμως, αναφέρθηκαν στην προηγηθείσα σκέψη της παρούσας είναι προφανές, ότι η ένσταση αυτή της αναιρεσείουσας απορρίφθηκε ως μη νόμιμη και το Εφετείο δεν εισήλθε στην έρευνά της κατουσίαν. Επομένως, δεν ιδρύεται ο επικαλούμενος από το άρθρ. 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, γι' αυτό και οι σχετικοί δεύτερος και τρίτος λόγοι αναιρέσεως είναι νόμιμοι.

Επειδή, ακολούθως πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7 Φεβρουαρίου 2011 αίτηση της Α. Κ. του Φ. περί αναιρέσεως της υπ' αριθ. 4.668/2011 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Ιουνίου 2012.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 5 Ιουνίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ