Supreme Court dismisses appeal for inadmissible failure to prove legal summons for sworn affidavit.

Απόφαση 970 / 2010 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 970/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Μιχαήλ Θεοχαρίδη και Δημήτριο Μαζαράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Φεβρουαρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σπυρίδωνα Γκανιά, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Τσαγκατάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-9-2003 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ξάνθης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 34/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 241/2007 του Τριμελούς Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 20-11-2007 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Λεονίδας Ζερβομπεάκος ανέγνωσε την από 1-2-2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά τη διάταξη του άρθρου 270 παρ. 2 εδ. γ' ΚΠολΔ ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον ειρηνοδίκη ή συμβολαιογράφου ή προξένου λαμβάνονται υπόψη το πολύ τρείς για κάθε πλευρά και μόνο αν έχουν δοθεί ύστερα από κλήτευση του αντιδίκου δύο τουλάχιστον εργάσιμες ημέρες πριν από την βεβαίωση και, αν πρόκειται να δοθούν στην αλλοδαπή, οκτώ τουλάχιστον ημέρες πριν από αυτή. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας δεν μπορεί να λάβει υπόψη ένορκη βεβαίωση αν δεν αποδεικνύεται ότι αυτή έγινε μετά νόμιμη κλήτευση του αντιδίκου πριν από δύο τουλάχιστον εργάσιμες ημέρες, εφόσον πρόκειται για βεβαίωση στην ημεδαπή, η κλήτευση δε του αντιδίκου και ο χρόνος αυτής, ο έλεγχος της νομιμότητας των οποίων ανήκει στο δικαστήριο, πρέπει να αποδεικνύεται από τον επικαλούμενο και προσκομίζοντα την ένορκη βεβαίωση διάδικο. Επομένως για να είναι ορισμένος ο από το άρθρο 559 αρ. 11 εδ. γ' ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, όταν με αυτόν προβάλλεται η αιτίαση ότι δεν λήφθηκε υπόψη η προσκομισθείσα με επίκληση ένορκη βεβαίωση, πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο, εκτός των άλλων, και ότι κλητεύθηκε ο αντίδικος και προσκομίστηκε στο δικαστήριο της ουσίας η έκθεση επιδόσεως, από την οποία προκύπτει η ημερομηνία και ο χρόνος κλητεύσεως.

Συνεπώς, ο δεύτερος από το άρθρο 559 αρ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια της μη λήψεως υπόψη της αναφερομένης σ' αυτόν 316/2001 ένορκης βεβαιώσεως ενώπιον του Ειρηνοδίκη Ξάνθης, την οποία ο αναιρεσείων επικαλέστηκε με τις προτάσεις του στο Εφετείο και προσκόμισε προς ανταπόδειξη του αγωγικού ισχυρισμού του αναιρεσιβλήτου περί κτήσεως της κυριότητας του επιδίκου ακινήτου με έκτακτη χρησικτησία, είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, λόγω αοριστίας, διότι δεν αναφέρεται ότι κλητεύθηκε ο αναιρεσίβλητος και ότι προσκομίστηκε με επίκληση στο Εφετείο η σχετική έκθεση επιδόσεως, από την οποία προκύπτει ο χρόνος κλητεύσεως. Σε κάθε περίπτωση ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, σύμφωνα με το άρθρο 562 §2 του Κ.Πολ.Δ., διότι, όπως προκύπτει από τις με χρονολογία, 8-12-2006 προτάσεις, τις οποίες ο αναιρεσείων κατέθεσε στο Εφετείο κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, αυτός δεν επικαλέστηκε ότι η πιο πάνω ένορκη βεβαίωση δόθηκε ύστερα από νομότυπη κλήτευση του αντιδίκου του, ούτε γίνεται επίκληση της σχετικής έκθεσης επιδόσεως, ήτοι ο λόγος αυτός στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε καθόλου στο Δικαστήριο της ουσίας και δεν υφίσταται καμμία περίπτωση εξαίρεσης από τις αναφερόμενες στην προεκτεθείσα διάταξη.

ΙΙ. Επειδή σε περίπτωση που το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης στηρίζεται αυτοτελώς σε περισσότερες επάλληλες αιτιολογίες, με την αναίρεση δε πλήσσονται μεν όλες, πλην όμως η προσβολή μιας απ' αυτές δεν τελεσφορεί, οι λόγοι αναιρέσεως που προσβάλλουν τις λοιπές είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς (Ολ. ΑΠ 25/2003).

Εν προκειμένω, με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ.γ' Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια της παρά το νόμο μη λήψεως υπόψη αποδεικτικού μέσου, που ο αναιρεσείων επικαλέστηκε και προσκόμισε και συγκεκριμένα ότι παρά το νόμο το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη την περιεχόμενη α) στην από 16-10-2002 αίτηση ασφαλιστικών μέτρων του αναιρεσιβλήτου κατά του αναιρεσείοντος ενώπιον του Ειρηνοδικείου Ξάνθης και β) στο από Σεπτέμβριο 2002 τοπογραφικό διάγραμμα του πολιτικού μηχανικού ..., που συντάχθηκε καθ' υπόδειξη του αναιρεσιβλήτου, εξώδικη ομολογία του τελευταίου (ενάγοντος) ότι το επίδικο ακίνητο δεν περιεχόταν στον επικαλούμενο τίτλο κτήσεως της κυριότητάς του επί του επίδικου ακινήτου από την οποία (εξώδικη ομολογία) θα αποδεικνυόταν το αβάσιμο της γενομένης δεκτής, ερειδόμενης επί παραγώγου τρόπου κτήσεως της κυριότητας, βάσεως της ένδικης διεκδικητικής αγωγής του.

Όπως, όμως, προκύπτει από το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης αποφάσεως με αυτήν έγινε δεκτό ότι ο ενάγων - αναιρεσίβλητος απέκτησε δικαίωμα κυριότητας επί του επίδικου ακινήτου τόσο με παράγωγο τρόπο, ήτοι δυνάμει του νομίμως μεταγραφέντος ... συμβολαίου αγοραπωλησίας του συμβολαιογράφου Ξάνθης Εμμανουήλ Ξυλά, όσο και με πρωτότυπο τρόπο, ήτοι με έκτακτη χρησικτησία, ασκώντας επ' αυτού πράξεις νομής για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο της εικοσαετίας, το δε διατακτικό της απόφασης αυτής, με το οποίο ο αναιρεσίβλητος αναγνωρίστηκε κύριος του επίδικου ακινήτου, στηρίζεται αυτοτελώς σε αμφότερες τις πιο πάνω αιτιολογίες και δεδομένου ότι η προσβολή της αιτιολογίας περί κτήσεως από τον αναιρεσίβλητο της κυριότητας με έκτακτη χρησικτησία, που έγινε με τον προαναφερθέντα στην παράγρ.

Ι της παρούσας απόφασης δεύτερο λόγο αναίρεσης, δεν τελεσφορεί, κατά τα προεκτιθέμενα, έπεται ότι ο πρώτος λόγος αναίρεσης, που προσβάλλει την με παράγωγο τρόπο κτηθείσα επί του επίδικου ακινήτου κυριότητα αιτιολογία, είναι απορριπτέος, ως αλυσιτελής. Μετά ταύτα, μη υπάρχοντος άλλου λόγου αναίρεσης, πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης να απορριφθεί και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων, λόγω της ήττας του, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (άρθρ. 176, 183 και 191 §2 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-11-2007 αίτηση του ... για αναίρεση της 241/2007 αποφάσεως του Εφετείου Θράκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 20 Απριλίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 27 Μαΐου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ