Supreme Court dismisses appeal claiming administrative eviction was an abuse of right due to long delay.

Απόφαση 962 / 2011 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 962/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ρένα Ασημακοπούλου, Αντιπρόεδρο, Αθανάσιο Κουτρομάνο, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Δεκεμβρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ε. χήρας Χ. Δ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Τσακτάνη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Ελληνικού Δημοσίου, που εκρποσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό οικονομίας και Οικονομικών, και στην προκειμένη περίπτωση από τον Διευθυντή της Κοινωνικής Πρόνοιας Θεσσαλονίκης, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο Νικόλαο Τσίρο, πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την υπ'αριθ. 918/2-5-1995 ανακοπή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 47478/2007 του ίδιου Δικαστηρίου και 882/2009 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 3-7-2009 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Κουτρομάνος ανέγνωσε την από 29-11-2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως, αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου. Εξάλλου, κατά την έννοια του άρθρου 281 ΑΚ, το δικαίωμα θεωρείται ότι ασκείται καταχρηστικά, πλην άλλων, και όταν η συμπεριφορά του δικαιούχου, που προηγήθηκε της ασκήσεώς του και η πραγματική κατάσταση, που διαμορφώθηκε κατά το μεσολαβήσαν χρονικό διάστημα δεν δικαιολογούν επαρκώς την μεταγενέστερη άσκησή του, από την οποία, αντιθέτως, προκύπτει προφανής υπέρβαση των ορίων που επιβάλλονται από την καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή από τον κοινωνικό ή οικονομικό σκοπό του δικαιώματος, για την εφαρμογή δε της διάταξης αυτής και τη θεμελίωση της οικείας ενστάσεως καταχρηστικής άσκησης του δικαιώματος απαιτείται η υπέρβαση των πιο πάνω ορίων να είναι προφανής, δηλαδή πρόδηλη και αναμφισβήτητη (ΑΠ 480/2008- ΑΠ 192/2006).

Στην προκειμένη περίπτωση, το αναιρεσίβλητο εξέδωσε και επέδωσε στην αναιρεσείουσα διοικητική πράξη αποβολής της τελευταίας από δημόσιο κτήμα, και δη οικόπεδο κείμενο στα Ελευθέρια Θεσσαλονίκης και φερόμενο στα οικεία δημόσια βιβλία υπό στοιχεία 8/13. Η αναιρεσείουσα άσκησε κατά τη διοικητικής αυτής πράξεως την από 2-5-1995 ανακοπή της με την οποία προέβαλε τον ισχυρισμό ότι το σχετικό δικαίωμα του Δημοσίου ασκείται καταχρηστικώς. Διέλαβε δε περί τούτου τα ακόλουθα, κατά λεξιν: "Επειδή τόσο ο δικαιοπάροχος μου από το 1947 όσο και εγώ που κατέχω το επίδικο οικόπεδο από το 1967 μέχρι σήμερα ασκώ όλες τις πράξεις που προσιδιάζουν στον νομέα καλόπιστα και χωρίς ποτέ να έχουμε ενοχληθεί από κανένα. Επειδή τόσο οι δικαιοπάροχοί μου και πολύ περισσότερο εγώ έχω δαπανήσει τεράστια χρηματικά ποσά προκειμένου να κτίσουμε τα κτίσματα μέσα στο οικόπεδο και να τα καταστήσουμε κατοικήσιμα και κατάλληλα για την κάλυψη των στεγαστικών μας αναγκών.... Η προσβαλλόμενη διοικητική πράξη... εξεδόθη μετά από 50ετή και πλέον αδράνεια του Δημοσίου..... Αν αποβληθώ από το επίδικο οικόπεδο και κατεδαφισθεί και το κτίσμα- κατοικία μου, στο οποίο διαμένω, θα υποστώ ανεπανόρθωτη ηθική και οικονομική βλάβη".

Το Εφετείο, απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη την ένσταση αυτή της αναιρεσείουσας, με την προσβαλλόμενη απόφαση του, στην οποία διέλαβε, μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα: "Η άσκηση του δικαιώματος του καθού η ανακοπή δεν καθίσταται καταχρηστική παρά την αδράνειά του για μεγάλο χρονικό διάστημα να εκδώσει σχετική πράξη αποβολής, καθόσον η εκτέλεση της άνω προσβαλλομένης πράξης δεν θα έχει πλέον επαχθείς συνέπειες σε βάρος της ανακόπτουσας.

Και τούτο διότι το κτίσμα που βρίσκεται εντός του επιδίκου οικοπέδου, σε κάθε περίπτωση, δύο και πλέον έτη πριν την έκδοση της προσβαλλομένης πράξης αποβολής έπαψε να καλύπτει τις στεγαστικές ανάγκες της ανακόπτουσας, η τελευταία δε κατά τον άνω χρόνο ήδη διέμενε και εξακολουθεί να διαμένει σε διαμέρισμα της οικοδομής, η οποία είχε ανεγερθεί επί του υπ' αριθμ. 7α οικοπέδου συνιδιοκτησίας της κατά ποσοστό 1/4 εξ αδιαιρέτου, το οποίο είχε παραχωρηθεί από την Διεύθυνση Κοινωνικής πρόνοιας στο δικαιοπάροχό της.

Η κρίση αυτή δεν αναιρείται από το γεγονός ότι η ανακόπτουσα δαπάνησε κατά το έτος 1968 για την κατασκευή της αποθήκης και τη διαρρύθμισή της σε κατοικία τα ο χρηματικό ποσό των 200.000 δρχ. διότι το άνω κτίσμα κατά το χρόνο έκδοσης της προσβαλλόμενης πράξης είχε πλέον πολύ μικρή εως μηδαμινή αξία λόγω της παλαιότητάς του, αλλά κυρίως λόγω του ότι ένα μέρος του κατεδαφίστηκε προκειμένου να ανεγερθεί η οικοδομή στο υπ' αριθ. 7α οικόπεδο, επιπλέον δε η ανακόπτουσα για χρονικό διάστημα 25 ετών περίπου (1968 εως 1993) ωφελήθηκε η ίδια από τη χρήση του, κατά τα προαναφερθέντα, "αποσβέσασα" κατ' αυτό τον τρόπο τη δαπάνη της." Υπό τα πραγματικά αυτά περιστατικά, τα οποία το Εφετείο (αναιρετικώς ανέλεγκτα) δέχθηκε ως αποδεδειγμένα, η εκ μέρους του αναιρεσιβλήτου άσκηση του ενδίκου δικαιώματός του δεν είναι καταχρηστική, κατά την έννοια του άρθρου 281 ΑΚ και, επομένως, οι αναιρετικοί λόγοι ( πρώτος και δεύτερος) (εκ του άρθρου 559 αριθ. 1, κατά την εκτίμηση του περιεχομένου τους), με τους οποίους υποστηρίζονται τα αντίθετα δεν είναι βάσιμα.

Οι ίδιοι δε λόγοι κατά το μέρος τους με το οποίο επιχειρείται να θεμελιωθεί η ρηθείσα ένσταση επί περιστατικών, τα οποία το Δικαστήριο δεν δέχθηκε ως αληθή, προβάλλονται απαραδέκτως, αφού έτσι πλήττεται η περί πραγμάτων κρίση του ουσιαστικού δικαστηρίου. Τέλος, οι διαλαμβανόμενες στους ίδιους λόγους αιτιάσεις, σύμφωνα με τις οποίες το Εφετείο υπέπεσε στις αναιρετικές πλημμέλειες του άρθρου 559 αριθ. 8,10,11,12,13,14,17,19 και 20 ΚΠολΔ προβάλλονται αορίστως και εντεύθεν απαραδέκτως διότι δεν είναι σαφές ποια νομικά σφάλμα αποδίδονται δι'αυτών στην απόφαση.

Κατόπιν τούτων, πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 3-7-2009 αίτηση της Ε. Δ. για αναίρεση της 882/2009 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Επιβάλλει στην αναιρεσείουσα τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ.

Κρίθηκε, αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 12 Απριλίου 2011 και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στην Αθήνα στις 10 Ιουνίου 2011.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ