Supreme Court allows appeal against partial dismissal for failure to examine secondary claim basis.

Απόφαση 960 / 2007 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 960/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ανδρέα Μαρκάκη, Ηλία Γιαννακάκη, Αθανάσιο Θεμέλη, Μάριο-Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Μαρτίου 2007, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ1, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Σαμαράκη.

Της αναιρεσίβλητης: Ανωνύμου εταιρίας με την επωνυμία "ABELA ΕΛΛΑΣ Υπηρεσίες Τροφοδοσίας Ανώνυμη Εταιρία", που εδρεύει στα Σπάτα Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ξενοφώντα Παπαρρηγόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15/11/2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1110/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 5292/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20/2/2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ηλίας Γιαννακάκης, ανέγνωσε την από 25/2/2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος αναιρέσεως και να απορριφθεί ο δεύτερος. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αρ. 9 περ. γ΄ Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο άφησε αίτηση αδίκαστη. Ως "αίτηση", κατά την έννοια της διάταξης αυτής νοείται κάθε αυτοτελής αίτηση των διαδίκων, δηλαδή κάθε αίτηση με την οποία ζητείται η παροχή έννομης προστασίας, υπό οποιαδήποτε νόμιμη μορφή αυτής και η οποία δημιουργεί αντίστοιχη εκκρεμότητα δίκης, τέτοια δε αίτηση είναι και η επικουρική βάση της αγωγής, για την οποία το δικαστήριο δεν αποφάνθηκε στο διατακτικό ή με τις αιτιολογίες του, μετά την απόρριψη της κύριας βάσης της αγωγής.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από το δικόγραφο της αγωγής, το οποίο επισκοπεί ο Άρειος Πάγος, ο αναιρεσείων ζήτησε να αναγνωρισθεί η ακυρότητα της καταγγελίας της συνδέουσας αυτόν και την αναιρεσίβλητη συμβάσεως εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου πρώτον, γιατί δεν καταβλήθηκε σ' αυτόν η νόμιμη αποζημίωση και δεύτερον, γιατί η καταγγελία ήταν καταχρηστική (άρθρο 281 ΑΚ) και συγκεκριμένα έγινε από λόγους εκδικήσεως προς το πρόσωπό του, επειδή ήταν λιβανικής καταγωγής κλπ.

Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση απέρριψε την αγωγή κατά την πρώτη νομική της βάση (την κύρια) χωρίς να αποφανθεί για τη δεύτερη (την επικουρική). Επομένως υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμός 9 του Κ.Πολ.Δ. και ο πρώτος λόγος αναιρέσεως από τη διάταξη αυτή, με τον οποίο προβάλλεται η πλημμέλεια αυτή, είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός.

Από τις διατάξεις των άρθρων 522, 525 και 526 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι, αν το πρωτοβάθμιο δικαστήριο δεχθεί την αγωγή εν μέρει και στη συνέχεια ο εναγόμενος ασκήσει έφεση και προσβάλλει την απόφαση κατά το κεφάλαιό της, κατά το οποίο έγινε δεκτή η αγωγή, δεν μπορεί ο ενάγων να ζητήσει κατ' έφεση την έρευνα και παραδοχή της αγωγής, κατά το μέρος που απορρίφθηκε, αν δεν άσκησε προς τούτο δική του έφεση, η οποία μπορεί να ασκηθεί και επικουρικώς, δηλαδή με την αίρεση της ευδοκίμησης της έφεσης του εναγομένου.

Εξάλλου, για να ιδρυθεί ο αναιρετικός λόγος από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. για μη λήψη υπόψη προταθέντων ισχυρισμών, θα πρέπει ο ισχυρισμός που προτάθηκε να είναι παραδεκτός και νόμιμος και να ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Στην προκείμενη περίπτωση, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο δέχθηκε εν μέρει την αγωγή του αναιρεσείοντος κατά την πρώτη νομική βάση της για ακυρότητα της καταγγελίας της συνδέουσας αυτόν και την αναιρεσίβλητη συμβάσεως εργασίας, λόγω μη καταβολής της νόμιμης αποζημίωσης, η οποία έπρεπε να υπολογισθεί με βάση τις μηνιαίες αποδοχές του πέντε μηνών και απέρριψε το αίτημα της αγωγής, να υπολογισθεί η αποζημίωσή του με βάση τις μηνιαίες αποδοχές είκοσι τεσσάρων μηνών, επειδή, όπως ισχυριζόταν ο αναιρεσείων, έτσι είχε συμφωνηθεί ανάμεσα στους διαδίκους, λόγω ακυρότητας της συμφωνίας αυτής και συγκεκριμένα επειδή η συμφωνία αυτή δεν είχε καταρτισθεί νόμιμα με υπογραφή και δευτέρου προσώπου εκ μέρους της αναιρεσίβλητης.

Με το δεύτερο λόγο αναιρέσεως, από τον αριθμό 8 του άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ., προβάλλεται ότι, το Εφετείο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη και δεν εξέτασε τον ισχυρισμό που πρόβαλε ο αναιρεσείων με τις προτάσεις ενώπιόν του, να ερευνηθεί η αγωγή του κατά το πιο πάνω μέρος που απορρίφθηκε, χωρίς αυτός να έχει ασκήσει έφεση για την εν μέρει απόρριψη αυτή της αγωγής.

Σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν παραπάνω, ο ισχυρισμός αυτός του αναιρεσείοντος ήταν απαράδεκτος, με συνέπεια να μη στοιχειοθετείται ο προκείμενος λόγος αναιρέσεως, ο οποίος και πρέπει να απορριφθεί. Μετά από αυτά πρέπει, κατ' αποδοχή του πρώτου λόγου αναιρέσεως, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, κατά το μέρος που δεν ερεύνησε την πιο πάνω επικουρική βάση της αγωγής και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση, κατά το άνω μέρος, στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 5292/2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό μέρος.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση, κατά το άνω μέρος, στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη σε μέρος των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει σε τετρακόσια (400) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Απριλίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Μαΐου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ