Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the appealed judgment was not final due to pending vacancy objection.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal as inadmissible because the appealed judgment had not yet become final. The appellant challenged a second-instance decision rendered in absentia, but the law requires such judgments to be final either after the statutory objection period expires or after a valid waiver of the objection. Since neither the service of the judgment nor the specific authority to waive the objection was proven, the court ruled the appeal procedurally invalid.
Legislator headnote
AI generatedArticles 553(1)(b), 503(1), 90(b), 104, 104 of the Code of Civil Procedure; An appeal against a judgment rendered in absentia is inadmissible unless the judgment has become final, which occurs only after the fifteen-day objection period expires or a valid waiver of the objection is established.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 958 / 2018 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 958/2018
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β1 Πολιτικό Τμήμα
Συγκροτήθηκε από τους δικαστές, Χριστόφορο Κοσμίδη, προεδρεύοντα αρεοπαγίτη, Μαρία Νικολακέα, Αρετή Παπαδιά, Αντιγόνη Καραΐσκου - Παλόγου και Σοφία Τζουμερκιώτη, αρεοπαγίτες.
Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, την 19η Σεπτεμβρίου 2017, με την παρουσία και της γραμματέα Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: Νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου με την επωνυμία "2η Διοίκηση Υγειονομικής Περιφέρειας (ΔΥΠε) Πειραιώς και Αιγαίου", όπως εκπροσωπείται νόμιμα, που εδρεύει στον Πειραιά και παραστάθηκε δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) του πληρεξουσίου δικηγόρου Στρατή Σημαντήρη, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.
Της αναιρεσίβλητης: Χ., κατοίκου ..., που παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου Δημητρίου-Ελευθέριου Τάγαρη, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-6-2005 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης (ως και ετέρων 172 προσώπων, τα οποία δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο), που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν η 2151/2007 οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, η 1757/2016 απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας ζητεί το αναιρεσείον με την από 11-10-2016 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.
Εισηγήτρια ορίσθηκε η αρεοπαγίτης, Μαρία Νικολακέα.
Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αναιρεσείοντος στα δικαστικά έξοδα.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
1. Από την επιτρεπτή, κατά το άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ, επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων προκύπτουν τα ακόλουθα: Επί της ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών από 22-6-2005 (με αριθ. κατάθεσης 98795/2417/2006) αγωγής της ήδη αναιρεσίβλητης και άλλων 172 προσώπων (εναγόντων) κατά του αρχικώς εναγομένου ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΙΚΑ-ΕΤΑΜ", με την οποία οι ενάγοντες, επικαλούμενοι συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου δυνάμει των οποίων προσέφεραν την εργασία τους στο εναγόμενο, ως ιατροί διαφόρων ειδικοτήτων με αποκλειστική απασχόληση, ζήτησαν να τους καταβληθεί το προβλεπόμενο από τις διατάξεις των ν. 2470/1997 (άρθρο 8 παρ.7) και ν. 3205/2003 (άρθρο 8 παρ.5) νοσοκομειακό επίδομα για τα αναφερόμενα στην αγωγή χρονικά διαστήματα, εκδόθηκε η 2151/2007 απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, με την οποία η αγωγή έγινε εν μέρει δεκτή. Κατόπιν ασκήσεως εφέσεως από το εναγόμενο "ΙΚΑ - ΕΤΑΜ", του οποίου το ήδη αναιρεσείον τυγχάνει διάδοχος (ως προς ορισμένους εκ των αρχικώς εναγόντων) εκδόθηκε ερήμην αυτού, ως εκκαλούντος, η 1757/2016 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία απερρίφθη η έφεση αυτού, λόγω της ερημοδικίας του.
2. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 553 παρ.1 στοιχ. β', 309 εδ. α', 321 και 495 παρ.1 ΚΠολΔ συνάγεται ότι σε αναίρεση υπόκειται η απόφαση που είχε καταστεί τελεσίδικη κατά το χρόνο ασκήσεως του εν λόγω ενδίκου μέσου, δηλαδή κατά το χρόνο καταθέσεως του οικείου δικογράφου στη γραμματεία του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση. Τελεσίδικη είναι η απόφαση η οποία, απεκδύοντας το δικαστή από κάθε περαιτέρω εξουσία, περατώνει τη δίκη επί της αγωγής και δεν υπόκειται στα τακτικά ένδικα μέσα της ανακοπής ερημοδικίας και της εφέσεως. Εξ άλλου, κατά το άρθρο 503 παρ.1 ΚΠολΔ, αν ο διάδικος που δικάσθηκε ερήμην διαμένει στην Ελλάδα, η προθεσμία της ανακοπής ερημοδικίας είναι δέκα πέντε ημέρες και αρχίζει από την επίδοση της αποφάσεως.
Συνεπώς, ερήμην οριστική απόφαση του Εφετείου υπόκειται σε αναίρεση μόνο αφ' ότου δεν υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας, είτε διότι παρήλθε η προς άσκηση αυτής δεκαπενθήμερη προθεσμία από την επίδοση της ερήμην αποφάσεως είτε διότι ο δικαιούμενος σε ανακοπή ερημοδικασθείς διάδικος παραιτήθηκε νομίμως από το ασκηθέν ένδικο μέσο της ανακοπής ή από το δικαίωμα προς άσκηση ανακοπής, διότι μόνον έκτοτε αυτή καθίσταται τελεσίδικη και προσβλητή με αίτηση αναιρέσεως (ΚΠολΔ 553 παρ.1β). Περαιτέρω, ναι μεν η παραίτηση από το δικαίωμα ασκήσεως ανακοπής ερημοδικίας μπορεί να συνάγεται και σιωπηρώς εκ του ότι ο δικαιούμενος σε άσκηση αυτής άσκησε απ' ευθείας αναίρεση, χωρίς να ασκήσει ανακοπή ερημοδικίας, πλην όμως για το κύρος τέτοιας παραιτήσεως απαιτείται όπως ο υπογράφων την αίτηση αναιρέσεως δικηγόρος έχει ειδική προς τούτο πληρεξουσιότητα (ΚΠολΔ 90 εδ. β'), η έλλειψη της οποίας εξετάζεται και αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο (ΚΠολΔ 104 εδ. τελευταίο), μπορεί δε να καλυφθεί εκ των υστέρων με έγκριση του ασκήσαντος την αναίρεση διαδίκου (ΑΠ 54/2009).
3. Στην προκείμενη περίπτωση, ούτε οι διάδικοι επικαλούνται, αλλά ούτε και προκύπτει επίδοση της ως άνω, ερήμην του εκκαλούντος και ήδη αναιρεσείοντος εκδοθείσης αποφάσεως, που προσβαλλεται με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως. Ομοίως, δεν προκύπτει ειδική πληρεξουσιότητα προς τον υπογράφοντα την αίτηση αναιρέσεως δικηγόρο για να παραιτηθεί από το δικαίωμα ασκήσεως ανακοπής ερημοδικίας, αλλά ούτε και εκ των υστέρων έγκριση της εν λόγω ενέργειας αυτού εκ μέρους του φερομένου ως ασκήσαντος την αίτηση αναιρέσεως διαδίκου. Επομένως, η ένδικη αίτηση αναιρέσεως, κατ' αυτεπάγγελτη έρευνα, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, διότι ασκείται κατά αποφάσεως η οποία δεν έχει καταστεί τελεσίδικη. Πρέπει να σημειωθεί ότι η ένδικη αίτηση απευθύνεται μόνον κατά της πρώτης των εναγόντων - εφεσίβλητων, Χ., οποία παρέστη κατά τη συζήτηση της υποθέσεως στη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσης, όχι δε και κατά των λοιπών εναγόντων - εφεσίβλητων, οι οποίοι δεν μετέχουν στην αναιρετική δίκη και ως προς τους οποίους η αίτηση αυτή θεωρείται μη ασκηθείσα. Τέλος πρέπει να καταδικασθεί το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης για την αναιρετική δίκη, μειωμένη κατ' άρθρο 22 παρ.1 του ν. 3693/1957 σε συνδυασμό με το άρθρο 21 παρ.9 του ν. 1902/ 1990.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 11-10-2016 αίτηση για αναίρεση της 1757/2016 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. -Και
Καταδικάζει το αναιρεσείον στην πληρωμή τριακοσίων (300) ευρώ για τη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης στην αναιρετική δίκη.
Κρίθηκε, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 21η Φεβρουαρίου 2018. -Και
Δημοσιεύθηκε σε έκτακτη, δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 22α Μαΐου 2018.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ