Supreme Court allows appeal against appellate court failure to consider sworn affidavit evidence in car accident case.

Απόφαση 958 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 958/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Μαρτίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Α. Γ. του Κ., ο οποίος δεν παραστάθηκε, 2. Β. συζ. Α. Γ., κατοίκου ... και προσωρινά διαμένοντος στη ... και 3. Κ. Γ. του Α., κατοίκου ..., και οι δύο ανωτέρω εκπροσωπήθηκαν δια των πληρεξουσίων δικηγόρων τους Ευανθία Τσελώνη-Παρασκευοπούλου και Αλέκας Ταμπαλή και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Α. Σ. του Μ., κατοίκου ... και 2. Της Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ Α.Α.Ε.", που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίες εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Χρίστου Καραμπάγια, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ και κατέθεσαν προτάσεις.

Στο σημείο αυτό οι πληρεξούσιοι των αναιρεσειόντων αφού έλαβαν το λόγο δήλωσαν ότι ο 1ος των αναιρεσειόντων απεβίωσε την 11-10-2011, όπως προκύπτει από την Δ.Υ./5-3-2012 Ληξιαρχική πράξη θανάτου του Δήμου Ξυλοκάστρου και την δίκη συνεχίζουν οι μοναδικοί κληρονόμοι του 2ος και 3ος των αναιρεσειόντων, όπως προκύπτει από το 3631/6-3-2012 πιστοποιητικό του Δήμου Ξυλοκάστρου το οποίο και ανεγνώσθη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις 36343/2007, 36344/2007 και 54448/2007 αγωγές των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Αφού συνεκδικάσθηκαν οι αγωγές, εκδόθηκαν οι αποφάσεις:19646/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2910 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 10-5-2011 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Λαμπρόπουλος ανέγνωσε την από 11-3-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του πρώτου και την παραδοχή του δεύτερου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως.

Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσειόντων ζήτησαν την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 286 εδ. α', 287 παρ. 1 και 290 ΚΠολΔ, τα οποία εφαρμόζονται και στην κατ' αναίρεση δίκη (άρθρ. 573 παρ. 1 ΚΠολΔ) προκύπτει ότι η βίαιη διακοπή της δίκης που επέρχεται από το θάνατο του διαδίκου, καθώς και η εκουσία επανάληψη αυτής από τους κληρονόμους του, μπορούν να γνωστοποιηθούν διαδοχικά με ενιαία δήλωση στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υποθέσεως προς συζήτηση, εφόσον δεν υπάρξει αμφισβήτηση της ιδιότητός τους ως κληρονόμων, οπότε ακολουθεί αμέσως συζήτηση της υποθέσεως (ΑΠ (Ολ) 22/2000).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως αποδεικνύεται από το προσκομιζόμενο αντίγραφο της υπ' αριθ. Α161/12-10-2011 ληξιαρχικής πράξης θανάτου του ληξίαρχου Ξυλοκάστρου, στις 11-10-2011 απεβίωσε στο Χαϊδάρι Αττικής ο πρώτος αναιρεσείων Α. Γ., ο οποίος όπως προκύπτει από το υπ' αριθ. πρωτ. 3631/6-3-2012 πιστοποιητικό του Δημάρχου Ξυλοκάστρου - Ερωστίνης κατέλειπε ως πλησιεστέρους συγγενείς του τη σύζυγο του Β.

Γ., το γένος Η. Β. και τον υιόν του Κ. Γ.. Επομένως, οι ως άνω ως κληρονόμοι του ανωτέρω αποβιώσαντος, γεγονός το οποίο δεν αμφισβητείται, εκπροσωπούμενοι από τους πληρεξουσίους δικηγόρους τους Ευανθία Τσελώνη - Παρασκευοπούλου και Αλέκα Ταμπαλή, δυνάμει του προσκομιζομένου υπ' αριθ. .../19-3-2012 πληρεξουσίου του Προξενικού Γραφείου της Ελληνικής Πρεσβείας του Βερολίνου, νομίμως δήλωσαν στο ακροατήριο κατά τη συζήτηση της υποθέσεως το θάνατο του ως άνω αναιρεσείοντος και την εκουσία στη όνομά του επανάληψη της δίκης που βιαίως διακόπηκε λόγω του θανάτου αυτού και έτσι παραδεκτώς προχωρεί η συζήτηση της υποθέσεως.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Εξ άλλου από τις διατάξεις των άρθρων 335 και 338-340 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι χωρίς να επιβάλλεται να γίνεται ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, αρκεί να καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο από όλο το περιεχόμενο της απόφασης, ότι συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα που με επίκληση προσκομίσθηκαν νόμιμα από τους διαδίκους.

Κατά δε την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο, καθώς και από τη σύμβαση της ασφάλισης του (άρθρο 618 Α ΚΠολΔ) το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη και ένορκες βεβαιώσεις που έχουν συνταχθεί νομοτύπως, κατά το άρθρο 671 παρ. 1 ΚΠολΔ. Οι βεβαιώσεις αυτές δεν αποτελούν έγγραφα, κατά την έννοια των άρθρων 339 και 342 επ.

του ιδίου κώδικα, αλλά ιδιαίτερο αποδεικτικό μέσο (νυν οι ένορκες βεβαιώσεις αποτελούν αποδεικτικό μέσο κατ' άρθρο 339 ΚΠολΔ όπως ισχύει με την αντικ. από το άρθρο 36 του Ν. 3994/2011), που διακρίνεται από τα έγγραφα. Επομένως, μόνη η μνεία στην απόφαση του ουσιαστικού δικαστηρίου, ότι ελήφθησαν υπόψη τα επικαλούμενα και προσκομιζόμενα έγγραφα, δεν αποδεικνύει ότι ελήφθησαν υπόψη και οι ένορκες βεβαιώσεις, τις οποίες, οι ίδιοι είχαν επικαλεστεί και προσκομίσει.

Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες με τις ενώπιον του Εφετείου προτάσεις τους επικαλέστηκαν και προσκόμισαν την υπ' αριθ. 508/17-2-2009 ένορκη βεβαίωση που δόθηκε από τον Γ. Τ. ενώπιον του Ειρηνοδίκου Θεσσαλονίκης, κατόπιν νομίμου κλητεύσεως των εφεσιβλήτων και ήδη αναιρεσιβλήτων, προς απόδειξη του ισχυρισμού των ότι το ΙΧΦ αυτοκίνητο εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας με αυξημένη ταχύτητα και συγκρούστηκε με το ΙΧΕ αυτοκίνητο. Την βεβαίωση όμως αυτή δεν έλαβε υπόψη το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, αφού ουδόλως τη μνημονεύει. Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ, είναι βάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω, και παρελκούσης της έρευνας των λοιπών αιτιάσεων που περιέχονται στον πρώτο λόγο αναιρέσεως, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι, λόγω της ήττας τους, στα δικαστικά έξοδα των παρισταμένων αναιρεσειόντων (άρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ), σύμφωνα με το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 2910/2009 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα των παρισταμένων αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει στο χρηματικό ποσό των τριών χιλιάδων (3000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Απριλίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του την 1η Ιουνίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ