Supreme Court dismisses appeal on traffic accident liability where driver's blood alcohol exceeded statutory limits.

Απόφαση 956 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 956/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Μιλτιάδη Σπυρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Μαρτίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντα: Ν. Δ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Σπυρίδωνα Χριστοφορίδη, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Γ. Β. του Β., 2. Μ. Α. του Β., κατοίκων αμφοτέρων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Σπυρίδωνα Μαδεντζίδη, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ. και κατέθεσαν προτάσεις και 3. Του Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα και συνεχίζει την δίκη ως υποκατασταθέν στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΑΕΓΑ", της οποίας η άδεια ανακλήθηκε, αναφορικά τόσο με την έναντι των τρίτων αστική ευθύνη των υπό στοιχείο 1 και 2 αναιρεσιβλήτων, όσο και με την έναντι τρίτων αστική ευθύνη του Ν. Δ.- αναιρεσείοντος, το οποίο εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Νικόλαου Σταθόπουλου, βάσει δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ, και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-2-2006 αγωγή των 1ου και 2ου ήδη αναιρεσιβλήτων, και την από 20-4-2006 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος και την από 1-6-2007 παρεμπίπτουσα αγωγή του 3ου των ήδη αναιρεσιβλήτων που κατατέθηκαν στο Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης. Αφού συνεκδικάσθηκαν οι αγωγές, εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4902/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1755/2010 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 22-7-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Λαμπρόπουλος ανέγνωσε την από 9-3-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 560 ΚΠολΔ κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των Πολυμελών Πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο: 1) αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου ..., 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ..., 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα και 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας. Από την προαναφερόμενη διάταξη προκύπτει ότι κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων και κατά των αποφάσεων των Πρωτοδικείων, οι οποίες εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση για ορισμένους λόγους που αναφέρονται περιοριστικώς στο νόμο, αφού στη διάταξη αυτή ορίζεται ότι αναίρεση επιτρέπεται μόνο για τους αναφερόμενους σ' αυτή λόγους. Οι διατάξεις του άρθρου 560 ΚΠολΔ είναι ειδικές ως προς τους λόγους αναιρέσεως των αναφερόμενων στο άρθρο αυτό αποφάσεων και αποκλείουν την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 559 ΚΠοΛΔ που αναφέρονται στους λόγους αναιρέσεως των αποφάσεων των υπόλοιπων δικαστηρίων (ΑΠ 1894/2009).

Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως και κατά τα δυο σκέλη του, με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι από τους αριθ. 8 και 19 του άρθρου 559 ΚΠοΛΔ πλημμέλειες ότι το, ως Εφετείο, δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και ότι στέρησε την απόφαση του νόμιμης βάσης, είναι απαράδεκτοι, διότι κατά των αποφάσεων των Πρωτοδικείων, οι οποίες εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, δεν ιδρύονται λόγοι αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 8 και 19 ΚΠολΔ.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου εσωτερικού ή διεθνούς. Ο κανόνας παραβιάζεται, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, είτε με ψευδή ερμηνεία , η οποία υπάρχει όταν αποδίδεται στον κανόνα δικαίου διαφορετική έννοια από την αληθινή, είτε με μη ορθή εφαρμογή, η οποία συντελείται, όταν εφαρμόζεται κανόνας, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή όταν δεν εφαρμόζεται, ενώ έπρεπε να εφαρμοστεί ή όταν εφαρμόσθηκε εσφαλμένως. Επομένως, για να είναι ορισμένος ο αναιρετικός αυτός λόγος, δεν αρκεί να αναφέρονται στο αναιρετήριο οι ουσιαστικού δικαίου διατάξεις που φέρονται ότι παραβιάστηκαν, η ανάλυση των εννοιών που ο αναιρεσείων αποδίδει στις φερόμενες ως παραβιασθείσες διατάξεις και οι σχετικές παραδοχές του δικαστηρίου της ουσίας, αλλά πρέπει να εξειδικεύεται και το, κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος, ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα και ειδικότερα, στην τελευταία περίπτωση, που ακριβώς έγκειται το σφάλμα κατά την εφαρμογή του κανόνα, καθώς επίσης πρέπει τα στοιχεία αυτά να εξειδικεύονται σε σχέση με καθένα από τους κανόνες του ουσιαστικού δικαίου που φέρονται ότι παραβιάστηκαν όταν αυτοί είναι περισσότεροι από ένας (ΑΠ 1975/2007, ΑΠ 1077/2008, ΑΠ 1290/2009)".

Στην προκειμένη περίπτωση ο αναιρεσείων με τον πρώτο υπό στοιχ. α' λόγο αναιρέσεως, εκτός από τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις που ισχυρίζεται ότι παραβιάστηκαν καθώς και τις νομικές του απόψεις για αυτές, δεν εξειδικεύει και το κατά την εκδοχή του ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα και ειδικότερα στην τελευταία περίπτωση που ακριβώς έγκειται το σφάλμα κατά την εφαρμογή εκάστου εφαρμοστέου κανόνα, δεδομένου ότι οι φερόμενοι ως παραβιασθέντες είναι περισσότεροι του ενός. Επομένως ο ως άνω λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ. 1 περ. α' ΚΠολΔ, πρέπει να απορριφθεί ω αόριστος.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 περ. α' ΚΠοΛΔ, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν παραβιάσθηκε κανόνες ουσιαστικού δικαίου. Ο κανόνας παραβιάζεται είτε με μη ορθή εφαρμογή, η οποία συντελείται όταν εφαρμόζεται κανόνας, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή όταν δεν εφαρμόζεται ενώ έπρεπε να εφαρμοστεί ή όταν εφαρμόστηκε εσφαλμένως.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο υπό στοιχ.' β' λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεχόμενο ότι ο όρος περί απαλλαγής της ασφαλιστικής εταιρίας σε περίπτωση μέθης του οδηγού αποτελεί γενικό όρο της σύμβασης ασφαλίσεως, η οποία κατά τον αναιρεσείοντα, ως υποχρεωτική, καταρτίζεται ως σύμβαση προσχωρήσεως, υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 1 περ.

α' ΚΠολΔ διότι το Εφετείο όφειλε να εφαρμόσει τις διατάξεις αναγκαστικού δικαίου του άρθρου 2 του Ν. 2251/1994 που διέπουν και τις ασφαλιστικές συμβάσεις ασφαλίσεως και να κρίνει μη συμφωνημένη άλλως καταχρηστική και άκυρη την περί απαλλαγής του ασφαλιστή σε περίπτωση μέθης του οδηγού ρήτρα, αφού α) Διαταράσσει την ισορροπία των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των συμβαλλομένων σε βάρος του ασφαλισμένου, β) Περιορίζει τις ανειλημμένες συμβατικές υποχρεώσεις και ευθύνες του ασφαλιστή, γ) Αποκλείει ή περιορίζει υπέρμετρα την ευθύνη του ασφαλιστή και δ) Δεν απετέλεσε αντικείμενο ατομικής διαπραγματεύσεως μεταξύ ασφαλιστή και ασφαλισμένου και εν πάση περιπτώσει ο ασφαλισμένος δεδομένης της υποχρεώσεως ασφαλίσεως που έχει (άρθρο 2 παρ. 1 Ν. 489/1976) δεν μπόρεσε να επηρεάσει το περιεχόμενό της.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 1 περ. α' ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, για το λόγο ότι στη προκειμένη περίπτωση ασφάλισης ευθύνης από ατυχήματα αυτοκινήτου, επικειμένης συμφωνίας μεταξύ ασφαλιστή και ασφαλισμένου περί δεσμεύσεως των συμβληθέντων από τη ρήτρα απαλλαγής του ασφαλιστή σε περίπτωση μέθης του οδηγού του ασφαλισμένου αυτοκινήτου, δεν έχουν εφαρμογή οι διατάξεις του άρθρου 2 του Ν. 2251/1994 περί προστασίας των καταναλωτών, αφού η υποχρεωτική ασφάλιση της ευθύνης από αυτοκίνητα ρυθμίζεται αποκλειστικά από τις διατάξεις του Ν. 489/1976 καιτην ΑΥΕ Κ4/585/1978 (ΑΠ 1609/2007).

Ο ερμηνευτικός κανόνας του άρθρου 200 ΑΚ που εκφράζει γενικότερες ερμηνευτικές αρχές εφαρμόζεται σε κάθε περίπτωση κατά την οποία υπάρχει κενό στην ερμηνευόμενη σύμβαση. Εξ άλλου κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 περ. α' ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκαν οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Το δικαστήριο παραβιάζει τον ερμηνευτικό αυτό κανόνα όταν, καίτοι ανέλεγκτα διαπιστώνει, έστω και εμμέσως, την ύπάρξη κενού ή αμφιβολίας στις δηλώσεις βουλήσεως των δικαιοπρακτούντων και εντεύθεν την ανάγκη συμπληρώσεως ή ερμηνεία τους, παραλείπει να προσφύγει για η συμπλήρωση ή ερμηνεία τους στη διάταξη του ανωτέρω άρθρου ή προσφεύγει στην εφαρμογή της διάταξης αυτής και τη συμπλήρωση ή ερμηνεία της δικαιοπραξίας, καίτοι δέχεται, επίσης ανελέγκτως, ότι η δικαιοπραξία είναι πλήρης, σαφής και δεν έχει ανάγκη συμπληρώσεως ή ερμηνείας.

Στην προκειμένη περίπτωση όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο, κατά την ανέλεγκτη κρίση του, δεν διεπίστωσε, έστω και έμμεσα την ύπαρξη κενού ή αμφιβολίας στις δηλώσεις βουλήσεως των συμβληθέντων, κι επομένως δεν ήταν ανάγκη να προσφύγει στο ως άνω ερμηνευτικό κανόνα. Επομένως, ο πρώτος υπό στοιχ.

γ' λόγος αναιρέσεως, με τον οποίον προβάλλεται η αιτίαση ότι το ως Εφετείο δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 1 περ. α' ΚΠολΔ με την παραβίαση ευθέως του άρθρου 200 ΑΚ είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Ο ίδιος λόγος αναιρέσεως κατά το μέρος που προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο κατά παράβαση της ως άνω διάταξης δεν εφήρμοσε τη διάταξη του άρθρου 2 του Ν. 2251/1994 είναι επίσης απορριπτέος διότι στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού σύμφωνα με τα ανωτέρω η διάταξη αυτή δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση ασφάλισης της ευθύνης από αυτοκίνητο.

Από τη διάταξη του άρθρου 361 ΑΚ, που ορίζει ότι για τη σύσταση ή αλλοίωση ενοχής με δικαιοπραξία απαιτείται σύμβαση, εφόσον ο νόμος δεν ορίζει διαφορετικά, σε συνδυασμό προς τις διατάξεις των άρθρων 189, 192 του Εμπορικού Νόμου και του άρθρου 11 παρ. 1 του ν.489/1976, προκύπτει ότι μεταξύ ασφαλιστή και ασφαλισμένου μπορεί εγκύρως να συμφωνηθεί ότι αποκλείεται η κάλυψη από τον ασφαλιστή των ζημιών που προκαλούνται από την κυκλοφορία του αυτοκινήτου, όταν ο οδηγός του κατά τον χρόνο του ατυχήματος τελούσε υπό την επίδραση οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών κατά την έννοια και τις προϋποθέσεις του άρθρου 42 του Κ.Ο.Κ.

Η συνομολόγηση του όρου αυτού δεν απαλλάσσει μεν τον ασφαλιστή της υποχρεώσεώς του να αποζημιώσει το ζημιωθέντα τρίτο, παρέχει όμως στον ασφαλιστή το δικαίωμα να εναγάγει τον ασφαλισμένο και να ζητήσει από αυτόν ό,τι κατέβαλε στο ζημιωθέντα τρίτο για την αποκατάσταση της ζημίας του. Η συνομολόγηση τέτοιου όρου μπορεί να γίνει είτε με την ενσωμάτωσή του στη σύμβαση ασφαλίσεως είτε με παραπομπή της συμβάσεως τους όρους της Κ 4/585/1978 αποφάσεως του Υπουργού Εμπορίου, που έχει δημοσιευθεί στο υπ' αριθμ. 795 ΦΕΚ τ.

ΑΕ και ΕΠΕ της 8-9-1978, στο άρθρο 25 παρ. 8 της οποίας ορίζεται, ότι αποκλείονται της ασφαλίσεως ζημίας προξενούμενες κατά το χρόνο που ο οδηγός του αυτοκινήτου τελούσε υπό την επίδραση οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών κατά την έννοια και τις προϋποθέσεις του άρθρου 42 Κ.Ο.Κ. Το άρθρο αυτό ορίζει στην παράγραφο 3, ότι σε περίπτωση θανατηφόρου ατυχήματος ή σωματικής βλάβης, εάν υπάρχουν ενδείξεις χρήσεως οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών, γίνεται υποχρεωτικώς έλεγχος προς διαπίστωση της μέθης του οδηγού ή πεζού και χρησιμοποιείται προς τούτο κάθε κατάλληλο επιστημονικό μέσο και στην παράγραφο 5, ότι με κοινές αποφάσεις των Υπουργών Δημοσίας Τάξεως και Συγκοινωνιών καθορίζονται οι επιστημονικοί τρόποι διαπιστώσεως της χρήσεως οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών.

Με τη νομοθετική αυτή εξουσιοδότηση εκδόθηκε η υπ' αριθ. 13382/Φ 705.11/δ/25-11-1977 κοινή απόφαση των Υπουργών Δημοσίας Τάξεως και Συγκοινωνιών που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (τ. Β'1266). Σύμφωνα με την απόφαση αυτή, ο τρόπος της εξακριβώσεως της χρήσεως οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών από τους οδηγούς κατά την οδήγηση οχημάτων ή σε περιπτώσεις ατυχημάτων των οδηγών και θυμάτων περιλαμβάνει τρία στάδια, μεταξύ των οποίων και το τρίτο στάδιο της μεθόδου ποσοτικού προσδιορισμού της αλκοόλης στο αίμα από τα αρμόδια προς τούτο εργαστήρια μεταξύ των οποίων είναι και τα εργαστήρια της Διευθύνσεως των Εγκληματολογικών Υπηρεσιών.

Με την ίδια απόφαση καθορίζεται ως ανώτατο ανεκτό όριο ποσοστού αλκοόλης στο αίμα 0,80 %ο, πέραν του οποίου το άτομο δεν θεωρείται ικανό για την οδήγηση οιουδήποτε οχήματος (ΑΠ 425/2000).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του, ως προς το κρίσιμο ζήτημα της ύπαρξης αιτιώδους συναφείας μεταξύ μέθης του οδηγού και της υπαιτιότητας αυτού στο τροχαίο ατύχημα δέχθηκε τα εξής: "... Με σύμβαση ασφαλίσεως, για την οποία εκδόθηκε το με αριθμό ... ασφαλιστήριο, ο εκκαλών Ν.

Δ. ασφάλισε στην ασφαλιστική εταιρία Αργοναυτική, στη θέση της οποίας υπεισήλθε στο παρεμπιπτόντως ενάγον Επικουρικό Κεφάλαιο, το με αριθμό κυκλοφορίας ... αυτοκίνητο, για το χρονικό διάστημα από 30-9-2005 έως 30-3-2006, εκδόθηκε δε η σχετική βεβαίωση ασφαλίσεως, στο όνομα του εκκαλούντος, την οποία αυτός προσκομίζει.

Σύμφωνα με το ασφαλιστήριο, η σύμβαση ασφαλίσεως διέπεται από τους όρους του Ν. 489/1976 και Υ.Α. Κ4-585-1978, εφιστάται δε η προσοχή του ασφαλισμένου στους όρους της ασφαλιστικής καλύψεως και ιδίως τις εξαιρέσεις που αναφέρονται στο άρθρο 9. Ειδικότερα στο προσκομιζόμενο από αμφότερους τους διαδίκους ως άνω ασφαλιστήριο, στο άρθρο 9 αριθμ. 8 αναφέρονται τα εξής: "Δεν καλύπτονται με το ασφαλιστήριο και αποκλείονται από την ασφάλιση ζημιές που προξενήθηκαν εάν κατά το ατύχημα ο οδηγός του αυτοκινήτου βρισκόταν υπό την επίδραση οινοπνεύματος ή τοξικών ουσιών.

Συμφωνείται ότι ο οδηγός δεν είναι ικανός να οδηγήσει όχημα λόγω μέθης, όταν στο αίμα του διαπιστώνεται οινόπνευμα σε ποσοστό μεγαλύτερο από 0,20 γραμμάρια ανά λίτρο αίματος, μετρημένο με αιμοληψία ή 0,10 χιλιοστά του γραμμαρίου ανά λίτρο εκπνεόμενου αέρα και άνω, όταν η μέτρηση γίνεται στον εκπνεόμενο αέρα με αλκοολομετρο.

Τα παραπάνω όρια συμφωνείται να ισχύουν για όλων των ειδών τα οχήματα και για όλους τους οδηγούς. Συμφωνείται επίσης ότι η για οποιονδήποτε λόγο άρνηση του οδηγού του ασφαλισμένου οχήματος να υποβληθεί στη διαδικασία της μέτρησης αλκοόλης, θα εξομοιούται με κατάσταση μέθης, επιφέρουσα εξαίρεση από την ασφαλιστική κάλυψη".

Συνεπώς, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στη νομική σκέψη της παρούσας, υπάρχει έγκυρη συμφωνία μεταξύ της ασφαλιστικής εταιρίας και του αντισυμβαλλόμενού της, παρεμπιπτόντως εναγόμενου, για την απαλλαγή από την ασφαλιστική κάλυψη, σε περίπτωση που συντρέχουν οι περιπτώσεις που ορίζονται στη με αριθμό Κ4/585/1978 απόφαση του Υπουργού Εμπορίου, αφού γίνεται ρητή παραπομπή σ' αυτήν, μεταξύ δε των εξαιρέσεων από την ασφαλιστική κάλυψη περιλαμβάνεται και η περίπτωση του άρθρου 25 παρ. 8 της ως άνω αποφάσεως, για απαλλαγή της ασφαλιστικής εταιρίας όταν ο οδηγός του ασφαλισμένου οχήματος τελεί σε κατάσταση μέθης, σύμφωνα μΕ το άρθρο 42 του ΚΟΚ.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια η σύμβαση μεταξύ της ασφαλιστικής εταιρίας και του ασφαλισμένου προέβλεπε την εξαίρεση από την ασφαλιστική κάλυψη και όταν τα ποσοστά αλκοόλης στο αίμα ή στον εκπνεόμενο αέρα ήταν κατώτερα από το όριο που προβλέπεται από το νόμο, που είναι 0,50 γραμμάρια ανά λίτρο αίματος και άνω, μετρούμενο με την μέθοδο της αιμοληψίας ή από 0,25 χιλιοστά του γραμμαρίου ανά λίτρο εκπνεόμενου αέρα και άνω όταν η μέτρηση γίνεται στον εκπνεόμενο αέρα με συσκευή αλκοολόμετρου, ωστόσο, όπως διαπιστώθηκε, ο παρεμπιπτόντως εναγόμενος οδηγούσε υπό την επίδραση οινοπνεύματος που ανιχνεύθηκε στον εκπνεόμενο αέρα σε ποσοστά 0,54 και 0,58, ποσοστά, δηλαδή σε ποσοστό κατά πολύ υψηλότερο από το ελάχιστο όριο που προβλέπεται από το άρθρο 42 ΚΟΚ και συνεπώς η πρόβλεψη μικρότερου ποσοστού αλκοόλης από την ασφαλιστική σύμβαση δεν ασκεί έννομη επιρροή.

Περαιτέρω, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στη νομική σκέψη της παρούσας, για την απαλλαγή της ασφαλιστικής εταιρίας από την ασφαλιστική κάλυψη έναντι του ασφαλισμένου δεν ήταν αναγκαίο να υφίσταται αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της μέθης και του ατυχήματος, αλλά αρκούσε η πρόκληση ατυχήματος από υπαιτιότητα του οδηγού, ο οποίος βρισκόταν υπό την επίδραση οινοπνεύματος.

Σε κάθε όμως περίπτωση υφίσταται αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της μέθης και του ατυχήματος, αφού ο παρεμπιπτόντως εναγόμενος εξαιτίας της, έβαινε με μεγάλη ταχύτητα και παραβίασε τον ερυθρό σηματοδότη της πορείας του ...".

Έτσι που έκρινε το, ως Εφετείο, δικάσαν Πολυμελές Πρωτοδικείο και δέχθηκε την παρεμπίπτουσα αγωγή αποζημιώσεως του τρίτου αναιρεσίβλητου (ΕΚ) κατά του αναιρεσείοντος, ασφαλισμένου στην ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΑΕΓΑ",, της οποίας η άδεια ανακλήθηκε με την υπ' αριθμ. Κ3/9118/25-7-2006 απόφαση του Υπουργού Ανάπτυξης, δεν παραβίασε τις ως άνω διατάξεις ουσιαστικού δικαίου και ειδικότερα τα άρθρα 42 του Ν. 2696/1999 (ΚΟΚ) και 25 περ. β' της ΑΥΕ Κ4/585/1978. Επομένως, ο πρώτος υπό στοιχ. δ' λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 1 περ. α' ΚΠολΔ είναι αβάσιμος και απορριπτέος. Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων, λόγω της ήττας του, στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων (άρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ) σύμφωνα με το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15-7-2010 αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αριθ. 17552/2010 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων τα οποία ορίζει στο ποσό των δυο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Μαΐου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του την 1η Ιουνίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ