Supreme Court dismisses appeal claiming lower court ignored evidence and misinterpreted prior ruling.

Απόφαση 956 / 2011 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 956/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ρένα Ασημακοπούλου, Αντιπρόεδρο, Αθανάσιο Κουτρομάνο, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, στις 13 Δεκεμβρίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος-πρώτου καθ' ου η κλήση: Π. Ζ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Φανή Καραγιάννη με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) δεύτερης καθ' ης η κλήση εταιρείας με την επωνυμία "SHEFFIELD PETROLEUM (U.K.) LIMITED" που εδρεύει στο Λονδίνο Ηνωμένου Βασιλείου και εκπροσωπείται νόμιμα, 2) τρίτου καθ' ου η κλήση Γ. Τ. του Π., κατοίκου ..., 3) πρώτου καλούντος Ν. Β. του Δ., κατοίκου ..., 4) δευτέρου καλούντος Γ. Β. του Δ., κατοίκου ..., 5) τετάρτης καθ' ης η κλήση Α. Κ. του Ι., κατοίκου ... ... και 6) πέμπτου καθ' ου η κλήση Διονυσίου Κατσούνη του Ιωάννου, κατοίκου ... ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν η πρώτη από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ευαγγελία Σταμούλη με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ., ο δεύτερος από την πληρεξούσια δικηγόρο του Χρυσούλα Πετρουλέα, οι τρίτος και τέταρτος από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παναγιώτη Μάζη με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ. και οι πέμπτη και έκτος από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Πρεντουλή με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-7-1996 ανακοπή του ήδη αναιρεσείοντος-πρώτου καθ' ου η κλήση και την από 24-9-1996 πρόσθετη παρέμβαση των ήδη δευτέρου, τρίτου, τετάρτου, πέμπτης και έκτου αναιρεσιβλήτων-τρίτου καθ' ου η κλήση, πρώτου και δευτέρου καλούντων, τετάρτης και πέμπτου καθ' ων η κλήση, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο ... και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 269/1999 του ίδιου Δικαστηρίου και 590/2000 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζήτησε ο αναιρεσείων με την από 16-2-2001 αίτησή του. Επί της αιτήσεως εκδόθηκε η 917/2002 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την απόφαση αυτή και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Πατρών. Το εφετείο εξέδωσε την 663/2005 απόφασή του, την αναίρεση της οποίας ζήτησε ο αναιρεσείων με την από 20-7-2007 αίτησή του. Επί της αιτήσεως εκδόθηκε η 1690/2008 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία ανέβαλε την έκδοση οριστικής αποφάσεως. Η υπόθεση φέρεται και πάλι για συζήτηση με την από 15-10-2009 κλήση των καλούντων-τρίτου και τετάρτου αναιρεσιβλήτων.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ευφημία Λαμπροπούλου ανέγνωσε την από 6-4-2008 έκθεση της κωλυομένης να μετάσχει στη σύνθεση του δικαστηρίου τούτου Αρεοπαγίτου Δήμητρας Παπαντωνοπούλου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Η πληρεξούσια του παραστάντος δευτέρου αναιρεσιβλήτου-τρίτου καθ' ου η κλήση ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αναιρεσείοντος-πρώτου καθ' ου η κλήση στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την από 15-10-2009 κλήση των καλούντων-τρίτου και τετάρτου αναιρεσιβλήτων νόμιμα φέρεται για συζήτηση η από 20-7-2007 αίτηση αναιρέσεως του νικήσαντος ανακόπτοντος και ήδη αναιρεσείοντος-πρώτου καθ' ου η κλήση κατά της 663/2005 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών, μετά την έκδοση της 1690/2008 αποφάσεως του δικαστηρίου τούτου, με την οποία αναβλήθηκε η συζήτηση επί της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως μέχρι να εκδοθούν αποφάσεις επί των παραπεμφθέντων με τις 1683/2008, 1684/2008, 1685/2008, 1686/2008, 1687/2008 και 1688/2008 αποφάσεις του δικαστηρίου τούτου, στην Τακτική Ολομέλεια του Αρείου Πάγου λόγων αναιρέσεως των (πρωτοδίκως προσθέτως παρεμβάντων υπέρ της καθ' ης η ανακοπή και ήδη πρώτης αναιρεσιβλήτου) δευτέρου, τρίτου, τετάρτου, πέμπτης και έκτου αναιρεσιβλήτων, οι οποίες αποφάσεις ήδη εκδόθηκαν.

Ειδικότερα με την ανωτέρω αναβλητική απόφαση κρίθηκε ότι για να διαπιστωθεί αν ο νικήσας ανακόπτων (του οποίου η ανακοπή είχε γίνει δεκτή με την προσβαλλόμενη απόφαση κατά τον πρώτο λόγο της) είχε έννομο συμφέρον για την άσκηση της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως (με την οποία προέβαλε λόγους αναιρέσεως για την απόρριψη των δευτέρου και τρίτου λόγων της ανακοπής του) έπρεπε να ερευνηθούν προηγουμένως οι αιτήσεις αναιρέσεως των ανωτέρω αναιρεσιβλήτων κατά της ίδιας προσβαλλόμενης αποφάσεως (663/2005 του Εφετείου Πατρών) και κατά της συναφούς 662/2005 αποφάσεως του ίδιου δικαστηρίου, αφού μόνο στην περίπτωση ευδοκιμήσεως των αιτήσεων αυτών θα παρήγετο δυσμενές για τον εδώ αναιρεσείοντα δεδικασμένο ως προς τους δεύτερο και τρίτο λόγους της ανακοπής του.

Ήδη επί των ανωτέρω αιτήσεων αναιρέσεως εκδόθηκαν αντίστοιχα οι 25/2009, 26/2009, 22/2009, 23/2009, 28/2009 και 29/2009 αποφάσεις της Τακτικής Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, με τις οποίες έγιναν δεκτές οι αιτήσεις αυτές και συνακόλουθα είναι πρόδηλο το έννομο συμφέρον του εδώ αναιρεσείοντος για την έρευνα της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.

Κατά το άρθρο 559 αριθ.14 Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής η ακυρότητα πρέπει να έχει λάβει χώρα ενώπιον του δικάζοντος δικαστηρίου και να χαρακτηρίζεται ως δικονομική. Εξάλλου κατά το άρθρο 939 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

αφότου γνωστοποιηθεί η απόφαση που αναστέλλει την αναγκαστική εκτέλεση απαγορεύεται να ενεργηθεί οποιαδήποτε πράξη της αναγκαστικής εκτελέσεως, εκτός από εκείνες που ειδικά έχει επιτρέψει η απόφαση της αναστολής. Από δε το άρθρο 927 Κ.Πολ.Δ. σε συνδυασμό με τα άρθρα 108, 294-297, 299, 954, 973, 993 και 999 του ίδιου κώδικα, συνάγεται ότι εκείνος που φέρεται σε εκτελεστό τίτλο ως δανειστής δικαιούται να επισπεύσει, με βάση τον τίτλο, αναγκαστική εκτέλεση κατά του φερόμενου στον τίτλο ως οφειλέτη, παρέχοντας προς τούτο σχετική εντολή στο όργανο της εκτελέσεως, το οποίο στη συνέχεια λαμβάνει τα αναγκαία μέτρα για την ολοκλήρωση της εκτελέσεως και ότι σε εκείνον που επέσπευσε την εκτέλεση κατ' αρχήν δεν απαγορεύεται ούτε αποδοκιμάζεται, αλλά αντιθέτως παρέχεται δικαίωμα να παραιτηθεί από κάθε πράξη της εκτελέσεως, όπως από εκείνη του πλειστηριασμού ακινήτου και με τήρηση του κατά νόμο οικείου τύπου και έτσι κατ' αρχήν να επιφέρει ματαίωση της έγκυρης διενέργειας της εν λόγω πράξεως (Α.Π.223/ 2004).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, ο αναιρεσείων, επικαλούμενος το άρθρο 559 αριθ.14 Κ.Πολ.Δ., αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι παρά το νόμο δεν κήρυξε ακυρότητα και συγκεκριμένα ότι παρά το νόμο δεν κήρυξε άκυρη, κατά παραδοχή του σχετικού δεύτερου λόγου της ανακοπής του και του αντίστοιχου λόγου της εφέσεώς του, την 657/1996 επαναληπτική περίληψη της 585/1996 εκθέσεως αναγκαστικής κατασχέσεως των περιγραφόμενων σ' αυτήν ακινήτων του, για το λόγο ότι η περίληψη αυτή καταρτίσθηκε σε χρόνο κατά τον οποίο ίσχυε η χορηγηθείσα σ' αυτόν με την 203/1996 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου ...

αναστολή της αναγκαστικής εκτελέσεως που επισπευδόταν κατ' αυτού με βάση την προγενέστερη 623/1996 περίληψη κατασχετήριας εκθέσεως, η οποία είχε καταρτισθεί με εντολή της επισπεύδουσας καθ' ης η ανακοπή και ήδη πρώτης αναιρεσιβλήτου. Από την παραδεκτή δε επισκόπηση της προσβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει ότι το εφετείο απέρριψε το λόγο αυτό της ανακοπής ως αβάσιμο με την αιτιολογία ότι η πρώτη αναιρεσίβλητη, με την έγγραφη εντολή της για συνέχιση της αναγκαστικής εκτελέσεως, παραιτήθηκε από την προηγούμενη 623/1996 περίληψη κατασχετήριας εκθέσεως και από την επισπευδόμενη με βάση αυτήν αναγκαστική εκτέλεση, η οποία και είχε ανασταλεί με την 203/1996 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου ..., και ότι έτσι νομίμως έδωσε την εντολή συνεχίσεως και καταρτίσθηκε η προσβαλλόμενη 657/1996 περίληψη της κατασχετήριας εκθέσεως.

Έτσι που έκρινε το εφετείο δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.14 Κ.Πολ.Δ. και ο ανωτέρω (πρώτος) λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 999 παρ.4 Κ.Πολ.Δ. ο πλειστηριασμός ακινήτου με ποινή ακυρότητας δεν μπορεί να γίνει αν δεν τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται στις αναφερόμενες επί μέρους διατάξεις του ίδιου άρθρου, μεταξύ των οποίων είναι και η επίδοση περιλήψεως της εκθέσεως κατασχέσεως στον οφειλέτη εντός είκοσι ημερών από την ημέρα της κατασχέσεως.

Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής μόνο η ανυπαρξία ή το εκπρόθεσμο της επιδόσεως της κατασχετήριας εκθέσεως επάγεται ακυρότητα του πλειστηριασμού ανεξαρτήτως βλάβης (Ολ.Α.Π.3/2007). Αντίθετα η ελαττωματικότητα της περιλήψεως της κατασχετήριας εκθέσεως με την εσφαλμένη αναγραφή τιμής πρώτης προσφοράς συνεπάγεται ακυρότητα, η οποία κρίνεται με βάση τη διάταξη περί δικονομικών ακυροτήτων του άρθρου 159 παρ.3 Κ.Πολ.Δ., κατά την οποία η παράβαση διατάξεως που ρυθμίζει τη διαδικασία και ιδίως τον τύπο κάποιας διαδικαστικής πράξεως συνεπάγεται ακυρότητα την οποία απαγγέλλει το δικαστήριο αν ο δικαστής κρίνει ότι η παράβαση προκάλεσε στο διάδικο που την προτείνει βλάβη η οποία δεν μπορεί να αποκατασταθεί διαφορετικά παρά μόνο με την κήρυξη της ακυρότητας (σχ.

Α.Π.8/2011). Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, κατά τα πρώτο και τέταρτο σκέλη αυτού, ο αναιρεσείων, επικαλούμενος το άρθρο 559 αριθ.14 και 19 Κ.Πολ.Δ., αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση τις πλημμέλειες ότι παρά το νόμο δεν κήρυξε ακυρότητα και ότι στερείται νομίμου βάσεως διότι περιέχει ανεπαρκείς αιτιολογίες σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και συγκεκριμένα ότι παρά το νόμο δεν κήρυξε άκυρες, κατά παραδοχή του σχετικού τρίτου λόγου της ανακοπής του και του αντίστοιχου λόγου της εφέσεώς του, την 657/1996 επαναληπτική περίληψη της κατασχετήριας εκθέσεως αλλά και την ίδια την κατασχετήρια έκθεση, για το λόγο ότι στην περίληψη αναγράφηκε ως αξία του πρώτου από τα κατασχεθέντα ακίνητά του το ποσό των 100.000.000 δραχμών και ως τιμή πρώτης προσφοράς εκείνη των 50.000.000 δραχμών, ενώ με την 120/1996 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου ...

που δημοσιεύθηκε στις 15-3-1996, είχε διορθωθεί τόσο η 585/1996 έκθεση αναγκαστικής κατασχέσεως όσο και η προηγούμενη 604/1996 περίληψη αυτής ως προς τα ποσά αυτά σε 200.000.000 και 100.000.000 δραχμές αντίστοιχα και ότι από την εσφαλμένη αυτή αναγραφή υφίσταται βλάβη διότι κινδυνεύει να πελιστηριασθεί το ακίνητό του αυτό με την αναγραφόμενη μειωμένη τιμή, καθώς και ότι η προσβαλλόμενη απόφαση απέρριψε το σχετικό τρίτο λόγο της ανακοπής του με ανεπαρκή αιτιολογία κατά τα ειδικότερα εκτιθέμενα στο αναιρετήριο.

Από την παραδεκτή δε επισκόπηση της προσβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει ότι με αυτήν, σε σχέση με τον ανωτέρω (τρίτο) λόγο της από 30-7-1996 ανακοπής του ήδη αναιρεσείοντος, έγιναν ανελέγκτως δεκτά τα εξής: "....αυτός ο λόγος είναι αβάσιμος γιατί η αναγραφή εσφαλμένης τιμής πρώτης προσφοράς συνιστά ελαττωματικότητα της περίληψης κατασχετήριας έκθεσης και δεν επιφέρει αυτοδίκαιη ακυρότητα αυτής ανεξαρτήτως βλάβης..., εν προκειμένω δε ο ανακόπτων δεν υφίσταται βλάβη, αφού στη δημοσίευση της περίληψης κατασχετήριας έκθεσης στην εφημερίδα, με βάση την οποία δημοσίευση προσκαλούνται οι ενδιαφερόμενοι να πλειοδοτήσουν, αναγράφεται η ορθή αξία και τιμή πρώτης προσφοράς (βλ.

τη σελίδα 12 της εφημερίδας Ημερήσιος της 12-7-1996) και επίσης η ορθή τιμή πρώτης προσφοράς (100.000.000 δραχμές) περιλήφθηκε στην υπ' αριθ.... έκθεση πλειστηριασμού και κατακύρωσης της συμβολαιογράφου Αργοστολίου Άννας Γεωργακοπούλου-Κεκάτου και την αυτή τιμή εκφώνησε ο κήρυκας κατά την έναρξη του πλειστηριασμού".

Έτσι που έκρινε το εφετείο, ήτοι με το να δεχθεί ότι για την απαγγελία της ακυρότητας της προαναφερθείσης επαναληπτικής κατασχετήριας εκθέσεως απαιτούνταν και η συνδρομή του στοιχείου της βλάβης, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια της παρά το νόμο μη κηρύξεως ακυρότητας, διέλαβε δε στην απόφασή του πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες σχετικά με το κρίσιμο ζήτημα της μη προκλήσεως βλάβης στον αναιρεσείοντα από την εσφαλμένη αναγραφή στην επαναληπτική κατασχετήρια έκθεση μικρότερης αξίας και τιμής πρώτης προσφοράς του εκτιθέμενου σε πλειστηριασμό ακινήτου του.

Συνεπώς ο ανωτέρω δεύτερος λόγος της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, κατά τα πρώτο και τέταρτο σκέλη του, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ.18 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν το δικαστήριο της παραπομπής δεν συμμορφώθηκε προς την αναιρετική απόφαση, δηλαδή αν δεν ακολούθησε ως προς το νομικό ουσιαστικού ή δικονομικού δικαίου ζήτημα τη λύση που δόθηκε με την αναιρετική απόφαση του Αρείου Πάγου (Α.Π. 201/2009).

Στην προκειμένη περίπτωση από την παραδεκτή επισκόπηση των σχετικών διαδικαστικών εγγράφων προκύπτει ότι επί της από 22-6-1999 εφέσεως του ήδη αναιρεσείοντος επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, είχε προηγουμένως εκδοθεί η 590/2000 απόφαση του Εφετείου Πατρών, η οποία αναιρέθηκε με την 917/2002 απόφαση του Αρείου Πάγου.

Με την τελευταία (αναιρετική) απόφαση έγινε δεκτό ότι το εφετείο παραμόρφωσε: α) το περιεχόμενο της 120/1996 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου ... με την οποία διορθώθηκε όχι μόνο το 604/1996 πρόγραμμα του αρχικού πλειστηριασμού που ματαιώθηκε (όπως δέχθηκε το εφετείο) αλλά και η 585/1996 έκθεση κατασχέσεως του δικαστικού επιμελητή ...

Γ. Τ. ως προς την αξία και την τιμή πρώτης προσφοράς του πρώτου από τα εκτιθέμενα σε πλειστηριασμό ακίνητα, ήτοι οικοπέδου 850 τετραγωνικών μέτρων, του οποίου η αξία ορίσθηκε στο ποσό των 200.000.000 δραχμών και η τιμή πρώτης προσφοράς στο ποσό των 100.000.000 δραχμών, αντί των 34.000.000 και των 17.000.000 δραχμών αντιστοίχως της εκθέσεως κατασχέσεως, τις οποίες τιμές έπρεπε να διαλάβει και η 657/ 1996 επαναληπτική περίληψη της κατασχετήριας εκθέσεως και β) της ανακοπτόμενης 657/1996 επαναληπτικής περιλήψεως της κατασχετήριας εκθέσεως διότι, ενώ προκύπτει από αυτήν ότι διέλαβε για το ανωτέρω ακίνητο ως αξία μεν το ποσό των 100.000.000 δραχμών, ως τιμή δε πρώτης προσφοράς το ποσό των 50.000.000 δραχμών, το εφετείο ανέγνωσε ότι αναφέρονται δήθεν σ' αυτό τα ποσά που όρισε διορθωτικά το πρωτοδικείο με την προαναφερθείσα 120/1996 απόφαση.

Συνεπώς ο δεύτερος λόγος της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, κατά το δεύτερο σκέλος του, με τον οποίο ο αναιρεσείων, επικαλούμενος το άρθρο 559 αριθ.18 Κ.Πολ.Δ., αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι δεν συμμορφώθηκε προς την 917/2002 αναιρετική απόφαση του Αρείου Πάγου, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αφού, με βάση το προαναφερθέν περιεχόμενο της αναιρετικής αποφάσεως, με αυτήν δεν έγινε δεκτό ότι το εφετείο είχε παραμορφώσει το περιεχόμενο των δημοσιεύσεων στην καθημερινή εφημερίδα "Ημερήσιος" και στο Δελτίο Δικαστικών Δημοσιεύσεων του Ταμείου Νομικών αλλά μόνο των ανωτέρω ειδικώς αναφερθέντων εγγράφων, ούτε θεώρησε, με την παραδοχή του λόγου αναιρέσεως περί παραμορφώσεως εγγράφων, ότι το γεγονός της αναγραφής στην επαναληπτική κατασχετήρια έκθεση μικρότερης αξίας και τιμής πρώτης προσφοράς του πλειστηριαζόμενου ακινήτου, συνεπάγεται αυτοδικαίως την ακυρότητα αυτής ή τη συνδρομή του στοιχείου της βλάβης του αναιρεσείοντος, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται ο τελευταίος.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ.11 περ.γ Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως παρέχεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, κατά το τρίτο σκέλος αυτού, ο αναιρεσείων, επικαλούμενος το άρθρο 559 αριθ.11 Κ.Πολ.Δ., αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που αυτός επικαλέστηκε και προσκόμισε νόμιμα και συγκεκριμένα ότι δεν έλαβε υπόψη τα αντίγραφα του θυροκολληθέντος στο Δήμο Αργοστολίου και των επιδοθέντων στη Δ.Ο.Υ.

Αργοστολίου, στον Ειρηνοδίκη Αργοστολίου και στην εταιρεία "Ακτίνα" (ενυπόθηκη δανείστρια) αντιγράφων της 657/1997 περιλήψεως της 585/1996 κατασχετήριας εκθέσεως, τα οποία επικαλέστηκε και προσκόμισε νόμιμα ενώπιον του εφετείου για την απόδειξη των ανωτέρω λόγων της ανακοπής του. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος διότι από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει ότι το εφετείο για το σχηματισμό της κρίσεώς του έλαβε υπόψη και "όλα τα έγγραφα που προσκομίζονται νόμιμα".

Από τη βεβαίωση αυτή αλλά και από το σύνολο των αιτιολογιών της προσβαλλομένης προκύπτει χωρίς να καταλείπεται οποιαδήποτε αμφιβολία ότι ελήφθησαν υπόψη και τα έγγραφα αυτά, των οποίων δεν ήταν αναγκαίο να γίνει ειδική μνεία. Ενόψει όλων αυτών πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων σύμφωνα με το σχετικό αίτημα αυτών (άρθρα 176, 183 και 191 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.), εκτός της πρώτης αναιρεσιβλήτου, η οποία δεν υπέβαλε τέτοιο αίτημα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-7-2007 αίτηση για αναίρεση της 663/2005 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη των δευτέρου, τρίτου, τετάρτου, πέμπτης και έκτου αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ για το δεύτερο, σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ για τους τρίτο και τέταρτο και σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ για τους πέμπτη και έκτο.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Απριλίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 10 Ιουνίου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ