Supreme Court dismisses appeal on interest calculation, ruling partial waiver of claim valid under Greek Civil Code.

Απόφαση 953 / 2010 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 953/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ηλία Γιαννακάκη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βαρβάρα Κριτσωτάκη, Παναγιώτη Κομνηνάκη, Ανδρέα Δουλγεράκη και Νικόλαο Πάσσο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 4η Μαΐου 2010, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λεωνίδα Πανούση με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Του αναιρεσιβλήτου: Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία "ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΤΤΙΚΗΣ", που εδρεύει στο Χαϊδάρι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Πολέμη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. Δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-6-1996 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3566/1997 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1207/1999 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η ήδη αναιρεσείουσα με την από 23-5-2000 αίτησή της.

Εκδόθηκε η 832/2001 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την 1207/1999 απόφαση του Εφετείου Αθηνών και παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.

Εκδόθηκε η 8791/2002 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, την αναίρεση της οποίας ζήτησε η ήδη αναιρεσείουσα με την από 4-10-2004 αίτησή της.

Εκδόθηκε η 1418/2006 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την 8791/2002 απόφαση του Εφετείου Αθηνών και παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.

Εκδόθηκε η 3277/2007 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, την αναίρεση της οποίας ζητά η αναιρεσείουσα με την από 7-1-2008 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Παναγιώτης Κομνηνάκης διάβασε την από 4-11-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 7 παρ.2 του Ν.Δ. 496/1974 "περί λογιστικού των Ν.Π.Δ.Δ.", που ορίζει ότι ο νόμιμος και ο της υπερημερίας τόκος κάθε οφειλής του νομικού προσώπου ανέρχεται σε 6% ετησίως και άρχεται από της επιδόσεως της αγωγής, σε συνδυασμό και με τις διατάξεις των άρθρων 340, 341, 345, 346 ΑΚ και 221 παρ. 1 γ ΚΠολΔ, προκύπτει ότι για την έναρξη της υποχρεώσεως των Ν.Π.Δ.Δ.

να καταβάλουν τόκους επί των οφειλών τους, δεν αρκεί εξώδικη όχληση του δανειστή αλλ' απαιτείται να γίνει επίδοση της σχετικής αγωγής, η οποία και μόνο ως διαδικαστική πράξη συνεπάγεται την τοκογονία των ληξιπρόθεσμων χρεών τους. Η αγωγή αυτή πρέπει να είναι καταψηφιστική και δεν αρκεί η απλώς αναγνωριστική, αφού η τελευταία δεν ενέχει όχληση προς εκπλήρωση της παροχής.

Περαιτέρω, αν ο ενάγων περιορίσει το καταψηφιστικό αίτημα της αγωγής του σε αναγνωριστικό, ο περιορισμός αυτός, που συνιστά μερική παραίτηση από το δικόγραφο της αγωγής, έχει ως συνέπεια να θεωρείται η αγωγή ότι δεν ασκήθηκε ποτέ ως προς το καταψηφιστικό της αίτημα, σύμφωνα με τα άρθρα 294 και 295 ΚΠολΔ, και, συνακόλουθα, ότι δεν έγινε η απαιτούμενη από το άρθρο 7 παρ.2 του Ν.Δ. 496/1974 επίδοση της καταψηφιστικής αγωγής (Ολ ΑΠ 7/2000, πρβλ.

και ΟλΑΠ 10/2008 για το Δημόσιο). Εξάλλου, η διάταξη του άρθρου 7 παρ.2 του Ν.Δ. 496/1974 δεν αντίκειται στα άρθρα 4 παρ. 1 και 28 παρ. 1α του Συντάγματος και 6 παρ.1 της Διεθνούς Συμβάσεως της Ρώμης της 4-3-1950, διότι η θεσπισθείσα από αυτήν κατά παρέκκλιση των άρθρων 221 παρ.1 γ' ΚΠολΔ και 345, 346 ΑΚ υποχρέωση καταβολής τόκων από τα Ν.Π.Δ.Δ.

μόνον από την επίδοση καταψηφιστικής αγωγής, δικαιολογείται για λόγους δημοσίου συμφέροντος, ώστε οι εκπρόσωποι και τα λοιπά αρμόδια όργανα αυτών να αντιλαμβάνονται αμέσως την έκταση των εναντίον τους απαιτήσεων και να ενεργούν ταχέως για την αντιμετώπιση τους, περαιτέρω δε με την παρέκκλιση αυτή δεν παραβλάπτεται το δικαίωμα δικαστικής προστασίας που εξασφαλίζει το άρθρο 6 παρ.1 της Ε.Σ.Δ.Α.

σε κάθε πρόσωπο. Τέλος, ο λόγος αναίρεσης του αριθμού 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Πράγματα κατά την έννοια της ανωτέρω διάταξης είναι και η έφεση, η αντέφεση και κάθε λόγος εφέσεως ή αντεφέσεως.

Αν το Δικαστήριο της ουσίας απέρριψε με την προσβαλλόμενη απόφαση του κάποιο ουσιώδη ισχυρισμό του διαδίκου για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό, δεν μπορεί να θεμελιωθεί λόγος αναιρέσεως του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, γιατί η απόρριψη αυτή σημαίνει ότι έχει ληφθεί υπόψη ο ισχυρισμός, ανεξάρτητα αν δεν έγινε δεκτός.

Επομένως, ο σχετικός λόγος αναιρέσεως θα απορριφθεί ως αβάσιμος. Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, που με την προσβαλλόμενη απόφαση του, απέρριψε αντέφεση της αναιρεσείουσας κατ' ουσίαν, με την οποία αυτή παραπονιόταν κατά της πρωτόδικης απόφασης, η οποία είχε απορρίψει αίτημα της περί αναγνωρίσεως οφειλής τόκων επί αναγνωριστικού αιτήματος της αγωγής της, με την αιτιολογία ότι ο περιορισμός του καταψηφιστικού αιτήματος συνιστά μερική παραίτηση από το δικόγραφο της αγωγής, η οποία, έτσι, θεωρείται ότι δεν ασκήθηκε κατά το καταψηφιστικό της αίτημα και, συνεπώς, δεν οφείλονται τόκοι, νόμιμοι ή υπερημερίας, δεν παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 7 § 2 του ΝΔ 496/1974, 340,341,345 και 346 του ΑΚ, 4 § 1 και 28 § 1α' του Συντάγματος, 6 § 1 της Διεθνούς Συμβάσεως της Ρώμης της 4-3-1950, που κυρώθηκε με το Ν.Δ. 53/1974, 215 § 1 εδ.

α', 223, 221 § 1γ', 294, 295 § 1 και 297 του ΚΠολΔ και είναι γι' αυτό αβάσιμος ο μοναδικός λόγος αναίρεσης κατά το από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ σκέλος του. Ο ίδιος λόγος αναίρεσης κατά το από τον αριθ. 8 του άνω άρθρου σκέλος του, με το οποίο η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη την αντέφεσή της, με την οποία προέβαλε το παράπονο ότι η πρωτόδικη απόφαση εσφαλμένα απέρριψε το παραδεκτώς προβληθέν νόμιμο αίτημα της περί αναγνωρίσεως της υποχρεώσεως του εναγομένου - αναιρεσιβλήτου προς καταβολή τόκων από της επιδόσεως της αγωγής, το καταψηφιστικό αίτημα της οποίας μετέτρεψε σε αναγνωριστικό με τις προτάσεις της, το οποίο, αν γινόταν δεκτό, θα επηρέαζε ευνοϊκά γι' αυτήν το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί, διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο έλαβε υπόψη το περιεχόμενο στην αντέφεση της αναιρεσείουσας παράπονο για την απόρριψη από την πρωτόδικη απόφαση του άνω αιτήματος της και απέρριψε την αντέφεση κατ' ουσίαν.

Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7-1-2008 αίτηση της... για αναίρεση της υπ' αριθμ. 3277/2007 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατό (1.100) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Μαΐου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Μαΐου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ