Supreme Court dismisses appeal due to lack of legal interest regarding admissible joinder of claims.

Απόφαση 952 / 2015 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 952/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1’ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντώνιο Ζευγώλη, Γεώργιο Λέκκα, Αθανάσιο Καγκάνη και Χαράλαμπο Μαχαίρα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 2 Φεβρουαρίου 2015, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Σπυριδούλα Ραυτοπούλου, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Δ. Ν. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 9/7/2010 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου και προσώπων που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 23781/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 70/2013 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 26/3/2013 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Λέκκας ανέγνωσε την από 22/1/2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από την υπ’ αριθμ. ...22-9-2014 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης Η. Κ. Τ., που προσκομίζει το επισπεύδον τη συζήτηση αναιρεσείον, επιδόθηκε στον αναιρεσίβλητο, νομότυπα και εμπρόθεσμα, αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης και των οικείων εκθέσεων κατάθεσής της, καθώς και της κλήσης για εμφάνισή του κατά την ορισθείσα και στην αρχή της παρούσας αναφερόμενη δικάσιμο. Επομένως, αφού δεν εμφανίσθηκε αυτός στο παρόν δικαστήριο, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από το οικείο πινάκιο κατά την παρούσα δικάσιμο, πρέπει η συζήτηση να χωρίσει σαν να ήταν και αυτός παρών (ΚΠολΔ 576 § 2).

Με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, προσβάλλεται η υπ’ αριθμ. 70/2013 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία εκδόθηκε επί της από 10-10-2011 έφεσης του αναιρεσείοντος κατά της υπ’ αριθμ. 23781/2011 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, δυνάμει της οποίας είχε γίνει εν μέρει δεκτή η από 9-7-2010 αγωγή του αναιρεσιβλήτου.

Κύρια θετική προϋπόθεση για την άσκηση του ένδικου μέσου της αναίρεσης είναι να υπάρχει στον αναιρεσείοντα έννομο συμφέρον. To έννομο συμφέρον που απαιτείται, για να ασκηθεί ένα ένδικο μέσο, επομένως και η αναίρεση, προκύπτει κυρίως από τη βλάβη που υπέστη ο διάδικος, ο οποίος επιδιώκει τον έλεγχο της απόφασης. Βλάβη του διαδίκου υπάρχει όταν βλάπτεται (ηττάται), δηλαδή όταν απορρίπτονται ολικά ή μερικά οι προτάσεις του ή γίνονταν ολικά ή μερικά δεκτές έναντι αυτού αιτήσεις του αντιδίκου του. Η βλάβη δηλαδή του αναιρεσείοντος πρέπει να υπάρχει σε σχέση με τον αντίδικό του και η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει να περιέχει κάποια διάταξη υπέρ του αντιδίκου του αναιρεσείοντος. Το έννομο συμφέρον πρέπει να κρίνεται από την προσβαλλόμενη απόφαση (Κ.Πολ.Δ.68), εφόσον δε δεν θεμελιώνεται από τα εκτιθέμενα στο δικόγραφο της αναίρεσης και δεν προκύπτει από το διατακτικό της προσβαλλόμενης, ο αντίστοιχος λόγος αναίρεσης απορρίπτεται ως απαράδεκτος (ΚΠολΔ 577 §§ 1 και 2, ΑΠ 1368/2010).

Περαιτέρω, η από το ουσιαστικό δίκαιο συρροή αξιώσεων διαφέρει της σώρευσης αγωγών, δηλαδή, του δικαιώματος της άσκησης από ένα πρόσωπο περισσότερων για το ίδιο πράγμα αγωγών. Όταν οι συρρέουσες κατά το ουσιαστικό δίκαιο αξιώσεις ενωθούν στο ίδιο δικόγραφο, τότε πρόκειται για σώρευση συρρεουσών αγωγών.

Η δικονομικού δικαίου σώρευση αγωγών προβλέπεται από το άρθρο 218 ΚΠολΔ (αντικειμενική σώρευση). Η εν λόγω σώρευση υπάρχει όταν ενώνονται στο ίδιο δικόγραφο περισσότερες αιτήσεις του ίδιου ενάγοντος κατά του ίδιου εναγομένου, δηλαδή αιτήσεις παροχής δικαστικής προστασίας, επιτρέπεται δε κατά νόμο μόνο, εφόσον πηγάζουν από την ίδια ή διαφορετική αιτία, αφορούν το ίδιο ή διαφορετικό αντικείμενο και στηρίζονται στον ίδιο ή διαφορετικό λόγο, δεν είναι αντιφατικές μεταξύ τους, υπάγονται στο σύνολό τους λόγω ποσού στο δικαστήριο όπου εισάγονται, υπάγονται στην τοπική αρμοδιότητα του ίδιου δικαστηρίου και στο ίδιο είδος διαδικασίας, η σύγχρονη δε εκδίκασή τους δεν επιφέρει σύγχυση.

Η αντικειμενική σώρευση αγωγών αποτελεί δικαίωμα του ενάγοντος, εναπόκειται, δηλαδή, στη βούλησή του, αφού από καμιά διάταξη νόμου δεν υποχρεώνεται γι’ αυτή, ούτε δημιουργείται, στην αντίθετη περίπτωση, τεκμήριο καταστρατήγησης των διατάξεων περί της καθ’ ύλην αρμοδιότητας (ΑΠ 631/2006). Στην προκειμένη περίπτωση, με το μοναδικό λόγο της αίτησης αναίρεσης, κατ’ εκτίμηση, από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προβάλλεται η αιτίαση, ότι το Εφετείο παρά τον νόμο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό του περί επικουρικής εναγωγής, άλλως δεν απέρριψε την αγωγή για την αιτία αυτή ως απαράδεκτη, μολονότι το αναιρεσείον προέβαλε τον σχετικό ισχυρισμό με τον πρώτο λόγο της έφεσής του.

Από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων (ΚΠολΔ 561 § 2) προκύπτουν τα ακόλουθα: Με την ένδικη αγωγή, ο αναιρεσίβλητος, παριστάμενος αφ’ ενός μεν ατομικά, αφ’ ετέρου δε με την ιδιότητα του διαχειριστή της επί της οδού ... πολυκατοικίας, ως εκπρόσωπος των συνιδιοκτητών, ζήτησε να υποχρεωθεί το αναιρεσείον να του καταβάλει α) κατά το μέρος που παρίστατο ατομικά το ποσό των 3.360,12 ευρώ, που αντιστοιχεί στις δαπάνες κοινοχρήστων και που είχε υποχρέωση να του καταβάλει το αναιρεσείον και το οποίο εκείνος αναγκάστηκε να καταβάλει εξ ιδίων κατά τις διατάξεις περί εντολής άλλως κατά τις διατάξεις περί διοίκησης αλλοτρίων άλλως κατά τις διατάξεις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού και β) κατά το μέρος που παρίστατο ως εκπρόσωπος των συνιδιοκτητών της άνω πολυώροφης οικοδομής το ποσό των 1.680,06 ευρώ ως ποινική ρήτρα, προβλεπόμενη από τον κανονισμό της πολυκατοικίας, για την περίπτωση καθυστέρησης καταβολής των κοινοχρήστων.

Με τα δεδομένα αυτά, είναι προφανές, ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει ανεπίτρεπτη επικουρική ή διαζευκτική εναγωγή, αλλά υπάρχει επιτρεπτή αντικειμενική σώρευση δύο αγωγικών αξιώσεων που ασκούνται από το ίδιο πρόσωπο με διαφορετική ιδιότητα η κάθε μία. Συγκεκριμένα: 1) αγωγή του διαχειριστή ατομικά από εντολή - διοίκηση αλλοτρίων - αδικαιολόγητο πλουτισμό για οφειλόμενα κοινόχρηστα καταβληθέντα από τον αναιρεσίβλητο - ενάγοντα διαχειριστή και 2) αγωγή της συνιδιοκτησίας για τις οφειλόμενες ποινικές ρήτρες ασκούμενη από τον αναιρεσίβλητο - ενάγοντα με την ιδιότητα του διαχειριστή.

Η δεύτερη αγωγή απορρίφθηκε από το Εφετείο ως μη νόμιμη, ενώ η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς την επιδικασθείσα αξίωση του αναιρεσιβλήτου, κατά το μέρος που παραστάθηκε ατομικά (με τον αριθμό 1) δεν προσβάλλεται με την αναίρεση. Ενόψει αυτών και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, πρέπει η αναίρεση να απορριφθεί ως απαράδεκτη ελλείψει εννόμου συμφέροντος.

Δικαστικά έξοδα δεν επιδικάζονται, καθόσον ο αναιρεσίβλητος ως εκ της ερημοδικίας του δεν υποβλήθηκε σε δαπάνη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 9 Μαρτίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 29 Ιουνίου 2015.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ