Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds regarding property division and business enterprise allocation.

Απόφαση 94 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 94/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Μίμη Γραμματικούδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος:..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αθανάσιο Μπακόλα.

Των αναιρεσίβλητων:1)..., 2)..., 3)... και 4)..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σωτήριο Δήμα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29-9-1991 αγωγή του αρχικού ενάγοντος ..., που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσπρωτίας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5/1992,69/2000 μη οριστικές,61/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 172/2004 οριστική του Εφετείου Κέρκυρας. Την αναίρεση των οριστικών αποφάσεων ζητεί ο αναιρεσείων με την από 28-3-2005 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Σταύρος Γαβαλάς ανέγνωσε την από 15 Νοεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, από το άρθρο 553 παρ. 3 του ΚΠολΔ προκύπτει, ότι αν γίνει δεκτή κατά τύπους η έφεση και απορριφθεί κατ' ουσίαν ή αν γίνει δεκτή κατ' ουσίαν και εξαφανισθεί η πρωτόδικη απόφαση, σε αναίρεση υπόκειται μόνο η εφετειακή απόφαση, αφού στην πρώτη περίπτωση η πρωτόδικη απόφαση ενσωματώνεται σε αυτήν, ενώ στη δεύτερη περίπτωση εξαφανίζεται (ΟλΑΠ 40/1996,16/1990).

Στην προκειμένη περίπτωση, με την 172/2004 απόφαση του Εφετείου Κέρκυρας, έγινε τυπικά δεκτή και απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η έφεση του αναιρεσείοντος κατά της 61/2003 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσπρωτίας, η δε κρινόμενη αίτηση αναίρεσης στρέφεται και κατά των δυο αυτών αποφάσεων. Επομένως, η αίτηση αυτή, κατά το μέρος που στρέφεται κατά της πρωτόδικης απόφασης, η οποία θεωρείται ότι ενσωματώθηκε στην απόφαση του Εφετείου, πρέπει ν' απορριφθεί ως απαράδεκτη.

Επειδή, όπως συνάγεται από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 480Α του ΚΠολΔ, 1 του Ν.Δ. 1024/1971, 1002, 1117 του ΑΚ και 2 του ν. 3741/1929, εάν υποβληθεί σχετική αίτηση, το δικαστήριο μπορεί να διατάξει τη διανομή οικοπέδου με τη σύσταση χωριστής ιδιοκτησίας στα μέρη του ενιαίου οικοπέδου στα οποία έχουν ανεγερθεί χωριστές οικοδομές .

Η απόφαση στην περίπτωση αυτή καθορίζει τα μέρη του ενιαίου οικοπέδου, με τις οικοδομές που υπάρχουν σε αυτά, που περιέρχονται σε κάθε κοινωνό, ο οποίος εξακολουθεί να είναι συγκύριος του οικοπέδου, που και μετά τη σύσταση χωριστών ιδιοκτησιών ανήκει στην συγκυριότητα όλων των κοινωνών. Οι περιλαμβανόμενες σε κάθε χωριστή ιδιοκτησία οικοδομές ανήκουν στην αποκλειστική κυριότητα του κοινωνού στον οποίο περιέρχεται η χωριστή αυτή ιδιοκτησία και συνεπώς δεν συντρέχει περίπτωση να καθοριστεί ποσοστό συγκυριότητας κάθε συγκοινωνού στις οικοδομές..

Περαιτέρω, όπως προκύπτει από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 479 και 481 παρ. 1 του ΚΠολΔ, συνδυαζόμενων με τις διατάξεις των άρθρων 947, 948 και 953 του ΑΚ, στην αγωγή διανομής ακινήτου το δικαστήριο προσδιορίζει την αξία των μερίδων των κοινωνών και των μερών στα οποία θα διαιρεθεί το δανεμητέο ακίνητο με βάση το ποσοστό συνιδιοκτησίας κάθε κοινωνού στο κοινό ακίνητο και την αξία που έχει κάθε μέρος στο οποίο αυτό διαιρείται για να διανεμηθεί.

Για τον υπολογισμό της αξίας όλου του ακινήτου και κάθε μέρους λαμβάνεται υπόψη και η αξία των συστατικών του, όπως είναι τα οικοδομήματα που υπάρχουν σε αυτό, τα οποία ανήκουν σε όλους τους συγκυρίους ανάλογα με το ποσοστό καθενός, ανεξάρτητα αν τη δαπάνη για την ανέγερσή τους την κατέβαλε μόνο ένα ή ορισμένοι από αυτούς, διαφορετικό δε είναι το ζήτημα της ύπαρξης αξίωσης για δαπάνες στο κοινό, τις οποίες ο κοινωνός που τις ενήργησε μπορεί, ακόμη και κατ΄ ένσταση να τις προβάλει στη δίκη διανομής του κοινού, ασκώντας συγχρόνως το δικαίωμα επίσχεσης ως προς αυτές.

Στην προκειμένη περίπτωση, με το πρώτο μέρος καθενός από τους πρώτο και δεύτερο λόγους της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, ο αναιρεσείων προβάλλει αιτιάσεις από το άρθρο 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ, ισχυριζόμενος ότι το Εφετείο παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις, αφενός του άρθρου 480Α του ΚΠολΔ και αφετέρου των άρθρων 479 και 480 παρ. 1 του ίδιου κώδικα.

Οι λόγοι αυτοί, κατά το πρώτο μέρος τους ο καθένας, πρέπει ν' απορριφθούν ως αβάσιμοι. Ειδικότερα, με το πρώτο μέρος του πρώτου λόγου της αίτησης αναίρεσης ο αναιρεσείων ισχυρίζεται ότι το Εφετείο παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 480Α παρ. 1 του ΚΠολΔ, διότι, ενώ διέταξε τη διανομή του κοινού ακινήτου των διαδίκων, στο οποίο υπήρχαν αυτοτελείς οικοδομές, με τη σύσταση χωριστών ιδιοκτησιών, ανάλογα με την κατά το 1/2 αδιαιρέτως μερίδα στο διανεμητέο ακίνητο καθενός από τους δύο αρχικούς διαδίκους συγκοινωνούς, δεν καθόρισε το ποσοστό συγκυριότητας κάθε επί μέρους οικοδομήματος στο όλο οικόπεδο.

Κατά τα προεκτιθέμενα σε τέτοιο καθορισμό δεν μπορούσε να προβεί το Εφετείο, αφού με τη σύσταση χωριστών ιδιοκτησιών τα οικοδομήματα τα οποία περιέρχονται σε κάθε χωριστή ιδιοκτησία ανήκουν στην αποκλειστική κυριότητα εκείνου που λαμβάνει αυτήν, ενώ μόνο το ενιαίο οικόπεδο παραμένει κοινό όλων των συνιδιοκτητών, κατά τα ποσοστά που αναλογεί σε κάθε μέρος, τα οποία στην προκειμένη περίπτωση καθορίστηκα στο μισό του όλου ακινήτου για κάθε μέρος, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση.

Με το πρώτο μέρος του δεύτερου λόγου της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 479 και 480 παρ. 1 του ΚΠολΔ, με το να λάβει υπόψη κατά το σχηματισμό των μερίδων του διανεμητέου ακινήτου ολόκληρη την αξία της οικοδομής που υπάρχει στη μερίδα που επιδικάστηκε στον εναγόμενο, καίτοι αυτή ανεγέρθηκε με δαπάνες αποκλειστικά του αναιρεσείοντος.

Σύμφωνα, όμως, με όσα έχουν προεκτεθεί, προς υπολογισμό της αξίας του διανεμητέου ακινήτου και των μερίδων που σχηματίζονται, λαμβάνεται υπόψη και η αξία των οικοδομημάτων, ως συστατικών του ακινήτου, έστω και αν η δαπάνη για την ανέγερσή τους καταβλήθηκε από ένα μόνο από τους κοινωνούς.- Επειδή, όπως προκύπτει από τη διάταξη του άρθρου 483 παρ. 1 του ΚΠολΔ, προϋπόθεση για την επιδίκαση σε έναν από τους κοινωνούς εμπορικής, βιομηχανικής, βιοτεχνικής, μεταλλευτικής, κτηνοτροφικής ή άλλης επιχείρησης που υπάρχει στην κοινωνία, είναι να υποβληθεί σχετική αίτηση από κάποιον κοινωνό, στον οποίο και αυτή επιδικάζεται Επομένως, ο πρώτος λόγος της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, κατά το δεύτερο μέρος του, με το οποίο ο αναιρεσείων προβάλλει αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ, ισχυριζόμενος ότι το Εφετείο παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 483 παρ. 1 του ΚΠολΔ, με το να μην επιδικάσει σ' αυτόν την βιοτεχνική επιχείρηση που υπήρχε στο διανεμητέο ακίνητο, είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, προεχόντως διότι, όπως διαλαμβάνεται στο αναιρετήριο δεν είχε υποβληθεί σχετικό αίτημα από τον αναιρεσείοντα στο δικαστήριο της ουσίας.- Επειδή, πράγματα, η παρά το νόμο μη λήψη υπόψη των οποίων ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 559 αριθ. 8 περ.

β΄ του ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης, αποτελούν μόνο οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων , όχι δε και τα νομικά ή πραγματικά επιχειρήματα.

Συνεπώς, είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, ο δεύτερος λόγος της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, κατά το δεύτερο μέρος του, με το οποίο ο αναιρεσείων, επικαλούμενος τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 (περ. β΄) του ΚΠολΔ, ισχυρίζεται ότι αγνοήθηκαν οι ουσιαστικές παρατηρήσεις του επί που προτεινόμενου από τους πραγματογνώμονες τρόπου αυτούσιας διανομής και ειδικότερα ως προς τη θέση κάθε χωριστής ιδιοκτησίας που δημιουργήθηκε στο διανεμητέο ακίνητο, αφού η αιτίαση αυτή αφορά στην αξιολόγηση των επιχειρημάτων του αναιρεσείοντος και όχι στη μη λήψη υπόψη κάποιου αυτοτελούς ισχυρισμού του.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-3-2005 αίτηση του ... για αναίρεση της 172/2004 απόφασης του Εφετείου Κέρκυρας και της 61/2003 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσπρωτίας. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει στο ποσό των εξακοσίων πενήντα (650) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 16 Ιανουαρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 17 Ιανουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ