Supreme Court dismisses appeal due to defendant's absence and vague evidence arguments.

Απόφαση 949 / 2007 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 949/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αντιπρόεδρο, Νικόλαο Κασσαβέτη, Ιωάννη Παπανικολάου, Ρένα Ασημακοπούλου και Χαράλαμπο Ζώη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Μαρτίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ..... , η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Του αναιρεσιβλήτου: ...., ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Γεωργίου Σκιαδόπουλου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-9-2002 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4548/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 431/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητά η αναιρεσείουσα με την από 28-3-2005 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσίβλητος, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ρένα Ασημακοπούλου ανέγνωσε την από 8-3-2007 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔικ, αν ο αντίδικος εκείνου που επισπεύδει τη συζήτηση της αίτησης αναιρέσεως δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί, αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτή με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση επιδόθηκε νομότυπα προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί.

Εξ άλλου κατ' άρθρο 143 παρ. 3 ιδίου Κώδικος η επίδοση της κλήσης για την πρώτη συζήτηση αγωγής ή ενδίκου μέσου μπορεί να γίνει και σε όποιον τα έχει υπογράψει ως πληρεξούσιος. Στην προκείμενη περίπτωση από την προσκομιζόμενη υπ' αριθ. ...... έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Αθηνών .....προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναιρέσεως με πράξη ορισμού δικασίμου για τη σημειούμενη στην αρχή της παρούσης και κλήση προς συζήτηση, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως, με επιμέλεια του αναιρεσιβλήτου, στον υπογράφοντα το αναιρετήριο Δικηγόρο Γεώργιο Βορίλλα, ως πληρεξούσιο Δικηγόρο και αντίκλητο της αναιρεσείουσας ...., με θυροκόλληση, ενώ αντίγραφο του επιδοθέντος δικογράφου παραδόθηκε στον Αξιωματικό Υπηρεσίας του Αστυνομικού Τμήματος .....και ταχυδρομήθηκε σχετική ειδοποίηση σ' αυτή κατ' άρθρο 128 παρ. 4β και γ΄ ΚΠολΔΙκ (από 26-9-2006 απόδειξη παραλαβής του ΑΤ. .....

και από 27-9-2006 βεβαίωση της παραπάνω δικαστικής επιμελήτριας προσυπογραφόμενη από την αρμόδια ταχυδρομική υπάλληλο). Επομένως εφ' όσον η αναιρσείουσα δεν εμφανίσθηκε κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από τη σειρά του πινακίου, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία της σύμφωνα με την προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 ΚΠολΔικ.

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 562 παρ.2, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔικ προκύπτει ότι, αν η αγωγή κρίθηκε κατ΄ ουσίαν βάσιμη ή αβάσιμη για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔικ), πρέπει να καθορίζεται στο αναιρετήριο η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε και το, κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος, ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα, επί πλέον δε να αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο, ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του για το βάσιμο ή μη της αγωγής, διότι μέσω των πραγματικών αυτών παραδοχών πραγματώνεται εκάστοτε η συγκεκριμένη ερμηνεία και εφαρμογή του κανόνα του ουσιαστικού δικαίου και μόνο εν όψει αυτών μπορεί να ελεγχθεί αν η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην απόφαση οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό από το οποίο εξαρτάται τελικά, κατ΄ άρθρο 578 ΚΠολΔικ η ευδοκίμηση της αναιρέσεως (Ολ.ΑΠ 32/1996, 27/1998).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως προβάλλεται η από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔικ αιτίαση ότι το Εφετείο, το οποίο, υιοθετώντας την κρίση της πρωτόδικης απόφασης, κήρυξε λυμένο το γάμο των διαδίκων λόγω ισχυρισμού κλονισμού από λόγο που αφορά το πρόσωπο της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας, ευθέως παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 1439 ΑΚ και τα διδάγματα της κοινής πείρας.

Όμως η αναιρεσείουσα δεν εκθέτει στο λόγο αυτό τις πραγματικές παραδοχές του Εφετείου, ήτοι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο αυτό ως θεμελιωτικά της κρίσεώς του για το βάσιμο της αγωγής του αναιρεσιβλήτου. Ούτε προσδιορίζει ποιά διδάγματα της κοινής πείρας παραβιάσθηκαν ώστε να κριθεί αν ανάγονται στην ερμηνεία της άνω διατάξεως ή στην υπαγωγή σ΄ αυτή των πραγματικών περιστατικών, όπως προβλέπεται στο άρθρο 559 αριθ. 1 εδαφ.

β΄ ΚΠολΔικ, περαιτέρω δε να ελεγχθεί αναιρετικώς η αιτίαση αυτή. Επομένως ο λόγος αυτός της αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αόριστος και εντεύθεν ως απαράδεκτος. Επειδή, κατά το άρθρο 559 αριθ. 11 εδ΄γ΄ ΚΠολΔικ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν.

Ο λόγος αυτός απορρίπτεται ως αβάσιμος, αν προκύπτει από την απόφαση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία προσκομίσθηκαν και των οποίων έγινε επίκληση. Αρκεί δε η γενική αναφορά του είδους του αποδεικτικού μέσου, χωρίς ανάγκη ειδικής αξιολογήσεως καθενός, εφόσον από τη γενική αυτή αναφορά, σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες αιτιολογίες της, προκύπτει αναμφιβόλως η λήψη υπόψη του αποδεικτικού μέσου.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον δεύτερο λόγο της αναιρέσεως προβάλλεται η από το άρθρο 559 αριθμ. 11 του ΚΠολΔικ αιτίαση ότι το Εφετείο, δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκε και προσκόμισε ενώπιόν του η αναιρεσείουσα και δη α) αντίγραφα του βιβλίου συμβάντων του Αστυνομικού τμήματος .... που περιέχουν καταγγελίες της αναιρεσείουσας που έγιναν στο εν λόγω Αστυνομικό τμήμα την 21.6.2002 και 25.6.2002 και β) μηνυτήρια αναφορά της αναιρεσείουσας στο ίδιο Αστυνομικό τμήμα της 11.7.2002.

Ο λόγος πρέπει να απορριφθεί ή αβάσιμος, διότι από τη ρητή βεβαίωση της προσβαλλόμενης απόφασης, ότι για να καταλήξει στο αποδεικτικό της πόρισμα συνεκτίμησε "τα επικαλούμενα και νομίμως προσκομιζόμενα από τους διαδίκους έγγραφα, μεταξύ των οποίων και ένορκη βεβαίωση ενώπιον του Ειρηνοδίκη Αθηνών, που ελήφθη στα πλαίσια προηγηθείσης δίκης περί διατροφής μεταξύ των διαδίκων, που συνεκτιμάται μόνο προς συναγωγή δικαστικού τεκμηρίων", σε συνδυασμό με το υπόλοιπο περιεχόμενο της αποφάσεως αυτής, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη όλα τα ως άνω αποδεικτικά μέσα, χωρίς να έχει υποχρέωση να κάμει ειδική αναφορά και χωριστή αξιολόγηση για καθένα από αυτά.

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 12 ΚΠολΔικ για να θεμελιωθεί ο προβλεπόμενος από τη διάταξη αυτή λόγος αναιρέσεως απαιτείται να διαλαμβάνεται στο αναιρετήριο α) για την απόδειξη ποίου συγκεκριμένου ισχυρισμού προσκομίσθηκε το σχετικό αποδεικτικό μέσο, β) ποιά είναι η αποδεικτική δύναμη που αποδόθηκε σ΄ αυτό από το δικαστήριο της ουσίας και γ) και το σχετικό σφάλμα της προσβαλλόμενης αποφάσεως. Αν λείπει, έστω και ένα από τα προεκτιθέμενα στοιχεία, ο λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως αόριστος.

Συνεπώς ο τρίτος λόγος της αναιρέσεως που αποδίδει στο Εφετείο την πλημμέλεια ότι το Εφετείο παρέβη τους ορισμούς σε σχέση με την αποδεικτική δύναμη των αποδεικτικών μέσων και δεν εξετίμησε, ούτε απεδέχθη τη βαρύτητα των προσαχθέντων από την αναιρεσείουσα ως άνω δημοσίων εγγράφων (αντιγράφων εκ του βιβλίου συμβάντων του Α.Τ. ..... και μηνυτήριας αναφοράς) είναι απορριπτέος ως αόριστος, αφού στο αναιρετήριο δεν προσδιορίζεται κανένα από τα προεκτιθέμενα στοιχεία που απαιτούνται για την πληρότητά του. Ο ίδιος λόγος, που κατά τα λοιπά αποδίδει στο Εφετείο πλημμελή εκτίμηση των αποδεικτικών στοιχείων είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, δεδομένου ότι η εκτίμηση των αποδείξεων εκφεύγει καθεαυτή, από τον αναιρετικό έλεγχο (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-3-2005 αίτηση της ..... για αναίρεση της υπ' αριθ. 431/20-1-2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, την οποία ορίζει σε εξακόσια πενήντα (650) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 16 Απριλίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 30 Απριλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ