Supreme Court dismisses appeal on paternity case, upholding lower court's free evaluation of evidence regarding DNA test refusal.

Απόφαση 947 / 2007 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 947/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αντιπρόεδρο, Νικόλαο Κασσαβέτη, Ιωάννη Παπανικολάου, Δημήτριο Δαλιάνη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 11 Δεκεμβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ...., η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Του αναιρεσιβλήτου: ....., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τα Δημήτριο Δεδελάσκα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-11-2000 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 19470/2001 προδικαστική, 22951/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1976/2005 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητά η αναιρεσείουσα με την από 7-10-2005 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσίβλητος, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Κουτρομάνος ανέγνωσε την από 30-11-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την προσκομιζόμενη υπ' αριθμ. ....... έκθεση του δικαστικού επιμελητού Θεσσαλονίκης .... προκύπτει, ότι επίσημο αντίγραφο της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως με κλήση προς συζήτηση αυτής κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στην αναιρεσείουσα ..... (δια παραδόσεως αυτού στον σύνοικο πατέρα της), η οποία δεν εμφανίσθηκε κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από τη σειρά του οικείου πινακίου. Ως εκ τούτου, η συζήτηση θα προχωρήσει, παρά την απουσία της, σαν να ήταν και αυτή παρούσα (άρθρο 576 παρ. 2 εδ. γ΄ ΚΠολΔ).

Από τις διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339 και 349 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικαστήριο, για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση συνεκτιμά ελεύθερα όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για την απόδειξη των ισχυρισμών τους. Και έχει μεν υποχρέωση το δικαστήριο να αιτιολογήσει την απόφασή του, ν' αναφέρει δηλαδή τους λόγους που το οδήγησαν στο σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης, όχι όμως και να κάμει ειδική μνεία καθενός από τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι για άμεση ή έμμεση απόδειξη.

Αν όμως από το όλο περιεχόμενο της απόφασης δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι ως προς το σχηματισμό δικανικής πεποίθησης του δικαστηρίου επί ενός ουσιώδους ζητήματος ελήφθησαν υπόψη και συνεκτιμήθησαν όλα τα αποδεικτικά που με επίκληση προσκομίσθηκαν, τότε ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αρ. 11 ΚΠολΔ.

Στην προκειμένη περίπτωση, (που αφορά αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου για αναγνώρισή του ως φυσικού πατρός του τέκνου που η αναιρεσείουσα είχε γεννήσει την 6-8-1991) από την υπάρχουσα στην προσβαλλόμενη απόφαση βεβαίωση ότι, κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, το Δικαστήριο έλαβε υπόψιν και "τις καταθέσεις των μαρτύρων απόδειξης και ανταπόδειξης....

και όλα τα έγγραφα, τα οποία επικαλούνται και υποστηρίζουν οι διάδικοι" σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της απόφασης, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψιν και συνεκτίμησε, για τον σχηματισμό της δικανικής του πεποίθησης, και τα έγγραφα που είχε προσκομίσει και επικαλεσθεί η αναιρεσείουσα και τις καταθέσεις των μαρτύρων που αυτή είχε προτείνει.

Κατά συνέπεια, είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, ο πρώτος λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα.

Οι ένορκες βεβαιώσεις, που έχουν ληφθεί εξ αφορμής άλλης δίκης, πριν από την άσκηση της αγωγής, και προσκομίζονται με επίκληση κατά τη συζήτησή της, δεν αποτελούν τα ιδιαίτερα αποδεικτικά μέσα, που προβλέπονται από το άρθρο 671 παρ. 1 ΚΠολΔ, αλλά αποτελούν έγγραφα, που συνεκτιμώνται για συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων.

Επομένως, είναι νομικά αβάσιμος και απορριπτέος ο δεύτερος λόγος της αναίρεσης, σύμφωνα με τον οποίο "η προσβαλλόμενη απόφαση κακώς έλαβε υπόψη της.... τις..... ένορκες βεβαιώσεις των γονέων του αντιδίκου ενώπιον συμβολαιογράφου, που χρησιμοποιήθηκαν σε δίκη με αντικείμενο άσχετο με την κρινόμενη απόφαση.".

Απορριπτέος είναι επίσης, και δη ως ερειδόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια ότι ελήφθησαν υπόψιν από το ουσιαστικό δικαστήριο οι "φωτογραφίες που ο αναιρεσίβλητος προσκόμισε", με την παραδοχή ότι η αναιρεσείουσα δεν αμφισβήτησε την γνησιότητά τους "ενώ το τελείως αντίθετο συνέβη και ρητά στις προτάσεις της στην κατ΄ έφεση δίκη αναφέρει τις αντιρρήσεις της γι΄ αυτές".

Όπως όμως προκύπτει από την επισκόπηση των προτάσεων της αναιρεσείουσας στο Εφετείο στην πραγματικότητα αυτή δεν αμφισβήτησε την "γνησιότητα" των φωτογραφιών, αλλά αναφέρθηκε σ΄ αυτές ως εξής: "΄Οσο για τις περίφημες φωτογραφίες, που προσκομίζονται, όλες έχουν ληφθεί με βίαιο και πολύ μελετημένο τρόπο.

Σε στιγμές που η θυγατέρα μου ήταν μόνη ή ύστερα από εξαναγκασμό μου. Τώρα εξηγείται γιατί τόση φροντίδα γι΄ αυτές. Ασφαλώς για να χρησιμοποιηθούν κατάλληλα.". Εξάλλου, σχετικώς με την διαταχθείσα από το Πρωτοδικείο -και τελικώς μη διεξαχθείσα- πραγματογνωμοσύνη το Εφετείο διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση τα ακόλουθα : "Η πραγματογνωμοσύνη αυτή δεν διενεργήθηκε, καθόσον δεν προσήλθε η εναγομένη και το τέκνο της για την απαραίτητη προς τούτο λήψη αίματος.....

Ο ισχυρισμός της εναγομένης ότι η κατά τα άνω μη προσέλευση αυτής και του τέκνου της οφείλεται στο ότι η ανήλικη κατεχόταν από φοβία καθ' όσο αφορά την λήψη του αίματος ούτε και αποδείχθηκε ως ουσιαστικά βάσιμος, αλλά ούτε και αποτελεί ειδικό λόγο υγείας εξαιτίας του oπoίoυ η ανήλικη δεν μπορεί να υπoβληθεί στην διαταχθείσα εξέταση αίματος και ως εκ τούτου η απουσία της εναγομένης και της ανήλικης κόρη της κατά τους άνω χρόνους για την διενέργεια πραγματoγνωμοσύνης κρίνεται αδικαιολόγητη και συνακόλουθα κατά το άρθρο 615 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ ο ισχυρισμός του ενάγοντος ότι το αίμα της εν λόγω ανήλικης περιέχει στοιχεία που καθιστούν, κατά την επιστήμη πιθανή την πατρότητά του (ενάγοντα) κρίνεται ότι έχει αποδειχθεί και συγκεκριμένα αυτό θ α ήταν και το περιεχόμενο της πραγματογνωμοσύνης αν είχε διενεργηθεί, στοιχείο που εκτιμάται ελεύθερα από το δικαστήριο μαζί με τα λοιπά αποδεικτικά μέσα.

Το προβαλλόμενο από την εκκαλούσα με τις προτάσεις της ενώπιον του Δικαστηρίου αυτού αίτημα να διαταχθεί εκ νέου η σχετική ανωτέρω πραγματογνωμοσύνη εκφράζοντας την "ελπίδα" ότι η ανήλικη δεν θα αντιδράσει και πάλι αρνητικά, πρέπει να απορριφθεί καθ' όσον κατά την κρίση του δικαστηρίου τούτου υποβάλλεται προς τον σκοπό παρέλευσης της δίκης αφού δεν αποδείχθηκε κατά τα ανωτέρω πραγματική αδυναμία πρoσέλευσής τους για την λήψη αίματος και δεν κρίνεται απαραίτητη μετά τα ανωτέρω εκτιθέμενα, για τη διάγνωση της υπόθεσης η διαταγή νέας πραγματoγνωμoσύνης.

Με βάση τα προαναφερθέντα και τo δικαστήριο αυτό κρίνει ότι ο ενάγων είναι ο πατέρας του τέκνου που γέννησε η εναγομένη στις 6-8-1991.". Ενόψει αυτών, προβάλλεται απαραδέκτως και είναι απορριπτέος, ως αφορών την εκτίμηση των αποδείξεων και την ανάγκη διεξαγωγής περαιτέρω αποδείξεων, ο διαλαμβανόμενος στον τέταρτο λόγο αναιρέσεως ισχυρισμός σύμφωνα με τον οποίο: "η προσβαλλόμενη απόφαση σχετικά με το θέμα της διαταχθείσας από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο πραγματογνωμoσύνης για την εξέταση του αίματος των διαδίκων και του ανηλίκου τέκνου μου, καθώς και της διενέργειας νέας πραγματογνωμσύνης, δέχθηκε τα παραπάνω με τελείως ανεπαρκή και αόριστη αιτιολογία κατά παράβαση του αριθμ. 19 του άρθρ. 559 ΚΠολΔ".

Κατόπιν όλων των ανωτέρω, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της.

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

Απορρίπτει την από 7-10-2005 αίτηση της ..... για αναίρεση της 1976/2005 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Ιανουαρίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 30 Απριλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ