Supreme Court dismisses appeal regarding improper charge modification due to time of crime change not affecting identity or statute of limitations.

Απόφαση 946 / 2016 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 946/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Γεώργιο Γεωργέλλη Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσούλα Παρασκευά, Μαρία Χυτήρογλου, Αρτεμισία Παναγιώτου, Χρήστο Βρυνιώτη - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 15 Μαρτίου 2016, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Μιλτιάδη Ανδρειωτέλλη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χαράλαμπου Αθανασίου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Π. Κ. του Γ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παύλο Σαράκη, για αναίρεση της υπ'αριθμ. 1849/2014 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Mε πολιτικώς ενάγοντα τον Β. Κ. του Γ., κάτοικο ..., που παρέστη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Παναγιωτόπουλο.

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ' αριθμ. πρωτ. 8006/3-12-2014 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1250/2014.

Αφού άκουσε

Τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπό κρίση, από 2-2-2014, αίτηση, του Π. Κ. του Γ., για αναίρεση της υπ'αριθμ. 1849/2014, αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών με την οποία ο αιτών κατηγορούμενος και ήδη αναιρεσείων, καταδικάσθηκε κατ'έφεση, σε ποινή φυλακίσεως δέκα πέντε (15) μηνών, για παράβαση του άρθρου 386 § 1β - α ΠΚ, ασκήθηκε νομότυπα, εμπρόθεσμα και παραδεκτά και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των προβαλλομένων λόγων της.

Επειδή, μεταβολή της κατηγορίας δεν υπάρχει, όταν προσδιορίζεται ορθότερα ο τόπος και ο χρόνος της πράξεως, όταν δεν μεταβάλλεται ουσιωδώς το αδίκημα και δεν συντρέχει ζήτημα παραγραφής.

Συνεπώς η υπό του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου μεταβολή του χρόνου τελέσεως του εγκλήματος, ο οποίος ανεγράφετο εις την κατηγορία εφόσον η υπό τούτου (του χρόνου της κατηγορίας) αρξαμένη προθεσμία παραγραφής δεν έχει παρέλθει εισέτι, δεν ασκεί επιρροή ούτε εις την ταυτότητα της πράξεως ούτε εις την παραγραφήν και έτσι δεν δημιουργεί ακυρότητα για παραβίαση των διατάξεων που προβλέπουν την κίνηση της ποινικής διώξεως και αφορούν τα δικαιώματα του κατηγορουμένου, ούτε συνιστά υπέρβαση εξουσίας. Μεταβολή κατηγορίας, η οποία επιφέρει απόλυτη ακυρότητα και από την οποία δημιουργείται λόγος αναιρέσεως της αποφάσεως, σύμφωνα με το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α σε συνδυασμό με το άρθρο 171 παρ. 1 εδαφ. Β' του ΚΠΔ υπάρχει και στην περίπτωση που ο διάφορος χρονικός προσδιορισμός τέλεσης του εγκλήματος, ασκεί επιρροή στην εξάλειψη του αξιοποίνου με παραγραφή (ΑΠ 443/2009). Επίσης, μεταβολή του χρόνου τελέσεως δημιουργεί αναιρετικό λόγο μόνο όταν αυτή αποκλείει την παραγραφή της αξιόποινης πράξης.

Εξάλλου, ο ακριβέστερος προσδιορισμός του χρόνου τελέσεως της πράξης που δικάζεται ανάγεται στην περί πραγμάτων κρίση του δικαστηρίου της ουσίας που δεν ελέγχεται αναιρετικά (ΑΠ 764/2005). Δεν συνιστά ανεπίτρεπτη μεταβολή η παραδοχή ότι το έγκλημα τελέσθηκε σε χρόνο διάφορο από τον καθοριζόμενο στο κλητήριο θέσπισμα ή στο κατηγορητήριο εφ'όσον δεν ασκεί επιρροή στην ταυτότητα της πράξης και την παραγραφή (ΑΠ 1212/1989).

Στην προκειμένη περίπτωση το κατ'έφεση δικάσαν Α' Τριμελές Εφετείο (πλημμελημάτων) κήρυξε ένοχο τον ήδη αναιρεσείοντα από της ενώπιον δικαστηρίου με ιδιαίτερα μεγάλη ζημία με χρόνο τελέσεως την 11-3-2009 κατά μετατροπή του χρόνου τελέσεως του εγκλήματος από 10-6-2008, όπως αναφερόταν στο κατηγορητήριο και είχε γίνει δεκτό από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο.

Η ως άνω πράξη της απάτης ενώπιον δικαστηρίου, σύμφωνα με το σκεπτικό αλλά και το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης τελέσθηκε στις 11-3-2009 και όχι στις 10-6-2008 όπως αναφέρεται στο κατηγορητήριο (βλ. σκεπτικό προσβαλλομένης απόφασης) αλλά και είχε γίνει δεκτό από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, προκειμένου ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος να επιτύχει την απόρριψη της με αριθμό κατάθεσης δικογράφου 526/2008 ανακοπής κατά της υπ'αριθμ. 5346/2008 Διαταγής Πληρωμής.

Ο αναιρεσείων προσκόμισε και επέδειξε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κατά τη διαδικασία εκδίκασης της ανακοπής με αίτημα την ακύρωση της διαταγής πληρωμής (και όχι κατά τη διαδικασία αναστολής εκτέλεσης της υπ'αριθμ. 5346/2008 Διαταγής Πληρωμής με αίτημα προσωρινής διαταγής, στις 10-6-2008) όπως δέχθηκε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, ιδιωτικό συμφωνητικό επί του οποίου είχε αλλοιώσει: ...α)....β) ...

γ) ... πέτυχε δε με τις απατηλές τούτες παραστάσεις και την προσκομιδή του νοθευθέντος εγγράφου να παραπλανήσει το δικαστή του ως άνω δικαστηρίου και δια της υπ'αριθ. 651/2009 αποφάσεώς της να απορρίψει την ανωτέρω ανακοπή του εγκαλούντος Β. Κ. και να επικυρώσει την υπ'αριθ. 5346/2008 Διαταγή Πληρωμής, η οποία επιδίκαζε στον κατηγορούμενο το ποσό των 22500 ευρώ με το νόμιμο τόκο για το ποσό της υπ'αριθ. ...

επιταγής της Τράπεζας "EFG EUROBANK - ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΕ", από την επομένη της εμφάνισής της προς πληρωμή, ήτοι από 1-2-2008 έως την εξόφλησή της, η οποία συνιστά και την ιδιαίτερα μεγάλη για τον εγκαλούντα ζημία.

Συνεπώς υπό τις ως άνω παραδοχές, το Εφετείο παραδεκτά μετέβαλε το χρόνο τελέσεως της αποδιδόμενης στον αναιρεσείοντα αξιόποινης πράξης (της απάτης ενώπιον δικαστηρίου με ιδιαίτερα μεγάλη ζημία και προσδιόρισε αυτόν από 10-6-2008 που αναφερόταν στο κατηγορητήριο και είχε δεχθεί και το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο με την εκκληθείσα απόφασή του σε 11-3-2009.

Η τοιαύτη μετάθεση του χρόνου τέλεσης δεν συνιστά ανεπίτρεπτη μεταβολή της κατηγορίας, καθόσον όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση του σκεπτικού - διατακτικού της πρωτόδικης υπ'αριθμ. 7535/4-2-2013 αποφάσεως του Θ' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και του σκεπτικού - διατακτικού της προσβαλλόμενης απόφασης, η τοιαύτη μετάθεση του χρόνου τέλεσης, δεν ασκεί επιρροή στην προκειμένη περίπτωση ούτε στην ταυτότητα της πράξεως, εφόσον πρόκειται περί των ιδίων ακριβώς περιστατικών - απατηλών παραστάσεων και την προσκομιδή του άνω νοθευθέντος εγγράφου, που παρεπλάνησε τη Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, να απορρίψει την ανακοπή του εγκαλούντος, αλλ' ούτε και στην παραγραφή ενόψει του ότι η επίδοση του κλητηρίου θεσπίσματος στον κατηγορούμενο, έγινε στις 18-1-2013 (βλ.

από 18-1-2013 αποδεικτικό επίδοσης της Επιμελήτριας Δικαστηρίων Ν. Μ.), ήτοι πριν την παρέλευση πενταετίας από τον αρχικό φερόμενο ως χρόνο τελέσεως της πράξεως (10-6-2008) αλλά και μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης ενώπιον του Εφετείου, στις 27-2-2014, που εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, δεν είχε συμπληρωθεί οκταετία.

Επομένως, ο πρώτος αναιρετικός λόγος και οι επιμέρους αιτιάσεις αυτού, περί απόλυτης ακυρότητας, κατ'άρθρ. 171 παρ. 1 Β του ΚΠΔ σε συνδυασμό με το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α, λόγω ανεπίτρεπτης μεταβολής της κατηγορίας, με την επίκληση ότι η πράξη για την οποία διώχθηκε παραπέμφθηκε στο ακροατήριο του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και καταδικάσθηκε με την υπ'αριθμ. 7535/2013 απόφαση, είναι διαφορετική κατά τόπο, χρόνο και λοιπές ιστορικές περιστάσεις τελέσεως από εκείνη (προσβαλλομένη) υπ' αριθμ. 1849/2014 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων, είναι κατά τα παραπάνω δεκτά γενόμενα, απορριπτέος ως αβάσιμος. Περαιτέρω, ο αναιρεσείων, με το δεύτερο λόγο της αναίρεσής του, υπό την επίκληση της πλημμέλειας της ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας (άρθρ. 510 ΚΠΔ παρ. 1 Δ') της προσβαλλόμενης απόφασης, προσβάλλει την παραδοχή του δικαστηρίου της ουσίας αναφορικά με τον χρόνο τέλεσης της πράξης της απάτης επί δικαστηρίου. Όπως ήδη αναφέρθηκε στην αρχή της παρούσης ο ακριβέστερος προσδιορισμός του χρόνου τέλεσης της πράξης ανάγεται στην περί πραγμάτων κρίση του δικαστηρίου της ουσίας και δεν ελέγχεται αναιρετικά.

Κατ' ακολουθία πρέπει ν' απορριφθεί η υπό κρίση αναίρεση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα και στη δικαστική δαπάνη του πολιτικώς ενάγοντος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 2-12-2014 αίτηση του Π. Κ. του Γ., για αναίρεση της 1849/2014 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων, τα οποία ορίζει στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) Ευρώ και στη δικαστική δαπάνη του πολιτικώς ενάγοντος, τα οποία ανέρχονται σε πεντακόσια (500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα, στις 25 Απριλίου 2016.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 25 Απριλίου 2016.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ