Supreme Court dismisses insurance company's appeal, upholding lower court's finding of driver's sole fault in traffic accident.

Απόφαση 945 / 2020 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 945/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Καλού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρήστο Βρυνιώτη, Γεώργιο Χοϊμέ, Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου και Μαρία Τζανακάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 4 Οκτωβρίου 2019, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "... ΑΕΓΑ", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Χαρίσογλου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ε. χας Κ. Λ., 2) Δ. Λ. του Κ., 3) Σ. Λ. του Κ., 4) Σ. Λ. του Κ., 5) Ε. Π. του Π., 6) Χ. Π. του Ε., 7) Κ. Π. του Ε., όπως εκπροσωπείται νόμιμα από τους ασκούντες τη γονική μέριμνα γονείς του Ε. Π. και Δ. Λ., 8) Ε. - Κ. Λ. του Σ., όπως εκπροσωπείται νόμιμα από τους ασκούντες τη γονική μέριμνα γονείς του Σ. Λ. και Χ. Π. και 9) Μ. Λ. του Σ., όπως εκπροσωπείται νόμιμα από τους ασκούντες τη γονική μέριμνα γονείς του Σ. Λ. και Χ. Π., κατοίκων όλων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Διαλεχτή Κοτζαμανίδου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24-2-2014 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκε με την από 10-4-2014 αγωγή άλλων προσώπων, μη διαδίκων στην παρούσα δίκη. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1090/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 372/2018 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8-5-2018 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Χρήστο Βρυνιώτη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ προκύπτουν τα ακόλουθα: Επί της από α) 24-2-2014 αγωγής των αναιρεσιβλήτων εναντίον της αναιρεσείουσας καθώς και β) της από 10-4-2014 αγωγής των Ι. χήρας Ν. Τ. κ.λ.π. κατά της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "...", ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, οι οποίες συνεκδικάσθηκαν, εκδόθηκε, κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο και τη σύμβαση ασφάλισής του (άρθρο 681Α ΚΠολΔ), η υπ' αριθμ. 1090/2015, οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία έκανε εν μέρει δεκτή την ανωτέρω πρώτη από 24-2-2014, κρίνοντας ως αποκλειστικά υπαίτιο του ενδίκου ατυχήματος, τον οδηγό του με αριθμό κυκλοφορίας ...

ΙΧΦ αυτοκινήτου, που ήταν ασφαλισμένο στην εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρεία, Ν. Τ., θανατωθέντα, εξαιτίας του ενδίκου ατυχήματος, ενώ απέρριψε την αντίθετη από 10-4-2014 αγωγή ως αβάσιμη. Ακολούθως οι ενάγοντες της προαναφερομένης από 10-4-2014 αγωγής (Ι. Τ. κ.λπ.) αλλά και η ήδη αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρεία, άσκησαν έφεση ενώπιον του Εφετείου Αθηνών, την οποία απηύθυναν κατά των εναγόντων της από 24-2-2014 πρώτης ως άνω αγωγής και της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "..." και κατά της ανωτέρω 1090/2015 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου.

Επί της άνω έφεσης εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 372/2018 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών (αναιρεσιβαλλομένη), η οποία κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση της έφεσης ως προς τη δέκατη εφεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία, δέχθηκε τυπικά και κατ' ουσία την έφεση, εξαφάνισε την εκκαλούμενη απόφαση του Πρωτοδικείου, κρίνοντας αποκλειστικά υπαίτιο του ενδίκου ατυχήματος και του θανάσιμου τραυματισμού του οδηγού του μοτοποδηλάτου Κ.

Λ. τον θανόντα επίσης οδηγό του ΙΧΦ αυτοκινήτου, Ν. Τ., αναγνώρισε όμως συνυπαιτιότητα, κατά ποσοστό 30%, στην έκταση του τραυματισμού του (θανάσιμου) στον οδηγό του μοτοποδηλάτου Κ. Λ., διότι κατά τη στιγμή του ατυχήματος δεν έφερε προστατευτικό κράνος ασφαλείας, κατά παραδοχή ως εν μέρει κατ' ουσία βάσιμης ένστασης της εναγομένης.

Τέλος, το Εφετείο δέχθηκε εν μέρει την από 24-2-2014 αγωγή των εναγόντων και ήδη αναιρεσιβλήτων και αναγνώρισε την υποχρέωση της εναγομένης και ήδη αναιρεσείουσας να καταβάλλει στους ενάγοντες της από 24-2-2014 αγωγής, συγγενείς του άνω αποβιώσαντος Κ. Λ., τα αναφερόμενα στην προσβαλλόμενη, με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, υπ' αριθμ. 372/2018 απόφαση χρηματικά ποσά, για χρηματική τους ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης.

Η υπό κρίση από 8-5-2018 αίτηση της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "... ΑΕΓΑ" για αναίρεση της υπ' αριθμ. 372/2018 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, που όπως αναφέρθηκε, μετά από εξαφάνιση της υπ' αριθμ. 1090/2015 απόφασης δέχθηκε εν μέρει την από 24-2-2014 αγωγή των εναγόντων - αναιρεσιβλήτων κατά της εναγομένης - αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρείας είναι παραδεκτή, και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των προβαλλομένων λόγων της.

Ο λόγος αναίρεσης από τον αρ. 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, για παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου, στοιχειοθετείται όταν το δικαστήριο της ουσίας, είτε κάνοντας εσφαλμένη ανάγνωση του κειμένου αποδεικτικού εγγράφου κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 ΚΠολΔ, είτε παραλείποντας την ανάγνωση κρισίμων περικοπών ή φράσεων αυτού αποδίδει σ' αυτό περιστατικά προδήλως διαφορετικά από εκείνα που πράγματι περιέχει και ακολούθως, με βάση μόνο αυτό ή κυρίως αυτό, καταλήγει σε αποδεικτικό πόρισμα επιβλαβές για τον αναιρεσείοντα για πράγματα με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, δηλαδή στο διατακτικό της απόφασής του.

Αντίθετα, δεν υπάρχει παραμόρφωση εγγράφου, όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν υποπίπτει σε διαγνωστικό σφάλμα ως προς το περιεχόμενο του εγγράφου και, αξιολογώντας τα περιστατικά που πράγματι περιέχονται σ' αυτό, συνάγει αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που θεωρεί ο αναιρεσείων ορθό, οπότε πρόκειται για εκτίμηση αποδείξεων που δεν ελέγχονται αναιρετικά.

Επίσης δεν θεμελιώνεται ο προαναφερόμενος λόγος αναίρεσης, όταν το δικαστήριο της ουσίας στήριξε το αποδεικτικό πόρισμά του σε συνεκτίμηση και άλλων αποδεικτικών μέσων, χωρίς να εξαίρει τη βαρύτητα του σχετικού εγγράφου στη διαμόρφωση της γνώμης του ως προς την ύπαρξη ή μη του αποδεικτέου γεγονότος (ΟλΑΠ 2/2008, 1/1999).

Σύμφωνα με τη διάταξη του αριθμ. 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., ιδρύεται λόγος αναίρεσης για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, αν αυτός δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμόσθηκε ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές ή αν εφαρμόσθηκε εσφαλμένα, ήτοι αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα δικαίου έννοια διαφορετική από την αληθινή με εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών στον εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου.

Στην περίπτωση κατά την οποία το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός της αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση.

Τούτο συμβαίνει όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη στο πραγματικό της οποίας δεν υπάγονται αντιστοίχως δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του κανόνα δικαίου, για την επέλευση της απαγγελθείσας έννομης συνέπειας.

Περαιτέρω, ο προβλεπόμενος από τον αρ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν από το αιτιολογικό της απόφασης τα πραγματικά περιστατικά που είναι αναγκαία, για να κριθεί στη συγκεκριμένη περίπτωση αν συντρέχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις εφαρμογής της διάταξης που εφαρμόστηκε ή αν δεν συντρέχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις, που αποκλείουν την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ασαφείς, ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς τον νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών που έγιναν δεκτά και ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Ως αιτιολογία δε που συγκροτεί τη νόμιμη βάση της απόφασης, της οποίας η έλλειψη θεμελιώνει τον προαναφερόμενο αναιρετικό λόγο, νοείται η παραδοχή ή άρνηση των περιστατικών που θεμελιώνουν το πραγματικό μέρος της οικείας διάταξης ουσιαστικού δικαίου, και όχι οι σκέψεις, κρίσεις ή τα επιχειρήματα, με τα οποία το δικαστήριο αιτιολογεί γιατί πείθεται ή δεν πείθεται ως προς τη συνδρομή των εν λόγω περιστατικών.

Στοιχειοθετείται δηλαδή ο λόγος αυτός αναίρεσης όταν από τις ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, βάσει των οποίων και μόνο ελέγχεται η έλλειψη ή μη νόμιμης βάσης αυτής, δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν παραβιάστηκε ή όχι ορισμένη διάταξη ουσιαστικού νόμου, Αντίθετα, ο σχετικός λόγος αναίρεσης δεν στοιχειοθετείται όταν η προσβαλλόμενη απόφαση δεν περιέχει κρίση για την ουσία της υπόθεσης με διατύπωση σχετικού αποδεικτικού πορίσματος ή όταν πρόκειται για ασάφειες ή ελλείψεις που αφορούν απορριπτικό σκεπτικό αγωγής ή ένστασης ως μη νόμιμης ή ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων, δηλαδή στην ανάλυση, αξιολόγηση και στάθμιση του αποδεικτικού υλικού, καθώς και στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, εφόσον αυτό διατυπώνεται με σαφήνεια και βεβαιότητα, ώστε να είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος (ΟλΑΠ 3/97 και 13/95).

Από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 300, 330 και 914 ΑΚ προκύπτει ότι προϋποθέσεις της ευθύνης προς αποζημίωση από αδικοπραξία, είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, το παράνομο της πράξης ή παράλειψης αυτού και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της πράξης ή της παράλειψης και της επελθούσας ζημίας. Αμέλεια, κατ' άρθρο 330 ΑΚ, υπάρχει όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, αυτή δηλαδή που πρέπει να καταβάλλεται κατά τη συναλλακτική καλή πίστη από το δράστη στον κύκλο της αρμοδιότητάς του, είτε υπάρχει προς τούτο σαφές νομικό καθήκον είτε όχι, αρκεί να συμπεριφέρθηκε κατά τρόπο αντίθετο από εκείνο που επιβάλλεται από τις καταστάσεις.

Εξάλλου, αιτιώδης συνάφεια υπάρχει όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου ήταν κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ικανή και μπορούσε αντικειμενικά να επιφέρει κατά την συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων το επιζήμιο αποτέλεσμα. Περαιτέρω, από τις ίδιες ως άνω διατάξεις συνάγεται ότι οι έννοιες της αμέλειας και του συντρέχοντος πταίσματος του παθόντος είναι έννοιες νομικές.

Τα πιο πάνω έχουν εφαρμογή και στην περίπτωση του άρθρου 10 του Ν. ΓΠΝ/1991, ως προς την υπαιτιότητα των οδηγών των συγκρουσθέντων αυτοκινήτων, κατά το οποίο είναι εφαρμοστέα η διάταξη του άρθρου 914 Α.Κ. Τέλος, η παράβαση διατάξεων του Κ.Ο.Κ. δεν θεμελιώνει, αυτή καθεαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση αυτοκινητικού ατυχήματος, αποτελεί όμως στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης πράξης και του επελθόντος αποτελέσματος.

Επομένως η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ως προς τη συνδρομή ή όχι πταίσματος του φερομένου ως υποχρέου προς αποζημίωση ή συντρέχοντος πταίσματος του παθόντος, υπόκεινται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου κατά τις διατάξεις του άρθρου 559 αρ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ., για ευθεία ή εκ πλαγίου παράβαση κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, καθώς και για παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας, αφενός ως προς το αν τα πραγματικά, περιστατικά που το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ανελέγκτως ως αποδειχθέντα, συγκροτούν αντικειμενικά την έννοια του πταίσματος, αφετέρου ως προς την ορθή υπαγωγή των περιστατικών αυτών στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας, κατά πόσο δηλαδή τα περιστατικά αυτά του πταίσματος επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί, αντικειμενικά, ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία του ζημιογόνου αποτελέσματος (ΑΠ 210/2013).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο μετά από αξιολόγηση και εκτίμηση όλων των νομίμως επικληθέντων και προσκομισθέντων αποδεικτικών μέσων, δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη κρίση του, τα ακόλουθα: "Την 11/10/2013 και περί ώρα 10:45 ο Ν. Τ., οδηγούσε στην ... και συγκεκριμένα στην οδό ... με κατεύθυνση προς την οδό ... το υπ' αρ κυκλ. ...

ΙΧΦ αυτοκίνητο, που ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην ασφαλιστική η εταιρία "... ΑΕΓΑ". Κατά τον ίδιο χρόνο ο Κ. Λ., οδηγούσε στην ... και συγκεκριμένα στην οδό ... με κατεύθυνση από ... προς ... το υπ' αρ κυκλ. ... δίκυκλο μοτοποδήλατό του, που ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική του ευθύνη, στην ασφαλιστική εταιρία "...".

Η οδός ... είναι διπλής κατεύθυνσης, με μία λωρίδα κυκλοφορίας ανά ρεύμα πορείας και έχει συνολικό πλάτος 7,50 μέτρα. Η οδός ... είναι μονόδρομος και έχει συνολικό πλάτος 6,60 μέτρα. Οι δύο αυτές οδοί διασταυρώνονται κάθετα, ενώ στην οδό ... υπάρχει πινακίδα υποχρεωτικής διακοπής πορείας. Το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας στο σημείο που έλαβε χώρα το επίδικο ατύχημα είναι 50 χιλ./ω ως κατοικημένη περιοχή.

Η κατάσταση των οδών ήταν ξηρή άσφαλτος, οι συνθήκες φωτισμού ημέρας με ορατότητα, ενώ η κυκλοφορία των οχημάτων ήταν μικρή. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο Ν. Τ., μόλις έφθασε στη διασταύρωση των προαναφερομένων οδών δεν ακινητοποίησε το όχημά του, προ της πινακίδας υποχρεωτικής διακοπής πορείας, που υπήρχε στην οδό ...

δηλαδή στο ρεύμα πορείας του, παραχωρώντας προτεραιότητα στα κινούμενα οχήματα επί της οδού ... αλλά συνέχισε με αμείωτη ταχύτητα την πορεία του, εισερχόμενος στην διασταύρωση, όπου εκινείτο σύννομα ο Κ. Λ.. Αποτέλεσμα της συμπεριφοράς αυτής του Ν. Τ., ήταν να συγκρουσθεί το εμπρόσθιο τμήμα του αυτοκινήτου του με την δεξιά πλευρά του μοτοποδηλάτου του Κ.

Λ.. Στη συνέχεια, το μοτοποδήλατο του Κ. Λ. σύρθηκε στο οδόστρωμα με την δεξιά του πλευρά και ακινητοποιήθηκε στο μέσο περίπου της οδού ..., 6 περίπου μέτρα μετά την διασταύρωση των ανωτέρω οδών. Ο Κ. Λ., εκτινάχθηκε από το μοτοποδήλατό του και εισήλθε στο εμπρόσθιο καπώ του αυτοκινήτου του Ν. Τ.. Ακολούθως το αυτοκίνητο του Ν.

Τ. συνέχισε την πορεία του επί της οδού ... επί 96 μέτρα και προσέκρουσε με την δεξιά του πλευρά στον τοίχο περίφραξης του Ιερού Ναού .... Εξαιτίας της πρόσκρουσης αυτής, το σώμα του οδηγού του δίκυκλου, εισήλθε με το κεφάλι στη θέση του συνοδηγού του Ι.Χ.Φ αυτοκινήτου, αφού ο ανεμοθώρακας (παρμπρίζ) είχε σπάσει από τη σύγκρουση των δύο οχημάτων και τον εκσφενδονισμό του σώματος του οδηγού του δίκυκλου επάνω στο καπό του αυτοκινήτου.

Από τα ίχνη της σύγκρουσης και τις φθορές των δύο οχημάτων προκύπτει ότι η ταχύτητα του Ι.Χ.Φ αυτοκινήτου, ήταν οπωσδήποτε ανώτερη του επιτρεπόμενου ορίου των 50 χιλ/ώρα, ενώ το αυτοκίνητο φέρει φθορές στην αριστερή εμπρόσθια γωνία, εμπρόσθιο τμήμα, δεξιά πλευρά, παρμπρίζ. Επίσης το δίκυκλο μοτοποδήλατο έχει φθορές στην δεξιά επιφάνειά του και ειδικότερα φέρει φθορές και στρεβλώσεις από το επίδικο ατύχημα, στην δεξιά του πλευρά, καθώς προκλήθηκε στρέβλωση στο δεξιό πηρούνι που συγκρατεί τον εμπρόσθιο τροχό και αποσπάσθηκε η δεξιά πλευρά της πλαστικής ποδιάς του.

Παράλληλα υπάρχουν ίχνη πράσινου χρώματος τόσο στην πλαστική ποδιά όσο και στο πηρούνι του μοτοποδηλάτου, προερχόμενα από το αυτοκίνητο του Ν. Τ. το οποίο στο εμπρόσθιο τμήμα του ήταν βαμμένο με πράσινο χρώμα. Ο ισχυρισμός της εναγομένης - εκκαλούσας ασφαλιστικής εταιρίας, ότι το μοτοποδήλατο εκινείτο στην οδό ...

και το αυτοκίνητο στην οδό ... ουδόλως αποδείχθηκε, καθώς έρχεται σε αντίθεση με τα αντικειμενικά ευρήματα στον τόπο του ατυχήματος και τα ίχνη της σύγκρουσης επί των δύο οχημάτων. Να σημειωθεί ότι η τεχνική έκθεση του Α. Δ. δεν στηρίζεται σε πορίσματα της επιστήμης ούτε λαμβάνει και αξιολογεί τα σημεία σύγκρουσης των δύο οχημάτων, αλλά προβαίνει σε θεμελίωση των απόψεών του, αποκλειστικά και μόνο βάσει των καταθέσεων μαρτύρων, τις οποίες θεωρεί προφανώς αξιόπιστες.

Επίσης σημειώνεται ότι η αποτύπωση της θέσης και της πορείας των οχημάτων στο από 10/10/2013 σχεδιάγραμμα της τροχαίας δεν αποτελεί πλήρη απόδειξη για τα στοιχεία αυτά, δεδομένου ότι δεν έλαβαν χώρα ενώπιον των αρμοδίων αστυνομικών οργάνων και επομένως επιτρέπεται ανταπόδειξη, γι' αυτό εξάλλου αναφέρεται η πορεία των οχημάτων ως πιθανή πορεία αυτών.

Συνακόλουθα με τα ανωτέρω, το επίδικο τροχαίο ατύχημα οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του Ν. Τ. καθώς αυτός εισήλθε στην προαναφερόμενη διασταύρωση με αυξημένη ταχύτητα, οπωσδήποτε υπερβαίνουσα το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο για την περιοχή των 50 χιλ/ώρα, παραβιάζοντας την πινακίδα υποχρεωτικής διακοπής πορείας STOP, που υπήρχε στο δικό του ρεύμα πορείας και την προτεραιότητα του Κ.

Λ. που οδηγούσε σύννομα και με κανονική ταχύτητα το μοτοποδήλατό του. Ουδεμία υπαιτιότητα αποδείχθηκε να βαρύνει τον Κ. Λ. στην πρόκληση του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος, δεδομένου ότι αυτός εκινείτο με κανονική ταχύτητα και εισήλθε νόμιμα στην ως άνω διασταύρωση, κινούμενος σε δρόμο με προτεραιότητα έναντι της διασταυρούμενης οδού ...

στην οποία εκινείτο, ο Ν. Τ.. Τα ανωτέρω επιρρωνύονται και από τις καταθέσεις των μαρτύρων. Ειδικότερα ο μάρτυρας Σ. Α., μηχανολόγος - Μηχανικός, εξετασθείς στο ακροατήριο του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, κατέθεσε, μεταξύ άλλων: "Δεν πήγα στον τόπο του ατυχήματος. Είδα τα οχήματα από τις φωτογραφίες... Η μηχανή ήταν στην ...

και στην ... το αυτοκίνητο. Συνάδει απολύτως με τα ευρήματα του πραγμ/μονα. Στην δεξιά ποδιά της μηχανής βρέθηκαν ίχνη πράσινα που ταιριάζουν με το πράσινο του αυτοκινήτου. Το μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου και η δεξιά πλευρά της μηχανής συγκρούσθηκαν. Το αυτοκίνητο είχε υψηλή ταχύτητα περίπου 80 χιλ/ώρα, γι' αυτό έκανε την πορεία που έκανε.

Η μηχανή είχε 35 χιλ. και παρασύρθηκε απόλυτα στην πορεία του αυτοκινήτου. Λόγω της διαφοράς της ταχύτητας, το δίκυκλο παρασύρθηκε αμέσως, κατά την πορεία του αυτοκινήτου, το εκτίναξε. Λόγω της αδράνειας ο οδηγός έπεσε και κτύπησε στο παρμπρίζ...". Επίσης η μάρτυρας Ε. Λ., εξετασθείσα προανακριτικά την 25/10/2013, κατέθεσε, μεταξύ άλλων, ότι: "Είμαι σύζυγος του Λ.

Κ.. Την 10/10/2013 και περί ώρα 10:40 ο σύζυγός μου έφυγε από την οικία μας οδηγώντας το υπ' αρ ... δίκυκλο μοτοποδήλατο, για να πάει στην ... και από εκεί με λεωφορείο στα ... στο ΙΚΑ... Δεν γνωρίζω τις συνθήκες του τροχαίου ατυχήματος. Ο σύζυγός μου οδηγεί μηχανάκι από είκοσι ετών και ουδέποτε έχει εμπλακεί σε τροχαίο ατύχημα.

Δεν αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα υγείας. Συμπληρωματικά αναφέρω ότι για τις δουλειές του στα ... ο σύζυγός μου χρησιμοποιούσε την πιο πάνω σύντομη διαδρομή, που είναι η οδός ... και προέκτασή της που είναι η οδός ..., με τερματισμό τη διασταύρωσή της με την οδό ... από όπου έπαιρνε το αστικό λεωφορείο για τα ......".

Επίσης η μάρτυρας Κ. Μ. κατέθεσε προανακριτικά την 11/10/2013 τα εξής: "Φιλοξενούμαι από την κόρη μου στην ..., στην οδό ... αρ. … και της προσέχω τα τρία παιδιά της. Την 10/10/2013 και περί ώρα 10:45, εξήλθα της οικίας στην οδό ... και πήγα να πετάξω τα σκουπίδια στον κάδο απορριμμάτων που βρίσκεται επί της ... στην ισόπεδη διασταύρωση με την οδό ...

Επιστρέφοντας στην οικία μου ξαφνικά ακούω έναν μεγάλο θόρυβο πίσω μου. Αμέσως γύρισα για να δω τι είχε συμβεί και διαπιστώνω ένα όχημα αγροτικό να κινείται επί της οδού ... στο δεξιό τμήμα της και επί του χωμάτινου ερείσματος, έχοντας πάνω στο καπό του ένα άτομο. Παρακολουθώντας την πορεία του οχήματος απορημένη, βλέπω ότι αυτός συνεχίζει αυτή και διερχόμενο το λοιπό τμήμα της οδού ..., εισήλθε στην κάθετη σε αυτή οδό, Ε.

Ι., διήλθε κάθετα αυτή και προσέκρουσε στο τοιχίο του περίβολο της εκκλησίας ...... Τότε κατάλαβα ότι πρόκειται για τροχαίο. Ταραγμένη, πήγα στο σημείο που βρισκόταν το αγροτικό, και φθάνοντας, βλέπω δύο ανθρώπους να βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα σε αυτό ο ένας στη θέση του οδηγού και ο άλλος στου συνοδηγού.

Αμέσως ήρθε η αστυνομία, ασθενοφόρο και πυροσβεστική. Κανένα όχημα δεν κατευθυνόταν αντίθετα στην οδό ... καθώς επέστρεφα στην οικία μου". Επίσης ο μάρτυρας Π. Β. κατέθεσε προανακριτικά την 25/10/2013 μεταξύ άλλων και τα εξής: "Διαθέτω κτήμα στον ..., στην οδό .... Η συγκεκριμένη οδός άρχεται από ... προς ... και είναι διπλής κατεύθυνσης.

Η συνέχειά της είναι η οδός ... Την 10/10/2013 και περί ώρα 10:35 ενώ βρισκόμουν εντός του καταστήματός μου, βλέπω ένα μηχανάκι να κατευθύνεται επί της οδού ... με κατεύθυνση προς .... Τον οδηγό του τυγχάνει να τον γνωρίζω και ήταν ο Λ. Κ. με τον οποίο είμαστε χωριανοί. Το μηχανάκι εκινείτο με πολύ μικρή ταχύτητα. Περνώντας έξωθεν του κτήματός μου αντάλλαξαμε μία καλημέρα και ο Λ.

Κ. συνέχισε την πορεία του. Μετά από πέντε περίπου λεπτά αφού τελείωσα τις εργασίες μου, κλείδωσα την περίφραξη του κτήματος και κατευθύνθηκα για την οικία μου με το αυτοκίνητό μου, παίρνοντας την οδό ... με κατεύθυνση την .... Συνεχίζοντας την πορεία μου και έχοντας εισέλθει στην οδό ..., φθάνοντας στην ισόπεδη διασταύρωσή της με την οδό ..., είδα ένα μηχανάκι να βρίσκεται πεσμένο στο οδόστρωμα επί της οδού ..., μετά την διασταύρωσή της με την οδό ...

Σταμάτησα εξήλθα του οχήματός μου και διαπίστωσα ότι το μηχανάκι ήταν χτυπημένο και πιθανόν είχε γίνει τροχαίο. Κοιτάζοντας προς την εκκλησία ..., βλέπω ένα αγροτικό αυτοκίνητο να βρίσκεται παράξενα παρκαρισμένο στο τοιχίο της εκκλησίας. Φτάνοντας προς αυτό βλέπω δύο άνδρες εντός αυτού βαριά τραυματισμένους.

Δεν γνώρισα κανέναν. Στο σημείο βρισκόταν και άλλοι περαστικοί, Αστυνομία και Πυροσβεστική. Οι άνδρες του ΕΚΑΒ είπαν ότι ο ένας ήταν νεκρός. Το βράδυ της ίδιας μέρας είδα στις κολώνες της ΔΕΗ Κηδειόχαρτα αναφερόμενα στο θάνατο του Λ. Κ.. Τότε αμέσως στο νού μου πήγε ότι ο νεκρός άνδρας του τροχαίου ήταν ο Λ.

Κ. συνδυάζοντας όλες τις εικόνες που είχα από το μηχανάκι του το πρωί...". Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι στην τεχνική γνωμάτευση με ημερομηνία 10/4/2014 που συνέταξε ο πραγματογνώμων - τεχνικός σύμβουλος Κ. Λ., κατ' εντολή των συγγενών του Κ. Λ., ο ως άνω καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το όχημα του Κ. Λ. εκινείτο επί της οδού ...

με κατεύθυνση προς την οδό .... Το όχημα του Ν. Τ. εκινείτο επί της οδού ... με κατεύθυνση προς οδό ... και Ιερέως Ε. Η σύγκρουση μεταξύ των δύο οχημάτων επήλθε στο ύψος της συμβολής της οδού ... και ..., και συγκεκριμένα στο πρώτο ρεύμα κίνησης ως προς την κίνηση του Ν. Τ.. Με την σύγκρουση το όχημα του Κ. Λ., εκτινάχθηκε προς τα αριστερά της αρχικής του κατεύθυνσης και αφού κινήθηκε αιωρούμενο πάνω από το δεύτερο ρεύμα κίνησης της οδού ..., στη συνέχεια έπεσε και σύρθηκε στην απέναντι πλευρά της οδού ..., επί της οποίας εισήλθε και κινήθηκε και το όχημα του Ν.

Τ.. Ως άνω οδηγός (Ν. Τ.) προ και μετά την σύγκρουση δεν επεχείρησε πέδηση, αλλά ούτε και μείωσε την ταχύτητά του, παρότι στην πορεία του επί της οδού ... είχε σήμα STOP. Ο οδηγός αυτός εντελώς καθυστερημένα και αφού κινήθηκε σε απόσταση 100 μέτρα περίπου, επιχείρησε πέδηση και ταυτοχρόνως ελιγμό προς τα αριστερά επί της οδού Ιερέως Ε., ενέργειες οι οποίες επέδρασαν στο να προκληθεί πλάγια ολίσθηση του οχήματός του και καθώς εκινείτο υπό πλάγια ολίσθηση και ανεξέλεγκτο, προσέκρουσε με σφοδρότητα στο τσιμεντένιο υπερυψωμένο τοιχίο του αύλιου χώρου του Ναού ...

Επισημαίνεται επίσης στην εν λόγω τεχνική γνωμάτευση ότι: "Το όχημα του Κ. Λ. εκινείτο επί της οδού ... και έχοντας από δεξιά του επί της οδού ... την κίνηση του οχήματος του Ν. Τ.. Οπότε ενδεχόμενο χτύπημα το όχημα του Λ. στην δεξιά του πλευρά από το όχημα του Ν. Τ., το οποίο εκινείτο με ταχύτητα άνω των 90 χιλ/ώρα λόγω της μικρής μάζας που είχε το όχημα του Λ., έλαβε την κατεύθυνση και μέρος της ταχύτητας του άλλου οχήματος, εκτινάχθηκε και αιωρήθηκε σε μια απόσταση τουλάχιστον 4 μέτρων και έπεσε στο οδόστρωμα προκαλώντας χαραγές μήκους 6 μέτρων.

Κατά την σύγκρουση μέρος των εξαρτημάτων που αποσπάσθηκαν από το μοτοποδήλατο εκτινάχθηκαν τόσο προς την κατεύθυνση που είχε αυτό εντός της οδού ..., ενώ μέρος αυτών, εκτινάχθηκε και προς την κατεύθυνση που κινήθηκε το μοτοποδήλατο μετά την σύγκρουση προς την τελική του θέση και εντός της οδού ...". Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι αμέσως μετά τη σύγκρουση ο Κ.

Λ., μεταφέρθηκε νεκρός στο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο Ιωαννίνων όπου κατά τη διενεργηθείσα νεκροψία - νεκροτομή, διαπιστώθηκε ότι είχε υποστεί πολλαπλές κακώσεις κεφαλής - θώρακα - κοιλίας, οι οποίες προκλήθηκαν από τροχαίο ατύχημα και απετέλεσαν την αιτία του θανάτου του. Ο θανών Κ. Λ., δεν έφερε κατά τον χρόνο του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος, προστατευτικό κράνος και στην προκειμένη περίπτωση η χρήση προστατευτικού κράνους θα απέτρεπε τον τραυματισμό του στο κεφάλι, γεγονός που μπορούσε να αποτρέψει το αποτέλεσμα του θανάτου του.

Επομένως η ένσταση συνυπαιτιότητας του Κ. Λ. στην πρόκληση και την ένταση της ζημίας του, που προβλήθηκε από την εναγομένη ασφαλιστική εταιρία, κρίνεται κατ' ουσίαν βάσιμη και πρέπει να γίνει δεκτή, του ποσοστού συνυπαιτιότητός του ανερχομένου σε 30%. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο θανών Κ. Λ.. ηλικίας κατά τον χρόνο του ατυχήματος 65 ετών, ήταν σύζυγος της πρώτης ενάγουσας, πατέρας της δεύτερης του τρίτου και του τετάρτου των εναγόντων, πεθερός του πέμπτου και της έκτης των εναγόντων και παππούς του έβδομου, όγδοου και ένατου των εναγόντων.

Ο πέμπτος και η έκτη των εναγόντων, γαμπρός και νύφη από θυγατέρα και υιό του θανόντος, όπως προκύπτει από το προσκομιζόμενο πιστοποιητικό πλησιεστέρων συγγενών, νομιμοποιούνται ως ενάγοντες, αφού ανήκουν στην οικογένεια του θανόντος, σύμφωνα και με όσα στην μείζονα σκέψη της παρούσας αναφέρθηκαν. Όλοι οι ενάγοντες συνδέονταν με τον θανόντα Κ.

Λ., με στενότατους ψυχικούς δεσμούς και ο αιφνίδιος θάνατός του, προκάλεσε σ' αυτούς μεγάλη θλίψη και πόνο. Επομένως πρέπει να επιδικασθεί σ' αυτούς χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης που τους προξένησε ο θάνατος του οικείου τους. Το Δικαστήριο λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες υπό τις οποίες έλαβε χώρα το ένδικο τροχαίο ατύχημα, την αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού του υπ' αρ ...

ΙΧΦ αυτοκινήτου, την συνυπαιτιότητα του θανόντος Κ. Λ. για τον λόγο ότι δεν φορούσε κράνος, την ηλικία αυτού, τον συγγενικό δεσμό που είχε με τους ενάγοντες, καθώς και την κοινωνική και οικονομική κατάσταση των διαδίκων φυσικών προσώπων (η ευθύνη της ασφαλιστικής εταιρίας είναι εγγυητική), κρίνει ότι πρέπει να επιδικασθεί στους ενάγοντες, ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης, στην πρώτη ενάγουσα το ποσό των 45.000 ευρώ, σε καθέναν από τους δεύτερη, τρίτο και τέταρτο των εναγόντων το ποσό των 15.000 ευρώ και σε κάθε ένα από τους λοιπούς ενάγοντες το ποσό των 8.000 ευρώ, τα οποία κρίνονται εύλογα, μετά την στάθμιση των κατά νόμον στοιχείων (932 ΑΚ)...".

Ακολούθως το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του, αφού δέχθηκε ότι έσφαλε η εκκαλουμένη απόφαση του Πρωτοδικείου που απέρριψε την ένσταση συνυπαιτιότητας του θανόντος Κ. Λ. στην πρόκληση και την ένταση της ζημίας του, που προβλήθηκε από την εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία για το λόγο ότι οδηγούσε το μοτοποδήλατό του, χωρίς να φορά κράνος κατά το χρόνο του ατυχήματος, και ότι (έσφαλε επίσης το Εφετείο) ως προς ύψος των επιδικασθέντων ποσών χρηματικής ικανοποίησης, λόγω ψυχικής οδύνης στους ενάγοντες συγγενείς, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, δέχθηκε εν μέρει την από 24-2-2014 αγωγή και αναγνώρισε την υποχρέωση της εναγομένης να καταβάλει στους ενάγοντες (στην πρώτη έως και τον ένατο) τα παραπάνω αναφερόμενα σ' αυτή χρηματικά ποσά.

Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα με τον πρώτο λόγο της αναίρεσής της αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου, την πλημμέλεια από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, υποστηρίζοντας ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο της από 10-10-2013 έκθεσης αυτοψίας και του πρόχειρου σχεδιαγράμματος του ΑΤ ..., που επελήφθη του ενδίκου ατυχήματος, καθώς και τις προανακριτικές καταθέσεις μεταξύ των οποίων και της από 11-10-2013, 16-10-2013 και 2-6-2013 προανακριτικές καταθέσεις του αυτόπτη μάρτυρα Χ.

Μ. του Κ., αναφορικά με την πορεία, κατεύθυνση και τις θέσεις των εμπλακέντων στο ατύχημα οχημάτων (δίκυκλης μοτοσυκλέτας και ΙΧΦ αυτοκινήτου) υπό την έννοια ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε ότι η αρχική κίνηση των οχημάτων αυτών ήταν η αντίστροφη από εκείνη που αναφέρεται στα εν λόγω έγγραφα του άνω ΑΤ (έκθεση αυτοψίας και σχεδιάγραμμα) και στις άνω προανακριτικές καταθέσεις του αυτόπτη μάρτυρα.

Επί του άνω λόγου κατά τις προαναφερόμενες αιτιάσεις του, λεκτέα τα εξής: Η αποτύπωση της θέσης κατεύθυνσης και πορείας στην έκθεση αυτοψίας και στο πρόχειρο σχεδιάγραμμα, των άνω οχημάτων δεν αποτελούν πλήρη απόδειξη για τα στοιχεία αυτά, δεδομένου ότι δεν έλαβαν χώρα ενώπιον των αστυνομικών οργάνων που συνέταξαν αυτά, και επομένως επιτρέπεται ανταπόδειξη ως προς τα προαναφερόμενα στοιχεία. 'Ετσι το Εφετείο δεν υπέπεσε σε διαγνωστικό σφάλμα (σφάλμα κατά την ανάγνωση) αλλά αφού τα ανέγνωσε ορθά ως προς τα επίμαχα στοιχεία, της έκθεσης αυτοψίας και του σχεδιαγράμματος, ήχθη σε αντίθετο με τις απόψεις της αναιρεσείουσας αποδεικτικό πόρισμα, μετά από συνεκτίμηση αυτών με το σύνολο των λοιπών αποδεικτικών μέσων χωρείς να εξάρει τη βαρύτητα των σχετικών εγγράφων, ως προς το προαναφερθέν περιεχόμενό τους, στη διαμόρφωση της γνώμης του ως προς την ύπαρξη ή μη του αποδεικτέου γεγονότος.

Συνεπώς ο λόγος αυτός, κατά την αναφερθείσα αιτίασή του είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος. Ο ίδιος ως άνω λόγος, κατά την αιτίασή του περί παραμόρφωσης του περιεχομένου των προανακριτικών καταθέσεων του αυτόπτη μάρτυρα, είναι επίσης απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι οι προανακριτικές καταθέσεις που έχουν συνταχθεί στα πλαίσια του σχηματισμού της ποινικής δικογραφίας δεν αποτελούν αποδεικτικό μέσο, υπό την έννοια της διάταξης του αριθμού 20 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. (ΑΠ 90/2019, ΑΠ 995/2014, ΑΠ 1412/2010).

Περαιτέρω, η αναιρεσείουσα με τον δεύτερο (2ο) λόγο της αναίρεσης, προβάλλει τις ακόλουθες αιτιάσεις κατά της προσβαλλόμενης απόφασης του Εφετείου: α) ότι δεν έλαβε υπόψη τα επικληθέντα και προσκομισθέντα από αυτή αποδεικτικά μέσα εγείροντας πραγματικούς ισχυρισμούς και συγκεκριμένα δεν έλαβε υπόψη συγκεκριμένα έγγραφα της Εισαγγελίας Ιωαννίνων περί μη ανάγκης συντάξεως νέων διορθωμένων εγγράφων, εκθέσεως αυτοψίας και σχεδιαγράμματος του ενδίκου ατυχήματος όπως αυτά προσκομίσθηκαν ως οψιγενή στοιχεία και ότι ειδικότερα τα έγγραφα αυτά στήριζαν τον πραγματικό ισχυρισμό της, περί αποτυχίας ανταπόδειξης των αντιδίκων των όσων αποδεικνύονται από τα έγγραφα αυτά, της εκθέσεως αυτοψίας και του πρόχειρου σχεδιαγράμματος και των προανακριτικών καταθέσεων του Χ.

Μ., β) Ότι έλαβε υπόψη της μη παραδεκτό και κατασκευασμένο αποδεικτικό μέσο (το μετά 10 ημέρες ευρεθέν δήθεν φτερό της μοτοσυκλέτας με ίχνη πράσινου χρώματος), γ) δεν έλαβε υπόψη, την προανακριτική κατάθεση της εκ των αντιδίκων Δ. Λ. (θυγατέρας του θανόντος), από την οποία αποδεικνυόταν ο πραγματικός ισχυρισμός της ότι ο θανών ήταν μονόφθαλμος γεγονός το οποίο τελεί σε απόλυτη αιτιώδη συνάφεια με το ατύχημα, αφού η έλλειψη οράσεως εμπόδισε τον θανόντα, να αντιληφθεί στην ένδικη διασταύρωση την ύπαρξη του ασφαλισμένου στην αναιρεσείουσα οχήματος και να προβεί έγκαιρα σε διακοπή της πορείας της μοτοσυκλέτας του, ή να προβεί σε τροχοπέδηση.

Επί του άνω λόγου κατά την υπό στοιχ. α' αιτίασή του, λεκτέα τα ακόλουθα: Κατά το άρθρο 335 Κ.Πολ.Δ. αντικείμενο απόδειξης είναι μόνο τα πραγματικά γεγονότα τα οποία έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Στην προκείμενη περίπτωση τα αναφερόμενα έγγραφα της Εισαγγελέως Ιωαννίνων, που κατά τη σχετική αιτίαση της αναιρεσείουσας, φέρονται ότι δεν λήφθηκαν υπόψη, από το Εφετείο, και ειδικότερα, ως προς την απαιτούμενη συμπλήρωση της προανάκρισης με την διόρθωση και συμπλήρωση της έκθεσης αυτοψίας και του πρόχειρου σχεδιαγράμματος της Τροχαίας ως προς τις ακριβείς συνθήκες του ενδίκου ατυχήματος και ειδικότερα την θέση, την κίνηση και την κατεύθυνση των εμπλακέντων στο ατύχημα οχημάτων (δίκυκλης μοτοσυκλέτας και ΙΧΦ αυτοκινήτου), και του γεγονότος ότι η αιτούμενη διόρθωση - συμπλήρωση, ως προς τα προαναφερόμενα επίμαχα σημεία, δεν κρίθηκε αναγκαία, αφού το έγγραφο αυτό της εισαγγελέως Ιωαννίνων, δεν είναι κρίσιμο, για την απόδειξη του ισχυρισμού της αναιρεσείουσας, περί αποκλειστικής υπαιτιότητας του αντιδίκου οδηγού.

Περαιτέρω, ως προς την υπό στοιχ. β' αιτίαση του άνω λόγου, ότι ο Εφετείο έλαβε υπόψη μη παραδεκτό και κατασκευασμένο αποδεικτικό μέσο (φτερό μοτοσυκλέτας με πράσινο χρώμα), ο λόγος αυτός, κατά τα ειδικότερα εκτιθέμενα στην άνω αιτίαση, δεν αφορά ισχυρισμό που να έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, αλλά επιχείρημα της αναιρεσείουσας, προς επίρρωση του ισχυρισμού της περί της έλλειψης υπαιτιότητας του ασφαλισμένου της και συνεπώς ο σχετικός λόγος, από τον αριθμ. 11α του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ.

είναι αβάσιμος. Περαιτέρω, όπως προκύπτει από τη ρητή διαβεβαίωση της προσβαλλόμενης απόφασης του Εφετείου, αυτό (Εφετείο) κατέληξε στο πόρισμά του, ύστερα από συνεκτίμηση και αξιολόγηση, πλην άλλων, των ενόρκων καταθέσεων των μαρτύρων που εξετάσθηκαν στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, όλων ανεξαιρέτως των εγγράφων που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, μεταξύ των οποίων και τα έγγραφα της ποινικής δικογραφίας, τα οποία έλαβε υπόψη του για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων και τις εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης, που συντάχθηκαν για τη διερεύνηση του ενδίκου ατυχήματος, ενώ ακόμη, έλαβε υπόψη αυτεπαγγέλτως τα διδάγματα της κοινής πείρας (άρθρ. 336 § 4 Κ.Πολ.Δ.), ουδεμία δε αμφιβολία καταλείπεται στο δικαστήριο, για το ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη τα αναφερόμενα στην αναίρεση αποδεικτικά έγγραφα και προανακριτικές μαρτυρικές καταθέσεις.

Συνεπώς ο λόγος αναίρεσης κατά την παραπάνω αιτίαση συνολικά εκτιμώμενος από τον αριθμ. 11γ του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. (και όχι από τον αριθμούς 8 και 10 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.) είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Περαιτέρω, με αυτά που δέχθηκε ανελέγκτως το Εφετείο και ειδικότερα, ότι το μεν οδηγούμενο από τον Κ. Λ., συγγενή των αναιρεσιβλήτων, υπ' αρ κυκλ. ... δίκυκλο μοτοποδήλατο εκινείτο στην οδό ..., το δε οδηγούμενο από το Ν. Τ., ασφαλισμένο στην αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία υπ' αριθμ. κυκλ ... ΙΧΦ αυτοκίνητο στην οδό ...

με κατεύθυνση προς την οδό ..., στην οποία κινείτο το ως άνω ποδήλατο, με την οποία η οδός ... διασταυρώνεται κάθετα, ότι υπήρχε πινακίδα υποχρεωτικής διακοπής της πορείας στην οδό ..., για τα κινούμενα επ' αυτής προς την ως άνω διασταύρωση οχήματα, ότι ο Ν. Τ., μόλις έφτασε στην διασταύρωση των προαναφερομένων οδών, δεν ακινητοποίησε το όχημά του προ της πινακίδας υποχρεωτικής διακοπής πορείας, που υπήρχε στην οδό ..., δηλ.

στο ρεύμα πορείας του, παραχωρώντας προτεραιότητα στα κινούμενο οχήματα επί της οδού ..., αλλά συνέχισε με αμείωτη ταχύτητα την πορεία του, εισερχόμενος στην διασταύρωση, όπου εκινείτο σύννομα ο Κ. Λ. με αποτέλεσμα να συγκρουσθεί το εμπρόσθιο τμήμα του αυτοκινήτου του με την δεξιά πλευρά του μοτοποδηλάτου του Κ.

Λ., με τις συνέπειες που προαναφέρθηκαν, ότι ουδεμία υπαιτιότητα αποδείχθηκε να βαρύνει τον Κ. Λ. στην πρόκληση του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος, δεδομένου ότι αυτός εκινείτο με κανονική ταχύτητα και εισήλθε νόμιμα στην ως άνω διασταύρωση, κινούμενος σε δρόμο με προτεραιότητα έναντι της διασταυρούμενης οδού ...

στην οποία εκινείτο ο Ν. Τ. και ότι ο ισχυρισμός της εναγομένης - εκκαλούσας ασφαλιστικής εταιρίας, ότι το μοτοποδήλατο εκινείτο στην οδό ... και το αυτοκίνητο στην οδό ... ουδόλως αποδείχθηκε, καθώς έρχεται σε αντίθεση με τα αντικειμενικά ευρήματα στον τόπο του ατυχήματος και τα ίχνη της σύγκρουσης επί των δύο οχημάτων, δεν στέρησε την εν λόγω απόφασή του από νόμιμη βάση και ορθώς υπήγαγε τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε, ως αποδειχθέντα στους κανόνες ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 297, 298, 330, 914 ΑΚ καθόσον με σαφείς επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο καταφάσκεται η εφαρμογή των προαναφερθεισών διατάξεων, αφού τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα σε σχέση με την οδηγική συμπεριφορά του οδηγού του εμπλακέντος στο ατύχημα οχήματος-ασφαλισμένου στην αναιρεσείουσα συνιστούν παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά του και δικαιολογούν, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, τον αιτιώδη σύνδεσμο αυτής με το επελθόν επιζήμιο θανατηφόρο αποτέλεσμα.

Ακόμη, τα περιστατικά που δέχθηκε το Εφετείο, ήταν αρκετά για να επιστηρίξουν το πόρισμά του και δεν ήταν αναγκαία για την πληρότητα της αιτιολογίας του, η παράθεση και άλλων περιστατικών, όπως αβασίμως η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται, καθόσον με τις αναφερόμενες από αυτή μερικότερες αιτιάσεις, υπό το πρόσχημα των ανεπαρκών αιτιολογιών, επιχειρείται να πληγεί η αναιρετικά ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων (άρθρ. 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.) αναφορικά με το πλήρες και σαφές εκτιθέμενο πόρισμα της προσβαλλόμενης απόφασης, περί αποκλειστικής υπαιτιότητας του οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου στην πρόκληση του ατυχήματος.

Συνεπώς και ο τρίτος λόγος της αναίρεσης, με τις αντίθετες αναιρετικές αιτιάσεις, από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Κατ' ακολουθίαν όλων των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης ως αβάσιμη, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα ως ηττηθείσα, στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης των αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι παρέστησαν και κατέθεσαν προτάσεις (άρθρ. 176 και 183 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8-5-2018 και με αριθμό κατάθεσης 386/2018 αίτηση της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία: "... Α.Ε.Γ.Α.", για αναίρεση της υπ' αριθμ. 372/2018 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης των αναιρεσιβλήτων την οποία ορίζει ενιαίως στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 12 Ιουνίου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 11 Σεπτεμβρίου 2020.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ