Appeal dismissed for inadmissibility due to failure to file appeal at both court levels and lack of prior argument.

Απόφαση 945 / 2014 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 945/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Λυκούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ανδρέα Δουλγεράκη, Νικόλαο Πάσσο, Δημήτριο Κόμη και Στυλιανή Γιαννούκου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Δεκεμβρίου 2013, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "Περιφερειακή Ενότητα Χαλκιδικής - Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας", που διαδέχθηκε σε δικαιώματα και υποχρεώσεις την καταργηθείσα "Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χαλκιδικής (ΝΑΧ)", σύμφωνα με το ν. 3852/2010, που εδρεύει στον Πολύγυρο Χαλκιδικής και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Λάμπρο Γεωργακόπουλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Μ. Σ. του Π., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ευθύμιο Καραΐσκο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28-12-2010 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκιδικής. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 55/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1936/2012 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 4-1-2013 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Κόμης διάβασε την από 25-11-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος λόγος αναιρέσεως που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νομίμως στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη.

Η διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής, ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναιρέσεως, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο.

Πρέπει δηλαδή, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως, να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο αναιρέσεως είχε προταθεί στο δικαστήριο το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση και μάλιστα ότι είχε προταθεί νομίμως. Το γεγονός, εξάλλου, ότι ο ισχυρισμός έπρεπε να ληφθεί αυτεπαγγέλτως υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας δεν έχει σημασία, διότι στην περίπτωση αυτή το δικαστήριο παραβίασε μεν το νόμο, όμως λόγος αναιρέσεως δεν μπορεί να ιδρυθεί αν ο σχετικός ισχυρισμός δεν είχε προταθεί νομίμως από τον διάδικο, εκτός αν συντρέχει κάποια από τις εξαιρέσεις του άρθρου 562 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Όπως δε προκύπτει από την παραπάνω διάταξη, το καθιερούμενο απαράδεκτο αναφέρεται σε όλους τους λόγους του άρθρου 559 ΚΠολΔ. Στην προκείμενη περίπτωση, το Μονομελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 1936/2012 απόφασή του, όπως από αυτή προκύπτει, απέρριψε ως απαράδεκτη την από 9-12-2011 έφεση του εναγόμενου Ν.Π.Δ.Δ., με την επωνυμία "Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χαλκιδικής" (Ο.Τ.Α.

Β' βαθμού), στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του οποίου υπεισήλθε αυτοδικαίως, μετά την κατάργησή του, δυνάμει του Ν. 3852/2010 ("Πρόγραμμα ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ"), το αναιρεσείον ΝΠΔΔ, με την επωνυμία "Περιφερειακή Ενότητα Χαλκιδικής - Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας", κατά της ενάγουσας και ήδη αναιρεσίβλητης Μ. Σ.

και κατά της υπ' αριθμ. 55/2011 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής. Στην απορριπτική αυτή κρίση κατέληξε, δεχθέν ότι, από την προσκομιζόμενη και επικαλούμενη υπ' αριθμ. ...'/21-10-2011 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Χαλκιδικής … και το επίσης προσκομιζόμενο και επικαλούμενο αντίγραφο της αποφάσεως, που επιδόθηκε στην εκκαλούσα "Περιφερειακή Ενότητα Χαλκιδικής - Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας" και φέρει την σφραγίδα του δικαστικού επιμελητή περί νομίμου επιδόσεως, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της εκκαλούμενης υπ' αριθμ. 55/2011 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής επιδόθηκε νομίμως στην εδρεύουσα στην ημεδαπή εκκαλούσα Περιφερειακή Ενότητα Χαλκιδικής - Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, την Παρασκευή 21-10-2011.

Ότι την απόφαση παρέλαβε νομίμως ο Αντιπεριφερειάρχης Χαλκιδικής, σύμφωνα με την υπ' αριθμ. ΓΠΚΜ 2062/6-7-2011 απόφαση του Αναπληρωτή Περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας, που δημοσιεύθηκε νομίμως στο ΦΕΚ (τεύχος Β' αρ. 1619/15-7-2011), περί μεταβιβάσεως αρμοδιότητας παραλαβής δικογράφων, δικαστικών αποφάσεων και πάσης μορφής επιδόσεων στους Αντιπεριφερειάρχες Ημαθίας, Κιλκίς, Πέλλας, Πιερίας, Σερρών και Χαλκιδικής, για την αντίστοιχη Περιφερειακή τους Ενότητα.

Ότι η 30ήμερη προθεσμία για την άσκηση εφέσεως άρχισε την επόμενη ημέρα, Σάββατο 22-10-2011, και έληξε την Τρίτη 22-11-2011 και ότι, όπως προκύπτει από το δικόγραφο της εφέσεως, αυτή κατατέθηκε από τον πληρεξούσιο της εκκαλούσας στη Γραμματεία του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, την Δευτέρα 12-12-2011, ήτοι μετά την λήξη της ως άνω προθεσμίας.

Επομένως - καταλήγει το Εφετείο - η έφεση πρέπει να απορριφθεί αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη, καθισταμένης δεκτής και της σχετικής ενστάσεως της εφεσίβλητης, ήδη αναιρεσίβλητης. Το αναιρεσείον ΝΠΔΔ, με το μοναδικό λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, επικαλούμενο το άρθρο 559 αριθμ. 10 ΚΠολΔ, αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση ως πλημμέλεια, ότι το Εφετείο παρά το νόμο δέχθηκε χωρίς απόδειξη "πράγματα", που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, καθόσον απέρριψε την έφεσή του (αναιρεσείοντος) κατά της υπ' αριθμ. 55/2011 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής ως απαράδεκτη λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεως αυτής, χωρίς να λάβει υπόψη "ότι η επίδοση δεν ήταν νόμιμη και ο παραλαβών την απόφαση δεν ήταν δεκτικός επιδόσεως της αποφάσεως, οπότε η επίδοση σ' αυτόν ήταν άκυρη, με αποτέλεσμα να μην αρχίσει ποτέ να τρέχει η προθεσμία εφέσεως, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 518 παρ. 1 ΚΠολΔ".

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως πρέπει, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, να απορριφθεί, προεχόντως, ως αόριστος, καθόσον δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο, ότι ο ως άνω ισχυρισμός, περί μη νόμιμης και έγκυρης επιδόσεως της πρωτόδικης αποφάσεως (εκκαλουμένης) στο αναιρεσείον ΝΠΔΔ, ισχυρισμός που δεν εμπίπτει σε καμία από τις εξαιρέσεις του άρθρου 562 παρ. 2 του ΚΠολΔ, προτάθηκε και στο Εφετείο, ούτε άλλωστε προκύπτει από την επισκόπηση του δικογράφου της εφέσεως και των προτάσεων του αναιρεσείοντος ενώπιον του Εφετείου, κατά τη συζήτηση μετά την οποία εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ότι προβλήθηκε τέτοιος ισχυρισμός, ενόψει, μάλιστα, και του ότι η αναιρεσίβλητη (τότε εφεσίβλητη), με τις προτάσεις της ενώπιον του Εφετείου, όπως από αυτές προκύπτει, είχε ισχυρισθεί ότι η έφεση έπρεπε να απορριφθεί ως απαράδεκτη, λόγω εκπρόθεσμης ασκήσεώς της.

Από την διάταξη του άρθρου 553 παρ. 1 του ΚΠολΔ συνάγεται ότι, σε περίπτωση απορρίψεως της εφέσεως ως απαράδεκτης, σε αναίρεση υπόκειται μόνον η πρωτόδικη απόφαση (εφόσον δεν παρήλθε η προθεσμία ως προς αυτή), ενώ η απόφαση του Εφετείου υπόκειται σε αναίρεση μόνον ως προς την απορριπτική της διάταξη. Εξάλλου, κατά την διάταξη του άρθρου 566 παρ. 2 ΚΠολΔ, αν με το ίδιο αναιρετήριο προσβάλλονται δύο ή περισσότερες αποφάσεις πρωτοβάθμιου και δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, η κατάθεσή του πρέπει να γίνεται στο καθένα από τα δικαστήρια αυτά.

Από την διάταξη αυτή συνάγεται ότι, αν η αναίρεση πλήττει την απόφαση του πρωτοβάθμιου και του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, πρέπει να κατατεθεί στην γραμματεία αμφοτέρων των δικαστηρίων, άλλως είναι απαράδεκτη η αναίρεση, ως προς την απόφαση του δικαστηρίου στην γραμματεία του οποίου δεν κατατέθηκε.

Στην παρούσα περίπτωση, η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως στρέφεται μόνον κατά της υπ' αριθμ. 1936/2012 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία, κατά τα άνω, η έφεση του αναιρεσείοντος κατά της υπ' αριθμ. 55/2011 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής απορρίφθηκε ως απαράδεκτη. Από τα στοιχεία της δικογραφίας δεν προκύπτει ότι η αίτηση αναιρέσεως κατατέθηκε και στη γραμματεία του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, αλλά ότι κατατέθηκε μόνο στη γραμματεία του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Επομένως, οι λοιπές αιτιάσεις, που περιλαμβάνονται στην υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, οι οποίες πλήττουν τις παραδοχές και κρίσεις της υπ' αριθμ. 55/2011 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκιδικής, είναι απαράδεκτες.

Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί το αναιρεσείον, ως ηττώμενο, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρα 183, 176 ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα προσδιορίζονται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4-1-2013 αίτηση του Ν.Π.Δ.Δ., με την επωνυμία "Περιφερειακή Ενότητα Χαλκιδικής - Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας", για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1936/2012 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων πεντακοσίων (1.500) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Μαρτίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Μαΐου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ