Supreme Court dismisses appeal on child naming dispute, upholding lower court's decision based on child's best interest.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's request to overturn the Second Instance Court's ruling regarding the naming of a minor child. The parents disagreed on the child's name, with the father unilaterally baptizing the child with his surname in 2003 without the mother's consent. The court held that the lower court correctly prioritized the child's psychological well-being and best interests by rejecting the father's unilateral action and ordering the name 'A' instead.
Legislator headnote
AI generatedArticles 559(1) and 19 of the Code of Civil Procedure; Articles 1510-1512 of the Civil Code: When parents disagree on a child's name, the court must decide based on the child's best interest, and an appeal against such a decision is inadmissible if the lower court provided sufficient reasoning.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Απόφαση 945 / 2009 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 945/2009
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Φεβρουαρίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον δικηγόρο Χαρίλαο Τριανταφύλλου.
Της αναιρεσίβλητης:..., κατοίκου ...., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Γεωργία Γκότζη.
Μετά την εκφώνηση των ονομάτων των διαδίκων, οι οποίοι παραστάθηκαν όπως ανωτέρω σημειώνεται, ο δικηγόρος του αναιρεσείοντος ζήτησε την αναβολή της υπόθεσης διότι όπως δήλωσε, ο πληρεξούσιος δικηγόρος του αναιρεσείοντος Λεωνίδας Παυλόπουλος που χειρίζεται την υπόθεση δεν μπορούσε να παρευρεθεί στο Δικαστήριο. Για το ανωτέρω ζήτημα έλαβε το λόγο η πληρεξούσια της αντιδίκου η οποία δεν συναίνεσε στο αίτημα της αναβολής.
Το Δικαστήριο διασκέφτηκε και δια του προέδρου του απέρριψε το αίτημα αναβολής και προχώρησε στη συζήτηση της υπόθεσης.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-7-2004 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Χαλκίδας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 18/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 222/2007 του Εφετείου Αθηνών (μεταβατική έδρα Χαλκίδας). Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 2-4-2008 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Κουτρομάνος ανέγνωσε την από 29-1-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
O αναιρεσείων δεν προσκομίζει συμβολαιογραφικό πληρεξούσιο αυτού προς τον δικηγόρο που τον εκπροσωπεί στην παρούσα δίκη, προσκομίζει όμως η αναιρεσίβλητη την υπ' αριθμ. ... έκθεση του δικαστικού επιμελητού Θεσσαλονίκης ..., από την οποία προκύπτει ότι ο πρώτος εκλήθη με επιμέλεια της δεύτερης για να παραστεί κατά την ανωτέρω δικάσιμο (9-2-2009). Επομένως, η συζήτηση πρέπει να προχωρήσει παρόλο που ο αναιρεσείων θεωρείται δικονομικώς απών.
Κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ ιδρύονται λόγοι αναιρέσεως, αντιστοίχως, αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου και αν η απόφαση δε έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.
Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 1510-1512 ΑΚ σαφώς προκύπτει: α) ότι η μέριμνα για το ανήλικο τέκνο (γονική μέριμνα) αποτελεί καθήκον και δικαίωμα των γονέων του και ότι κάθε απόφαση αυτών σχετικά με την άσκηση της γονικής μέριμνας πρέπει να αποβλέπει στο συμφέρον του τέκνου και β) ότι περιεχόμενο της γονικής μέριμνας αποτελεί και η ονοματοδοσία του ανηλίκου, περί της οποίας οι γονείς αποφασίζουν από κοινού, σε περίπτωση, δε που αυτοί διαφωνούν και το συμφέρον του τέκνου επιβάλλει να ληφθεί απόφαση, αποφασίζει το δικαστήριο.
Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε τα ακόλουθα: "Οι διάδικοι τέλεσαν νόμιμο μεταξύ τους γάμο στη ... στις ..., από οποίο απέκτησαν δύο τέκνα, την Π1, ηλικίας τεσσάρων ετών και πέντε μηνών κατά την άσκηση της αγωγή και ένα άρρεν τέκνο που γεννήθηκε στις .... Η έγγαμη συμβίωση των διαδίκων δεν εξελίχθηκε ομαλά και από το μήνα Νοέμβριο του έτους 2001, λίγες ημέρες μετά τη γέννηση του δευτέρου τέκνου τους, διασπάθηκε.
Έκτοτε η ενάγουσα αποχώρησε από τη συζυγική κατοικία στη .... και κατοικεί στο σπίτι των γονέων της στην .... Με την υπ' αριθ. 5/2004 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Χαλκίδας ανατέθηκε σ' αυτή οριστικά η επιμέλεια των ανηλίκων, τα οποία και διαμένουν μαζί της. Κατά τη διάρκεια της συμβίωσής τους, στο πρώτο τέκνο τους έδωσαν το όνομα Π1, επιλογής του εναγομένου προκειμένου να τιμηθεί η μητέρα του που έχει το ίδιο όνομα.
Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης στο δεύτερο τέκνο τους, συμφώνησαν, όταν πληροφορήθηκαν ότι θα είναι αγόρι, να δοθεί σ 'αυτό το όνομα "Α", επιλογής της ενάγουσας, προς εκπλήρωση θρησκευτικού της τάματος, χωρίς να έχει το όνομα αυτό καμία σχέση με τα ονόματα των γονέων των διαδίκων. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο εναγόμενος και ήδη εκκαλών, στις 27-9-2003, μόνος του και εν αγνοία της ενάγουσας, κατά τη μετάβασή του από τη ...
στην ... μαζί με συγγενείς του, και ενώ είχε παραλάβει, προς άσκηση του δικαιώματος επικοινωνίας του, το ανήλικο, προέβη στη βάπτισή του στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου ..., με ανάδοχο την αδελφή του και του έδωσε το όνομα "Β", για να τιμήσει τον πατέρα του που έχει το ίδιο όνομα. Έτσι ο εναγόμενος χωρίς τη συγκατάθεση της ενάγουσας προέβη στην ονοματοδοσία του ανηλίκου αγοριού τους, στο οποίο έδωσε το όνομα του πατέρα του και παππού του εκ πατρικής γραμμής του ανηλίκου.
Το γεγονός αυτό πληροφορήθηκε η ενάγουσα για πρώτη φορά στις 4-5-2004, όταν προκειμένου να προβεί στη βάπτιση του ανηλίκου έλαβε σχετικό πιστοποιητικό ότι το παιδί είχε βαπτισθεί κατά την άνω ημερομηνία και είχε δοθεί σ' αυτό το όνομα "Β". Σ' αυτή ακριβώς τη μονομερή ενέργεια του εναγομένου διαφωνεί η ενάγουσα και επιθυμεί με τη σειρά της να δοθεί σ' αυτό το όνομα "Α", για τους λόγους που προαναφέρθηκαν με το οποίο προσφωνείται από τη γέννηση του στο περιβάλλον της μητέρας του, όπου διαμένει.
Με βάση τα ανωτέρω, το δικαστήριο κρίνει ότι εφόσον υπάρχει διαφωνία των διαδίκων γονέων ως προς το δοτέο όνομα, το συμφέρον του ανηλίκου επιβάλλει να αρθεί η διαφωνία των γονέων του με δικαστική απόφαση. Έτσι και εφόσον από την αρχή υπήρχε επιθυμία των διαδίκων να δοθεί σ' αυτό το όνομα "Α", στο οποίο από τη γέννησή του προσφωνείται στο περιβάλλον όπου ζει και αναπτύσσεται η προσωπικότητα του λαμβανομένου υπόψη και του γεγονότος ότι το πρώτο τέκνο των διαδίκων έλαβε, κατ' επιλογή του εναγομένου πατέρα του, το όνομα Π1 προς τιμή της μητέρας του, το αληθές συμφέρον του ανηλίκου επιβάλλει να ονομασθεί "Α", καθόσον κρίνει ότι η χρήση του ονόματος "Β", το οποίο μονομερώς αν και γνώριζε την αντίθετη βούληση της ενάγουσας, έδωσε ο εναγόμενος σ' αυτό κατά τη βάπτισή του εν αγνοία της, ή κάποιου άλλου ονόματος, θα αποβεί σε βάρος της ψυχικής του υγείας και θα οξύνει την υπάρχουσα αντιδικία των διαδίκων.
Κατ' ακολουθίαν, η εκκαλούμενη απόφαση που δέχθηκε τα ίδια ως προς το δοτέο όνομα, δεν έσφαλε".
Έτσι που έκρινε το ουσιαστικό δικαστήριο, δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή τις ως άνω διατάξεις του Αστικού Κώδικος, διέλαβε δε στην απόφασή του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις ή ενδοιαστικές διατυπώσεις αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθότητα ή μη της εφαρμογής των εν λόγω διατάξεων, σχετικώς με την λύση που προέκρινε ως την πλέον συμφέρουσα στο ζήτημα της ονοματοδοσίας του ανηλίκου τέκνου των διαδίκων, στο οποίο αυτοί δεν συμφωνούσαν. Κατά συνέπεια, αμφότεροι οι λόγοι του αναιρετηρίου, με τους οποίους προσάπτονται στο Εφετείο, κατ' εκτίμηση, οι ανωτέρω, εκ του άρθρου 559 αρ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ., απορρέουσες, πλημμέλειες, είναι αβάσιμοι. Επομένως, πρέπει η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως να απορριφθεί.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 2-4-2008 αίτηση του ... για αναίρεση της 222/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.
Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα την δικαστική δαπάνη της αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στα χίλια οχτακόσια (1800) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Μαρτίου 2009.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Απριλίου 2009.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ