Supreme Court dismisses appeal on ownership dispute, ruling facts are within lower court's exclusive evaluation scope.

Απόφαση 942 / 2012 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 942/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Χαράλαμπο Δημάδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη και Κωνσταντίνο Τσόλα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Μαρτίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Α. Α. του Δ. και της Κ., κατοίκου ... και προσωρινώς διαμένοντος στην ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Τάπογλου.

Των αναιρεσίβλητων: 1. Θ. Α. του Φ. και Ό. και 2. Α. Σ. του Α. και Ε., συζ. Θ. Α., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ηλία Πανταζή.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4-3-2005 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3527/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 90/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 4-6-2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Κωνσταντίνος Τσόλας ανέγνωσε την από 24-2-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.- Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 1108 ΑΚ, αν η κυριότητα προσβάλλεται με άλλο τρόπο εκτός από αφαίρεση ή κατακράτηση του πράγματος, ο κύριος δικαιούται να απαιτήσει από εκείνον που προσέβαλε την κυριότητα να άρει την προσβολή και να την παραλείπει στο μέλλον. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι η αρνητική αγωγή ασκείται σε περίπτωση μερικής προσβολής της κυριότητας, δηλαδή όταν ο κύριος διαταράσσεται στη νομή του που ασκεί επί του πράγματος.

Διατάραξη της κυριότητας αποτελεί κάθε έμπρακτη εναντίωση στο θετικό ή αποθετικό περιεχόμενο της κυριότητας, δηλαδή όταν ο εναγόμενος ενεργεί στο πράγμα πράξεις, τις οποίες μόνο ο κύριος δικαιούται να ενεργήσει ή όταν εμποδίζει τον κύριο να ενεργήσει στο δικό του πράγμα, η δε διατάραξη αυτή έχει ως συνέπεια την μη ελεύθερη και ανενόχλητη χρησιμοποίηση, εκμετάλλευση και απόλαυση ορισμένων μόνον εξουσιών από την κυριότητα επί του πράγματος.

Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 1002, 1117 ΑΚ. 1, 2 παρ.1, 3 παρ.1, 4 παρ.1, 5 και 13 του ν. 3741/1929 "περί ιδιοκτησίας κατ' ορόφους", προκύπτει ότι επί ιδιοκτησίας κατ' ορόφους (οριζόντιας ιδιοκτησίας) δημιουργείται χωριστή κυριότητα επί ορόφου ή διαμερίσματος ορόφου και αναγκαστική συγκυριότητα που αποκτάται αυτοδικαίως, κατ' ανάλογη μερίδα, επί του εδάφους και επί των μερών της οικοδομής που χρησιμεύουν στην κοινή χρήση όλων των οροφοκτητών.

Μόνο οι όροφοι και τα διαμερίσματα ορόφων, με την παραπάνω έννοια, καθώς και τα εξομοιούμενα από το νόμο με ορόφους υπόγεια και δωμάτια κάτω από την στέγη (άρθρα 1002 εδ. Β ΑΚ και 1 παρ. 2 του ν. 3741/1929) μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο οριζόντιας ιδιοκτησίας. Κατ' εξαίρεση, αντικείμενο οριζόντιας ιδιοκτησίας μπορούν, σύμφωνα με τις ειδικές ρυθμίσεις του ν. 690/1979, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 1.

ν. 1221/1981, να αποτελέσουν και οι θέσεις στάθμευσης αυτοκινήτων, που δεν δημιουργούνται στον ελεύθερο ισόγειο χώρο του κτιρίου, όταν αυτό κατασκευάζεται επί υποστυλωμάτων (ρilotis). Συγκεκριμένα, οι διατάξεις του άρθρου 1 παρ. 5 εδ. α και β του ν. 960/1979, όπως αντικαταστάθηκαν με το άρθρο 1 του ν. 1221/1981, προβλέπουν ότι προκειμένου για θέσεις στάθμευσης αυτοκινήτων που βρίσκονται σε στεγασμένους χώρους κτιρίου, το οποίο έχει υπαχθεί στο σύστημα της διαιρεμένης ιδιοκτησίας, καθεμία από αυτές αποτελεί διαιρεμένη ιδιοκτησία, της οποίας επιτρέπεται η αυτοτελής μεταβίβαση και σε τρίτους που δεν έχουν σχέση με το κτίριο (Ολ.ΑΠ 5/1991).

Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 4 του από 10.4.1991 π.δ., "Καθορισμός του απαιτουμένου αριθμού θέσεων στάθμευσης αυτοκινήτων αναλόγως των χρήσεων και του μεγέθους των κτιρίων στην ευρύτερη περιοχή Αθηνών", που ισχύει για τις οικοδομικές άδειες που εκδόθηκαν μέχρι τη δημοσίευση του π.δ. 230/1993, ήτοι μέχρι 15-6-1993, σύμφωνα με το άρθρο 9 παρ. 1 του εν λόγω π.δ.: 1.

Για τον υπολογισμό της συνολικής επιφάνειας του δημιουργούμενου χώρου στάθμευσης ο αριθμός θέσεων που προκύπτει σύμφωνα με τα αναφερόμενα στα άρθρα 2 και 3 ανάγεται σε επιφάνεια χώρου στάθμευσης ως εξής: α) Για μία θέση στάθμευσης λαμβάνονται 25 τ.μ. επιφάνειας χώρου στάθμευσης 2. Ο υπολογισμός των απαιτουμένων χώρων στάθμευσης ανάλογα με τη χρήση και το μέγεθος του κτιρίου υπολογίζεται ως εξής: 3.

Διαιρείται το σύνολο των επιφανειών κάθε χρήσεως του κτιρίου με την επιφάνεια τ.μ. που απαιτείται για μία θέση, σύμφωνα με τα άρθρα 2 και 3. Τέλος, από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι λόγος αναίρεσης για ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμόστηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμόστηκε ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή.

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης, αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση και τούτο συμβαίνει όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε, αρκούσαν για την εφαρμογή του καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των περιστατικών στην διάταξη στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του προσκομιζομένου αντιγράφου της προσβαλλόμενης απόφασής του, το Εφετείο δέχθηκε τα ακόλουθα: "Με το .../1996 συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Αθηνών Μαρίας Ρουτζούνη-Κουρνέτα που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Αθηνών (τόμος 4032, αυξ.

αριθ. ...), οι ενάγοντες (και ήδη αναιρεσίβλητοι) έγιναν συγκύριοι, κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου ο καθένας τους, από αγορά από τον εναγόμενο - αναιρεσείοντα (κατασκευαστή της πολυκατοικίας με το σύστημα της αντιπαροχής, καθώς και τους οικοπεδούχους που αναφέρονται στο παραπάνω συμβόλαιο), δύο οριζόντιων ιδιοκτησιών, δηλαδή του ΣΤ2 διαμερίσματος του έκτου υπέρ το ισόγειο, ορόφου και της ΘΣ-8 θέσης στάθμευσης του υπογείου ορόφου, (που μόνο αυτή ενδιαφέρει στην παρούσα δίκη) εμβαδού 26,75 τ.μ., της επί οδού ..., στην Αθήνα (περιοχή Κολωνού), πολυκατοικίας, η οποία ανεγέρθηκε με βάση την .../5-5-1993 άδεια οικοδομής της Πολεοδομικής Υπηρεσίας του Δήμου Αθηναίων (όπως αυτή τροποποιήθηκε στη συνέχεια, με τις .../1998 και .../1998 άδειες της ίδιας υπηρεσίας).

Οι εν λόγω οριζόντιες ιδιοκτησίες συστάθηκαν με την .../1993 πράξη σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας και κανονισμού πολυκατοικίας της ίδιας πιο πάνω συμβολαιογράφου που μεταγράφηκε νόμιμα, όπως αυτή τροποποιήθηκε με την .../1995 πράξη τη συμβολαιογράφου και, ακολούθως, με τις .../1997 και .../2003 πράξεις της που μεταγράφηκαν νόμιμα.

Η προαναφερόμενη υπόγεια θέση στάθμευσης (ΘΣ-8) εμφαίνεται στο από Μαρτίου 1993 σχεδιάγραμμα κάτοψης υπογείου της πολιτικού μηχανικού Μ. Ο., (που είναι προσαρτημένο στην παραπάνω .../1993 πράξη σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας), καθώς και στο από Ιουλίου 1997 σχεδιάγραμμα κάτοψης υπογείου του πολιτικού μηχανικού Γ.

Τ., (που κατατέθηκε, στην Πολεοδομία του Δήμου Αθηναίων και αφού ελέγχθηκε, εγκρίθηκε και θεωρήθηκε στις 21-1-1998), έχει εμβαδόν 26,75 τ.μ., ποσοστό συνιδιοκτησίας στο οικόπεδο 10/1000 εξ αδιαιρέτου και συνορεύει νοτιοανατολικά με τη ΘΣ-6 θέση στάθμευσης αυτοκινήτου, νοτιοδυτικά με υπέδαφος προς γειτονική ιδιοκτησία, βορειοδυτικά με χώρο διακίνησης αυτοκινήτων και στην πραγματικότητα με λεβητοστάσιο και δεξαμενή πετρελαίου και βορειοανατολικά με χώρο διακίνησης αυτοκινήτων.

Ο εναγόμενος, ιδιοκτήτης έξι θέσεων στάθμευσης στο ίδιο υπόγειο της πολυκατοικίας, την 1-3-2002 και ενώ μέχρι τότε δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα και οι ενάγοντες χρησιμοποιούσαν ανεμπόδιστα την πιο πάνω θέση στάθμευσης αυτοκινήτου που τους ανήκε, προέβη σε διαγράμμιση της θέσης αυτής (με διαγράμμιση ορθογωνικών πλαισίων).

Η διαγράμμιση-οροσήμανση, όμως, αυτή δεν ανταποκρίνεται στο εμβαδόν των 26,75 τ.μ. της επίμαχης ΘΣ-8 θέσης στάθμευσης αυτοκινήτου που αναφέρεται τόσο στην παραπάνω .../1993 πράξη σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας, όσο και στον τίτλο κτήσης της (συγκυριότητας των εναγόντων (.../1996 αγοραπωλητήριο συμβόλαιο), αλλά και στον "πίνακα κατανομής ποσοστών συνιδιοκτησίας και κοινοχρήστων" της εν λόγω πολυκατοικίας της πολιτικού μηχανικού Μ.

Ο.. Ειδικότερα, μετά τη διαγράμμιση αυτή, (στην οποία προέβη ο εναγόμενος, παρά τα όσα για το αντίθετο υποστηρίζει), το εμβαδόν της επίδικης θέσης στάθμευσης ανέρχεται πλέον σε 10,71 τ.μ., δηλαδή υπολείπεται κατά 16,04 τ.μ. από την πραγματική έκταση της θέσης στάθμευσης των εναγόντων των 26,75 τ.μ. Από τότε ο εναγόμενος αμφισβητεί το δικαίωμα συγκυριότητας των εναγόντων στην παραπάνω οριζόντια ιδιοκτησία τους, ισχυριζόμενος ότι η επιφάνειά της περιορίζεται μέσα στη διαγράμμιση όπου ο ίδιος, αυθαίρετα και παράνομα, χάραξε, παρεμποδίζοντας, έτσι, τη χρήση της θέσης στάθμευσης ΘΣ-8 των εναγόντων καθ' όλη της την έκταση.

Ισχυρίζεται, συγκεκριμένα, στο παρόν Δικαστήριο, χωρίς, πάντως, να αμφισβητεί ότι στους ενάγοντες μεταβιβάστηκε, από αγορά, κατά συγκυριότητα, η επίδικη θέση στάθμευσης σε έκταση 26,75 τ.μ., ότι η έκταση αυτή αφορά μικτό εμβαδόν, δηλαδή αφενός μεν για τη στάθμευση του αυτοκινήτου των εναγόντων και αφετέρου για την πρόσβαση και κίνηση των υπολοίπων αυτοκινήτων (εκτός του αυτοκινήτου των εναγόντων) που σταθμεύουν στο υπόγειο γκαράζ, σύμφωνα και με τη διάταξη του άρθρου 4, παρ.1, εδ.α του π.δ.

της 10-4-1991 (ΦΕΚ 164/ Δ/11-4-1991), που ίσχυε κατά το χρόνο έκδοσης της αρχικής .../1993 οικοδομικής αδείας, η οποία και εκτελέστηκε με βάση το εν λόγω προεδρικό διάταγμα (βλ. το 6/3 Π 04/17-2-2005 έγγραφο της Διεύθυνσης Πολεοδομίας του Δήμου Αθηναίων). Επικαλείται, μάλιστα, ο εναγόμενος και προσκομίζει για την επιβεβαίωση του ισχυρισμού του αυτού και την από 9-6-2005 βεβαίωση του αρχιτέκτονα μηχανικού Γ.

Κ., κατά την οποία "... οι παραπάνω χώροι κίνησης δεν αφορούσαν κάθε θέση στάθμευσης ειδικά, αλλά γενικά χώρο που είχε προκύψει από το γινόμενο των θέσεων στάθμευσης επί 25 τ.μ. ανά θέση και ήταν κοινής χρήσης όλων των θέσεων στάθμευσης". Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι το πιο πάνω π.δ. της 10-4-1991 δεν θεσπίζει προδιαγραφές σήμανσης των χώρων στάθμευσης και γι' αυτό ο νομοθέτης φρόντισε να καλύψει το κενό με την 98728/7722/1998 απόφαση του ΥΠΕΧΩΔΕ (ΦΕΚ 167/Δ/2-3-1998), ο προπαρατιθέμενος ισχυρισμός του εναγομένου είναι, σε κάθε περίπτωση αβάσιμος.

Και τούτο, διότι καμία σχετική διάκριση δεν γίνεται στα παραπάνω κρίσιμα έγγραφα, (πράξη σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας και .../1996 αγοραπωλητήριο συμβόλαιο, πίνακας κατανομής ποσοστών συνιδιοκτησίας και κοινοχρήστων), ότι δηλαδή στη μεταβιβαζόμενη έκταση των 26,15 τ.μ. της επίδικης οριζόντιας ιδιοκτησίας-θέσης στάθμευσης αυτοκινήτου περιλαμβάνονται και οι διάδρομοι προσπέλασης (όπως, αντίθετα, γίνεται μνεία σε άλλο συμβόλαιο, το .../2002 αγοραπωλητήριο συμβόλαιο της ίδιας πιο πάνω συμβολαιογράφου για τη ΘΣ-2 θέση στάθμευσης του ίδιου υπογείου ορόφου, με αγοραστές τους Μ.

και Α. Μ. και με πωλητή πάλι τον εναγόμενο, ο οποίος το επικαλείται και το προσκομίζει), με την επισήμανση, φυσικά, ότι ο χώρος διακίνησης και ελιγμών αυτοκινήτων στο υπόγειο της πολυκατοικίας θεωρείται κοινόχρηστος χώρος, όπως, άλλωστε, και ο ίδιος ο εναγόμενος αναφέρει στις από 4-4-2003 δύο αιτήσεις του, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, κατά των τωρινών εναγόντων, (πρώτη) και του Ι.

Δ. Ν., (η δεύτερη), για λήψη ασφαλιστικών μέτρων, επί των οποίων εκδόθηκε η 7241/2003 απόφασή του που έκανε δεκτές τις αιτήσεις, και, συνεπώς, δεν ήταν δυνατή, κατά νόμο, η μεταβίβασή του, κατά κυριότητα, ως αυτοτελούς ανεξάρτητης οριζόντιας ιδιοκτησίας. Περαιτέρω, αβάσιμος είναι και ο άλλος ισχυρισμός του εναγομένου, ότι δηλαδή ο ίδιος δεν προέβη στην προαναφερόμενη διαγράμμιση - οροσήμανση της ΘΣ-8 θέσης στάθμευσης αυτοκινήτου των εναγόντων, καθόσον αυτή είχε πραγματοποιηθεί κατά το έτος 1993, οπότε και εγκρίθηκε από την Πολεοδομική Υπηρεσία του Δήμου Αθηναίων και οι ενάγοντες γνώριζαν, από τότε που αγόρασαν την επίδικη οριζόντια ιδιοκτησία, τις υφιστάμενες διαγραμμίσεις.

Όπως αποδείχθηκε από τις σαφείς και κατηγορηματικές καταθέσεις των μαρτύρων των εναγόντων Α. Ν. και Γ. Κ. (που δεν αναιρούνται από την κατάθεση του μάρτυρα του εναγομένου Μ. Κ., ούτε από τα υπόλοιπα αποδεικτικά μέσα που επικαλείται και προσκομίζει ο τελευταίος), ο εναγόμενος ήταν εκείνος που την 1-3-2002, μετά πάροδο έξι (6) σχεδόν ετών από την αγορά της επίδικης οριζόντιας ιδιοκτησίας από τους ενάγοντες, προέβη, αυθαίρετα, στην επίμαχη διαγράμμιση - οροσήμανση, προσβάλλοντας με τη διαταρρακτική του αυτή πράξη - επέμβαση τη (συγκυριότητα των εναγόντων σ' αυτή)".

Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο έκρινε ότι είναι κατ' ουσίαν βάσιμη η ένδικη αρνητική κυριότητας αγωγή των αναιρεσιβλήτων και, στη συνέχεια, απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση του αναιρεσείοντος κατά της πρωτοβάθμιας απόφασης, που είχε κρίνει ομοίως. Έτσι, που έκρινε το Εφετείο, δεν παραβίασε τις προαναφερόμενες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις του άρθρου 4 του από 10.4.1991 π.δ, που προβλέπει, κατά τα αναφερόμενα στη νομική σκέψη που προηγήθηκε, το ελάχιστο εμβαδόν για τις θέσεις στάθμευσης, διότι με αυτό δεν τίθεται περιορισμός για τη σύσταση οριζόντιας ιδιοκτησίας επί θέσης στάθμευσης και μεταβίβασή της με μεγαλύτερο εμβαδόν του ελαχίστου προβλεπομένου (από το εν λόγω διάταγμα), και μάλιστα καθαρού, όπως στην προκείμενη περίπτωση.

Είναι, συνεπώς, αβάσιμος ο πρώτος λόγος αναίρεσης, αληθώς από τον αριθ. 1 (και όχι και από τον αριθ. 8 που αναφέρεται στο αναιρετήριο) του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο ο αναιρεσείων ισχυρίζεται τ' αντίθετα.

2.- Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 561 παρ.1 ΚΠολΔ, η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων και ιδιαίτερα του περιεχομένου εγγράφων δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, εκτός αν παραβιάστηκαν κανόνες δικαίου, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί ή αν υπάρχει λόγος αναίρεσης κατά το άρθρο 559 αρ. 19 και 20. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει, ότι ρητώς εξαιρείται του αναιρετικού ελέγχου η εκτίμηση του δικαστηρίου επί πραγματικών γεγονότων. Στην προκειμένη περίπτωση, με το δεύτερο (και τελευταίο) λόγο αναίρεσης, από τον αριθμ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ο αναιρεσείων προβάλλει κατά της προσβαλλόμενης απόφασης τις αιτιάσεις, ότι το εκδόσαν αυτήν Εφετείο παρά το νόμο δέχθηκε ως αποδειχθέντα, ότι αυτός την 1-3-2002 προέβη στην διαγράμμιση της θέσης ΘΣ-8, και ότι έκτοτε αμφισβητεί το δικαίωμα της κυριότητας των αναιρεσιβλήτων επί της επίδικης θέσης στάθμευσης, ενώ, όπως προέκυπτε από τα επικαλούμενα αποδεικτικά μέσα, η διαγράμμιση είχε πραγματοποιηθεί από το έτος 1993 και σε καμία πράξη αμφισβήτησης της κυριότητας των αναιρεσιβλήτων επί της επίδικης αυτοτελούς ιδιοκτησίας δεν προέβη. Οι αιτιάσεις όμως αυτές αναφέρονται αποκλειστικά στην εκτίμηση αποδείξεων και πραγματικών γεγονότων από το δικαστήριο της ουσίας, η οποία, σύμφωνα με την προαναφερθείσα διάταξη του άρθρου 561 παρ. 1 ΚΠολΔ, δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου.

Συνεπώς, ο ανωτέρω λόγος αναίρεσης είναι απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 4-6-2009 αίτηση του Α. Δ. Α. για αναίρεση της 90/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Απριλίου 2012.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 31 Μαΐου 2012.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ