Supreme Court allows appeal against labor court dismissal of promotion claim due to procedural error in admissibility.

Απόφαση 93 / 2018 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 93/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B2’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Πηνελόπη Ζωντανού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Απόστολο Παπαγεωργίου, Γεώργιο Μιχολιά, Θεόδωρο Τζανάκη και Νικόλαο Πιπιλίγκα, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο Κατάστημά του, στις 28 Νοεμβρίου 2017, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιo δικηγόρο της Νικόλαο Βερβεσό, ο οποίος ανακάλεσε την από 27-11-2017 δήλωσή του κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., παραστάθηκε αυτοπροσώπως και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Δ. Χ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Κάπο, που κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 23/9/2008 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 225/2011 του ίδιου Δικαστηρίου και 765/2014 του Εφετείου Αθηνών.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα εταιρεία με την από 7/1/2015 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Θεόδωρος Τζανάκης ανάγνωσε την από 12/4/2016 έκθεσή του με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την από 07.01.2015 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η 765/2014 απόφαση του Tριμελούς Εφετείου Αθηνών (5ου Τμήματος), που εκδόθηκε κατόπιν εφέσεως της εναγομένης κατά της 225/2011 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία έγινε δεκτή η από 23.09.2008 αγωγή και αναγνωρίσθηκε ότι ο ενάγων Δ. Χ. έπρεπε να προαχθεί από την εναγόμενη στο βαθμό του Εντεταλμένου Τμηματάρχη - Προϊσταμένου από 01.05.2002. Με την προσβαλλομένη απόφαση απορρίφθηκαν η 16.03.2011 έφεση της εναγόμενης και οι από 03.08.2012 πρόσθετοι λόγοι αυτής. Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566§1, 147 παρ. 7 και 144 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ). Είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρ. 577§1 Κ.Πολ.Δ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577§3 Κ.Πολ.Δ).

Σύμφωνα με τα, άρθρα 520 παρ. 2, 532 και 674 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ., επί των υποθέσεων που δικάζονται κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών, οι πρόσθετοι λόγοι εφέσεως μπορούν να ασκηθούν και με τις προτάσεις, σε κάθε περίπτωση, όμως, για να είναι παραδεκτοί, πρέπει να αναφέρονται στα κεφάλαια της αποφάσεως, που έχουν προσβληθεί με την έφεση ή σε εκείνα, που αναγκαστικά συνέχονται με τα κεφάλαια αυτά.

Ως "κεφάλαιο", κατά την έννοια του άρθρου 520 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., νοείται κάθε οριστική διάταξη της πρωτοβάθμιας αποφάσεως, με την οποίαν το δικαστήριο αποφαίνεται για το ορισμένο και παραδεκτό ή και την βασιμότητα ενός αυτοτελούς αιτήματος για παροχή έννομης προστασίας, καθώς και για τις τυχόν ενστάσεις, που προβλήθηκαν ως άμυνα κατά του αιτήματος αυτού (Α.Π 1543/2007).

Αντιθέτως, τα διάφορα νομικά και πραγματικά ζητήματα, για τα οποία έκρινε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, δεν συνιστούν ιδιαίτερο κεφάλαιο (Α.Π. 671/2003). Ως "αναγκαίως συνεχόμενο" προς τα εκκληθέντα κεφάλαια νοείται μια οριστική διάταξη της πρωτοβάθμιας αποφάσεως, η οποία έχει τέτοια συνάφεια προς κάποια από τις εκκληθείσες, είτε γιατί αποτελεί ζήτημα προκριματικό για την παραδοχή τους, είτε γιατί πηγάζει από την αυτή ιστορική αιτία και διαμορφώνει ή προσδιορίζει το περιεχόμενο εκείνων, έτσι, ώστε τυχόν διαφορετική κρίση του εφετείου ως προς το συνεχόμενο κεφάλαιο, από εκείνη της πρωτόδικης αποφάσεως, να επηρεάζει και την κρίση επί των εκκληθέντων κεφαλαίων ( ΑΠ 238/2001, ΑΠ 684/2013, ΑΠ 249/2016 ΤΝΠ Νόμος ).

Eξάλλου, ο διατυπούμενος στο εφετήριο λόγος εφεσεως κατά τον οποίο " η προσβαλλόμενη απόφαση λόγω εσφαλμένης εκτιμήσεως των εκατέρωθεν αποδείξεων και ότι όχι ορθά και παρά το νόμο το δικαστηριο δέχθηκε τη αγωγή" περιέχει σαφή και πλήρη καθορισμό της αποδιδομένης στην εκκληθείσα απόφαση αιτιάσεως. Περαιτερω, από το άρθρα 520 παρ.1 και 522 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το σφάλμα της απόφασης περί την εκτίμηση των αποδείξεων, που προβάλλεται ως λόγος εφέσεως δεν είναι αναγκαίο για το ορισμένο του λόγου της εφέσεως να εξειδικεύεται, αλλά αρκεί να μνημονεύεται ότι από το σφάλμα αυτό το δικαστήριο κατέληξε σε εσφαλμένο πόρισμα και διατακτικό.

Τούτο δε γιατί το Εφετείο λόγω του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της εφέσεως , είναι υποχρεωμένο να κρίνει την ορθότητα του διατακτικού της πρωτόδικης απόφασης μετά από συνολική συνεκτίμηση της ουσίας της υποθέσεως (βλ. ΑΠ 755/2016 Νόμος, ΑΠ 641/1962 ΝοΒ 1963 472). Eξάλλου, ο λόγος αναίρεσης του άρθρου 559 αρ.14 ΚΠολΔ ιδρύεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο.

Κατά την έννοια της διάταξης αυτής, η ακυρότητα πρέπει να έχει λάβει χώρα ενώπιον του δικάζοντος δικαστηρίου και να χαρακτηρίζεται ως δικονομική. (ΟλΑΠ 25/2008).

Στη προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη υπ’ αριθμ. 765/2014 απόφαση, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών απέρριψε, ως απαράδεκτους την από 16.03.2011 έφεση της εναγόμενης και τους από 03.08.2012 προσθέτους λόγους εφέσεως, που παραδεκτώς είχε ασκήσει με ξεχωριστό δικόγραφο η εναγομένη ως εκκαλούσα, με την αιτιολογία ότι η έφεση δεν περιείχε παραδεκτούς λόγους έφεσης και ότι περαιτέρω οι πρόσθετοι λόγοι αυτοί δεν αφορούν στα κεφάλαια που προσβάλλονται με την έφεση, ούτε συνέχονται αναγκαίως με αυτά.

Από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων, όμως, προκύπτουν τα εξής : Με την ένδικη από 23.09.2008 αγωγή, ο ενάγων- εφεσίβλητος και ήδη αναιρεσίβλητος υπάλληλος ζήτησε να αναγνωρισθεί ότι, σύμφωνα με τους όρους του έχοντος, συμβατική ισχύ, Κανονισμού Λειτουργίας της εναγόμενης- εκκαλούσας και ήδη αναιρεσείουσας ανώνυμης τραπεζικής εταιρίας, είχε δικαίωμα προαγωγής σε ανώτερη ομάδα διαβαθμίσεως του προσωπικού αυτής και δη στο βαθμό του Εντεταλμένου Τμηματάρχη - Προϊσταμένου από 01.05.2002, την οποία η εναγόμενη παρέλειψε να του δώσει, αντίθετα προς την καλή πίστη και κατά παράβαση των συμβατικών της υποχρεώσεων.

Το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, με την υπ’ αριθμ. 225/2011 οριστική απόφασή του, δέχθηκε την αγωγή και αναγνώρισε ότι ο ενάγων είχε δικαίωμα αναδρομικής προαγωγής από την 1-5-2002. Η ανωτέρω εναγόμενη άσκησε την από 26-7-2011 έφεση, με την οποίαν όπως προκύπτει από το δικόγραφο αυτής, προσέβαλε την ως άνω απόφαση στο σύνολό της "για εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου και κακή εκτίμηση των αποδείξεων", ζητώντας να εξαφανισθεί, ώστε να απορριφθεί καθ’ ολοκληρίαν η αγωγή.

Σύμφωνα με τα όσα έχουν ήδη εκτεθεί παραπάνω, ο λόγος αυτός εφέσεως δεν πλήττει ένα συγκεκριμένο κεφάλαιο της εκκαλουμένης αποφάσεως, διότι η απόρριψη αμυντικού ισχυρισμού δεν συνιστά ιδιαίτερο κεφάλαιο, αλλά άπαντα τα κεφάλαια, τα οποία θα επηρεάζονταν από την ενδεχόμενη νομική και ουσιαστική παραδοχή του, ως ενστάσεως.

Στην συνέχεια, η εναγόμενη, ως εκκαλούσα, άσκησε με ξεχωριστό δικόγραφο προσθέτους λόγους εφέσεως, που κατέθεσε ενώπιον του δευτεροβαθμίου δικαστηρίου. Με τους πρώτο και δεύτερο (προσθέτους) λόγους αυτή ισχυρίσθηκε ότι: α) "ως προς τις προαγωγικές κρίσεις του 2002 η εκκαλουμένη απόφαση κατ’ εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και κατά κακή εφαρμογή του νόμου δέχθηκε ότι ο ενάγων εφεσίβλητος υπερτερούσε καταφανώς των έναντι αυτών προαχθέντων, ήτοι του Σ.

Γ., του Χ. Π. και του Δ. Χ. Ότι η εκκαλουμένη δηλαδή εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε το άρθρο 207 ΑΚ, δεχθείσα, παρά την έλλειψη κατάδηλης υπεροχής του αντιδίκου έναντι των ανωτέρω προαχθέντων..ότι συνέτρεχαν οι προυποθέσεις πλασματικής πληρώσεως της αιρέσεως υπό την οποία τελούσε η προαγωγή" και β) "ότι και επί ενδεχομένης υπεροχής του αντιδίκου έναντι όσων δήλωνε ότι υπερείχε, η αγωγή του ήταν απορριπτέα ως απαράδεκτη λόγω έλλειψης ενεργητικής νομιμοποίησης, διότι αυτός ούτως ή άλλως δε θα είχε σειρά για προαγωγή και δεν επρόκειτο να προαχθεί, επειδή υπήρχαν άλλοι συνυποψήφιοι, επίσης μη προαχθέντες, οι οποίοι υπερτερούσαν αυτού, και οι οποίοι, επί μη προαγωγής αυτών κατά των οποίων παραπονούνταν στη σχετική αγωγή ο αντίδικος, θα κατελάμβαναν αυτοί - κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων - τη θέση του Εντεταλμένου Τμηματάρχη".

Απαντες οι λόγοι αυτοί συνέχονται αναγκαστικά με τα εκκληθέντα κεφάλαια, υπό την έννοια ότι επηρεάζουν το δικαίωμα του ενάγοντος να λάβει αναδρομική προαγωγή. Επομένως, και οι πρόσθετοι λόγοι ήταν παραδεκτοί, δεδομένου ότι οι σχετικοί ισχυρισμοί είχαν προβληθεί παραδεκτά (ΟλΑΠ 2/2005) ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου.

Ενόψει αυτών, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε το απαράδεκτο της εφέσεως και των ως άνω προσθέτων λόγων και ο πρώτος και μοναδικός λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίον προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 14 του ΚΠολΔ, είναι βάσιμος.

Επομένως, θα πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, του οποίου η συγκρότηση από άλλους δικαστές είναι δυνατή (άρθρο 580 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ). Τέλος, ο αναιρεσίβλητος, λόγω της ήττας του (άρθρα 176 και 183 του Κ.Πολ.Δ.), πρέπει να καταδικασθεί στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, όπως καθορίζονται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΝΑΙΡΕΙ την 765/2014 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών (5ου Τμήματος) ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ την υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας, τα οποία καθορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων τριακοσίων (2.300) ευρώ

ΚΡΙΘΗΚΕ και ΑΠΟΦΑΣΙΣΘΗΚΕ στην Αθήνα, στις 12 Δεκεμβρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 16 Ιανουαρίου 2018

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ