Supreme Court dismisses insurance company's appeal on liability and procedural grounds.

Απόφαση 938 / 2008 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 938/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αχιλλέα Νταφούλη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (επειδή κωλύεται ο Αντιπρόεδρος Ιωάννης Παπανικολάου), Ελένη Μαραμαθά, Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Γεώργιο Πετράκη και Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Οκτωβρίου 2007, με την παρουσία και του γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανωνύμου ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΑΜΕΡΙΚΑΝ Ε.Ε.Α. ΖΗΜΙΩΝ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Μαρία Πρωτοπαπά.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Ψ1, 2.Ψ2, 3.Ψ3, ως ασκούντων τη γονική μέριμνα του ανηλίκου υιού τους ........, 4.Ψ4α και Ψ4β, ως ασκούντων τη γονική μέριμνα του ανηλίκου υιού τους ......., κατοίκου ομοίως, 5.Ψ5, 6.Ψ6, 7.Ψ7, 8.Ψ8, 9.Ψ9, 10.Ψ10, 11.Ψ11, 12.Ψ12, 13.Ψ13, 14.Ψ14, 15.Ψ15α και Ψ15β , ως ασκούντων τη γονική μέριμνα του ανηλίκου υιού τους ......., κατοίκου ομοίως και 16.Ψ16 εκ των οποίων οι 1, 3α, 4α, 6, 9, 12, 15α, παραστάθηκαν με τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Σταθόπουλο, οι 2, 3β, 4β, 5, 7, 8, 10, 11, 13, 14 και 15β, εκπροσωπήθηκαν από τον ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο τους, ενώ ο 16ος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Ράπτη, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1/12/2003 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 900/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 6900/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 16/4/2007 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Μαραμαθά, διάβασε την από 10-10-2007 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου κατά το πρώτο και δεύτερο μέρος και του δευτέρου λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως και την απόρριψη των λοιπών λόγων.

Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, οι πληρεξούσιοι των αναιρεσίβλητων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τις διατάξεις των άρθρων 2 και 5 του ν. 489/1976 συνάγεται, ότι η σύμβαση ασφαλίσεως με την οποία καλύπτεται η από την κυκλοφορία του αυτοκινήτου έναντι τρίτων αστική ευθύνη, καταρτίζεται με απλή συναίνεση των συμβαλλομένων και λογίζεται καταρτισμένη από τότε που ο ασφαλιστής θα αποδεχθεί την περί ασφαλίσεως πρόταση.

Αν μεταξύ προτάσεως και αποδοχής μεσολαβεί ορισμένο χρονικό διάστημα, τότε η σύμβαση δεν συνάπτεται πριν την αποδοχή, εκτός αν έχει συναφθεί συγχρόνως με την πρόταση και σύμβαση προσωρινής καλύψεως, σύμφωνα με το άρθρο 2 παρ. 2 και 3 της Κ4/585/5.4.1978 αποφάσεως του Υπουργού Εμπορίου, οπότε χορηγείται από τον ασφαλιστή προσωρινό σημείωμα καλύψεως.

Για την άρση αδικιών που μπορεί να εμφανιστούν στην πράξη μεταξύ του ενδιαφερομένου να ασφαλιστεί ιδιοκτήτη και του ασφαλιστικού πράκτορα, από υπαιτιότητα του τελευταίου που δεν παρέχει το "σημείωμα προσωρινής κάλυψης" στον πρώτο, αλλά χορηγεί συνήθως βεβαίωση για κατάθεση πρότασης για σύναψη συμβάσεως ασφάλισης και απόδειξη για χρήματα που καταβλήθηκαν για την ασφαλιστική του κάλυψη, γίνεται δεκτό στη νομολογία, όπως απαιτεί η καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη, ότι η προσωρινή απόδειξη μεταβολής ασφαλίστρων επέχει θέση σημειώματος προσωρινής κάλυψης (ΑΠ 1081/2002).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα: "Η ιδιοκτήτρια του ζημιογόνου αυτοκινήτου εταιρεία απέκτησε τούτο με μεταβίβαση στις 24-9-2003, ημερομηνία κατά την οποία και χορηγήθηκε σ' αυτήν η σχετική άδεια κυκλοφορίας. Στις 26-9-2003, ημέρα Παρασκευή, ήτοι δύο ημέρες πριν από το ατύχημα, ο πρώτος εναγόμενος μετέβη στα γραφεία της ασφαλίστριας και πρώτης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, ......., στην Πάτρα και υπέγραψε την από .....

έντυπη πρόταση έκδοσης ασφαλιστηρίου συμβολαίου, με ημερομηνία έναρξης της ασφάλισης την 26-9-2003 και λήξης αυτής την 26-9-2004, προς κάλυψη της αστικής ευθύνης έναντι τρίτων από την κυκλοφορία του ζημιογόνου αυτοκινήτου προς τη δεύτερη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία. Η πρόταση αυτή έχει αριθμό ...... Στην τελευταία σελίδα της αίτησης αυτής, ρητά αναφέρεται και συνομολογήθηκε από τον εναγόμενο ο οποίος προσυπέγραψε αυτήν την αίτηση, ότι συμφωνεί "...

η ασφάλιση να ισχύσει μετά την αποδοχή, από την εταιρεία (δηλαδή την εναγομένη) της πρότασής του, η οποία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ασφαλιστικής σύμβασης με την προϋπόθεση προηγούμενης εξόφλησης των ασφαλίστρων". Στις 29-9-2003, ήτοι την επομένη του ατυχήματος, ο ενάγων οδηγός προέβη στην καταβολή των ασφαλίστρων, ύψους 500 ευρώ, χωρίς όμως να χορηγηθεί σ' αυτόν σημείωμα προσωρινής καλύψεως ή βεβαίωσης ασφάλισης κατά το χρόνο της καταβολής του ως άνω ποσού.

Στη σχετική ένδειξη "προκαταβολή", που υπάρχει στη δεύτερη σελίδα της πιο πάνω με αριθμό .... αίτησης, συμπληρώθηκε το ποσό από την πιο πάνω ασφαλίστρια (ασφαλιστικό σύμβουλο) της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας και κάτω από αυτό η ίδια ασφαλίστρια έγραψε την ημερομηνία καταβολής και έθεσε και την υπογραφή της, όπως προκύπτει από αντίγραφο του σχετικού εγγράφου της αίτησης.

Στη συνέχεια, η αίτηση αυτή διαβιβάστηκε από την ως άνω ασφαλιστική σύμβουλο, που δεν είχε εξουσία αντιπροσώπευσης της ασφαλιστικής εταιρείας και συνακόλουθα κατάρτισης για λογαριασμό εκείνης σχετικής ασφαλιστικής σύμβασης, στα κεντρικά γραφεία της εναγομένης εταιρείας, προς αποδοχή από τον αντιπρόσωπο της τελευταίας, ενώ εκδόθηκε από αυτήν (εναγομένη) αυθημερόν, ήτοι την 29-9-2003, η υπ' αριθμόν .....

προσωρινή απόδειξη είσπραξης του ποσού των 500 ευρώ με ημερομηνία εισπράξεως την 29-9-2003 και με ασφαλισμένη αποδέκτη την ιδιοκτήτρια του ως άνω αυτοκινήτου εταιρεία "τυποποίηση - παραγωγή ελαιολάδων" (βλ. σχετικά αντίγραφα της υπ' αριθμόν .... προσωρινής απόδειξης είσπραξης της εναγομένης εταιρείας και του φύλλου είσπραξης της 29-9-2003 του Ταμείου της ίδιας εταιρείας).

Η προσωρινή αυτή απόδειξη είσπραξης, με ημερομηνία 29-9-2003, σε συνδυασμό και με την ως άνω από 26-9-2003 πρόταση έκδοσης ασφαλιστηρίου, επέχει θέση σημειώματος προσωρινής καλύψεως της αστικής ευθύνης για τις ζημίες που τυχόν ήθελε προξενήσει σε τρίτους κατά την κίνησή του το αναφερόμενο στην ως άνω πρόταση αυτοκίνητο, ήτοι το ζημιογόνο αυτοκίνητο, μέχρι την αποδοχή της πρότασης ασφάλισης από την εναγομένη και την κατάρτιση της ασφαλιστικής σύμβασης.

Έτσι, το ως άνω ζημιογόνο αυτοκίνητο ήταν ασφαλισμένο στην εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία κατά το χρόνο του ατυχήματος, για τις έναντι τρίτων από την κίνηση του ζημίες και η εναγομένη δεν μπορεί να αντιτάξει κατά των εναγόντων (ζημιωθέντων τρίτων) τη μη έναρξη της ασφαλιστικής κάλυψης κατ' άρθρον 6 παρ. 1 του ν. 2496/1997, καθόσον εφαρμογή στην κρινόμενη περίπτωση έχουν οι διατάξεις του άρθρου 11 παρ.1 και 2 του ν.489/1976, οι οποίες κατατείνουν στην προστασία του τρίτου (βλ.

σχ. ΑΠ 745/2005). Τα ανωτέρω ισχύουν, μολονότι στην έκθεση αυτοψίας του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος που συντάχθηκε την ίδια ημέρα του ατυχήματος (28-9-2003) αναγράφεται ότι το ζημιογόνο αυτοκίνητο στερείται ασφαλιστικής καλύψεως και επιβλήθηκε στον πρώτο εναγόμενο οδηγό του, επειδή δεν έφερε ασφαλιστήριο μαζί του, το διοικητικό πρόστιμο των 500 ευρώ με σχετική έκθεση βεβαίωσης παράβασης αυτοκινήτου του αστυφύλακα του τμήματος τροχαίας Ναυπάκτου ........

Επομένως, έναντι των εναγόντων (τρίτων) η εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία ευθύνεται εκ της ασφαλιστικής συμβάσεως με βάση τη σύμβαση προσωρινής καλύψεως της αστικής ευθύνης του ζημιογόνου αυτοκινήτου, που άρχισε κατά τα προεκτεθέντα με την από ... πρόταση της ασφάλισης και την εν συνεχεία έκδοση της από .....

προσωρινής απόδειξης είσπραξης από την εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία προς αποζημίωση των εναγόντων, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η προσωρινή απόδειξη καταβολής ασφαλίστρου, που επέχει θέση προσωρινής κάλυψης της αστικής ευθύνης για τις προξενούμενες από το ζημιογόνο αυτοκίνητο ζημίες, χορηγήθηκε μετά το ατύχημα, οπότε και έγινε και η καταβολή του ασφαλίστρου και τις συνέπειες που έχουν τα ανωτέρω στις σχέσεις μεταξύ ασφαλιστή και ασφαλισμένου ενόψει των όσων ορίζονται στο άρθρο 6 παρ.1 του ν. 2496/1997".

Με βάση τις ως άνω παραδοχές το Εφετείο δέχθηκε την ύπαρξη προσωρινής ασφαλιστικής συμβάσεως από ..., εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση που είχε δεχθεί τα αντίθετα μετά την παραδοχή σχετικού λόγου εφέσεως των ήδη αναιρεσιβλήτων ως ουσία βάσιμου και επιδίκασε τα σε αυτή αναφερόμενα χρηματικά ποσά για χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 11 παρ. 1 και 2 του ν. 489/1976 και 6 παρ. 1 του ν. 2496/1997, διέλαβε δε στην απόφασή του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής των μνημονευθεισών διατάξεων.

Ο ασφαλιστικός πράκτορας μπορεί, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1 και 4 παρ. 1 του ν. 1569/1985, όπως αυτές διαμορφώθηκαν μετά την αντικατάστασή τους από τα άρθρα 11 παρ. 2-4α του ν. 2170/1993 και 36 του ν. 2496/1997, να συνάπτει στο όνομα και για λογαριασμό της ασφαλιστικής επιχείρησης ασφαλιστικές συμβάσεις προσωρινής κάλυψης αστικής ευθύνης από αυτοκινητικά ατυχήματα.

Δεν συνιστά αντίφαση η παραδοχή της αποφάσεως ότι η ασφαλιστική σύμβουλος δεν είχε δικαίωμα αντιπροσωπεύσεως της ασφαλιστικής εταιρείας και συνακόλουθα καταρτίσεως της (οριστικής) ασφαλιστικής συμβάσεως προς την παραδοχή της αποφάσεως ότι η εκδοθείσα από την ασφαλιστική σύμβουλο την 24.9.2003 ....... προσωρινή απόδειξη εισπράξεως ποσού 500 ευρώ με ημερομηνία εισπράξεως 29.9.2003 και ασφαλισμένη την ιδιοκτήτρια του αυτοκινήτου επέχει θέση σημειώματος προσωρινής καλύψεως.

Συνεπώς, ο σχετικός αντίθετος πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Περαιτέρω, ο ίδιος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως κατά το μέρος του που αποδίδεται πλημμέλεια στην προσβαλλόμενη απόφαση από το άρθρο 559 αριθ. 8 και 9 ΚΠολΔ πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι 1) οι αναφερόμενοι ισχυρισμοί δεν αποτελούν "πράγματα" κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ, αλλά απλά επιχειρήματα - συμπεράσματα της αναιρεσείουσας για μη κατάρτιση προσωρινής σύμβασης ασφάλισης και σε κάθε περίπτωση άρνηση εν γένει της συμβάσεως ασφαλίσεως και 2) όσον αφορά την αόριστη αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ. 9 ΚΠολΔ, διότι μόνη η αριθμητική αναφορά της πλημμέλειας δεν στοιχειοθετεί και τον αντίστοιχο λόγο αναιρέσεως.

ΙΙ. Με τον δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως αποδίδεται η πλημμέλεια στην προσβαλλομένη απόφαση από το άρθρο 559 αριθμός 8 ΚΠολΔ για το λόγο ότι τάχα το Εφετείο έλαβε υπόψη μη προταθέντα ισχυρισμό, ήτοι "ότι έγινε πρόταση για σύναψη προσωρινής καλύψεως και ότι συνήφθη σύμβαση προσωρινής ασφαλιστικής καλύψεως". Ο λόγος αυτός της αιτήσεως αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί προεχόντως αλυσιτελής και απαράδεκτος, διότι δεν υπάρχει τέτοια παραδοχή της αποφάσεως, αλλά η παραδοχή και μόνο ότι ζητήθηκε η έναρξη της ασφάλισης από 26.9.2003 (δύο δηλαδή ημέρες πριν από το ατύχημα) και ότι η προσωρινή απόδειξη καταβολής ασφαλίστρων, ενόψει πρότασης για έναρξη ασφάλισης από 26.9.2003 επέχει θέση σημειώματος προσωρινής καλύψεως. Σε κάθε περίπτωση είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι στηρίζεται στην πιο πάνω εσφαλμένη προϋπόθεση, ενώ οι δεκαπέντε (15) πρώτοι αναιρεσίβλητοι ισχυρίστηκαν στην από 1.12.2003 αγωγή τους, για θεμελίωση της σχετικής βάσης αυτής, ότι η αναιρεσείουσα (εναγομένη) ασφαλιστική εταιρεία "είχε αναδεχθεί με σύμβαση ασφάλισης την αστική ευθύνη του αναιρεσιβλήτου (εναγομένου) Ψ16 οδηγού του ζημιογόνου....... ΙΧΕ αυτοκινήτου", γι' αυτό και υποχρεούται να αποκαταστήσει τις ζημιές τους, κατά το άρθρο 10 του ν. 489/1976, δηλαδή εδώ έγινε επίκληση του "μείζονος", στο οποίο εμπεριέχεται και το "έλασσον" (σύμβαση προσωπικής κάλυψης).

ΙΙΙ. Με τον τρίτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως αποδίδονται οι πλημμέλειες στην προσβαλλομένη απόφαση από το άρθρο 559 αριθ. 1, 12, 19 ΚΠολΔ. Ο λόγος αυτός ελέγχεται απορριπτέος ως απαράδεκτος: 1) καθόσον αφορά στις πλημμέλειες από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, διότι είναι αόριστος, αφού δεν αναφέρονται με σαφήνεια και πληρότητα οι νομικές πλημμέλειες της προσβαλλόμενης αποφάσεως. 2) Καθόσον αφορά στην πλημμέλεια από το άρθρο 559 αριθ. 12 ΚΠολΔ, διότι ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται στην ειδική διαδικασία των ζημιών από αυτοκίνητα κατά την οποία δικάσθηκε η αγωγή και 3) καθόσον αφορά στις πλημμέλειες από το άρθρο 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ διότι πλήττει, με πρόσχημα την απλή επίκληση αναιρετικών πλημμελειών, την εκτίμηση πραγμάτων που είναι ανέλεγκτη από τον Άρειο Πάγο, σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ. 1 ιδίου Κώδικα. Επίσης απορριπτέος για τον ίδιο λόγο είναι και ο όμοιος (άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 ΚΠολΔ) τέταρτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως.

IV. Με τον πέμπτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως αποδίδεται η πλημμέλεια στην προσβαλλόμενη απόφαση από το άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ για το λόγο ότι το Εφετείο παραβίασε τους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 173 και 200 ΑΚ, τους οποίους δεν εφάρμοσε καίτοι διέγνωσε ασάφεια στην πρόταση καταρτίσεως της ασφαλιστικής συμβάσεως. Από το προπαρατεθέν περιεχόμενο της προσβαλλομένης αποφάσεως προκύπτει ότι το Εφετείο δεν διέγνωσε κάποιο κενό στην πρόταση του λήπτη της ασφαλίσεως, ούτε στη βούληση των μερών.

Συνεπώς, ορθά δεν προσέφυγε στις ως άνω ερμηνευτικές διατάξεις και ο σχετικός αντίθετος πέμπτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

V. Με τον έκτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προβάλλεται αιτίαση κατά της προσβαλλόμενης αποφάσεως από το άρθρο 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ για το λόγο, ότι το Εφετείο εσφαλμένως έκρινε παραδεκτή την έφεση του τελευταίου των αναιρεσιβλήτων, η οποία απαραδέκτως εστρέφετο κατ' αυτής που ήταν ομόδικός της. Ο λόγος αυτός της αιτήσεως αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, αφού, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη με έφεση πρωτόδικη απόφαση από τον εναγόμενο ομόδικο της ήδη αναιρεσείουσας και τελευταίο αναιρεσίβλητο, αυτή (απόφαση) περιέχει ευνοϊκή διάταξη για την ήδη αναιρεσείουσα (απορρίφθηκε η κατ' αυγής αγωγή) και επιβλαβή για τον ήδη τελευταίο αναιρεσίβλητο (έγινε δεκτή η εναντίον του αγωγή).

VI. Με τον έβδομο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προβάλλονται κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως αιτιάσεις από το άρθρο 559 αριθ. 10, 11, 12, 19 ΚΠολΔ. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί καθ' όλα τα μέρη του και δη α) κατά το πρώτο μέρος του ως αβάσιμος, αφού το δικαστήριο στήριξε το πόρισμά του στην κατάθεση του μάρτυρος, το προανακριτικό υλικό (καταθέσεις μαρτύρων, έκθεση αυτοψίας, σχεδιαγράμματα του τόπου του ατυχήματος κλπ) καθώς και σε όλα τα έγγραφα, τα οποία με επίκληση προσκόμισαν οι διάδικοι, σε ορισμένα των οποίων ενδεικτικά αναφέρθηκε, β) κατά το δεύτερο μέρος του επίσης ως αβάσιμος, αφού το Εφετείο έλαβε υπόψη προς σχηματισμό της δικαστικής του κρίσεως, όπως αδιστάκτως προκύπτει από το περιεχόμενο της αποφάσεώς του, όλα τα προσκομισθέντα με επίκληση έγγραφα, μεταξύ των οποίων και την από 26.9.2003 πρόταση του λήπτη ασφαλίσεως, στην οποία αναφέρεται ειδικώς, γ) κατά το τρίτο μέρος του ως απαράδεκτος, διότι ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται στη διαδικασία για ζημιές από αυτοκίνητα, κατά την οποία εκδικάσθηκε η αγωγή των εναγόντων ήδη αναιρεσιβλήτων και δ) κατά το τέταρτο μέρος του ως απαράδεκτος, διότι πλήττει την εκτίμηση πραγμάτων, με πρόσχημα την απλή επίκληση της παραβάσεως του άρθρου 559 αριθμός 19 ΚΠολΔ, η οποία είναι ανέλεγκτη από τον Άρειο Πάγο, σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ.

VII. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει: α) να απορριφθεί στο σύνολό της η αίτηση αναιρέσεως, καθώς και το αίτημα για επαναφορά των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση, η εξέταση του οποίου προϋποθέτει την παραδοχή της αναίρεσης και β) να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα ως ηττωμένη στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων καθοριζομένη ως στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει: α) την από 16.4.2007 αίτηση της εταιρείας με την επωνυμία "INTEΡΑΜΕΡΙΚΑΝ ΕΕΑ ΖΗΜΙΩΝ ΑΕ", για αναίρεση της 6900/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών και β) το αίτημα για επαναφορά των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων την οποία ορίζει: α) για μεν τους δεκαπέντε (15) πρώτους εξ αυτών συνολικά σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1170) ευρώ και β) για δε τον δέκατο έκτο (16) σε εξακόσια πενήντα (650) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Μαρτίου 2008.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 7 Μαΐου 2008.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ