Supreme Court dismisses appeal on res judicata grounds, rejecting argument that contract validity was re-examined.

Απόφαση 935 / 2015 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 935/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2 Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους δικαστές Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χριστόφορο Κοσμίδη, Απόστολο Παπαγεωργίου, Παναγιώτη Κατσιρούμπα και Δήμητρα Κοκοτίνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 26η Μαΐου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ:

ΤΟΥ ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΟΝΤΟΣ: Ν. Χ. του Π., πρώην δικηγόρου, κατοίκου ..., που παραστάθηκε αυτοπροσώπως και κατέθεσε προτάσεις.

ΤΗΣ ΑΝΑΙΡΕΣΙΒΛΗΤΗΣ: Ομόρρυθμης βιοτεχνικής εταιρείας με την επωνυμία "Δ. Σ. και Σία ΟΒΕΕ", τελούσας υπό εκκαθάριση, όπως εκπροσωπείται νομίμως, που εδρεύει στη ... και παραστάθηκε δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) της πληρεξούσιας δικηγόρου Ευφροσύνης Δημητρακοπούλου, η οποία κατέθεσε προτάσεις.

ΤΩΝ ΠΡΟΣΘΕΤΩΣ ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΟΝΤΩΝ: 1) ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ", όπως εκπροσωπείται νομίμως, που εδρεύει στον Πειραιά και δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο, αλλά κατέθεσε κοινές προτάσεις με τον αναιρεσείοντα και 2) ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΘΗΝΩΝ", όπως εκπροσωπείται νομίμως, που εδρεύει στην Αθήνα και δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-10-2010 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Επί της αγωγής εκδόθηκε η 6261/2010 απόφαση του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως, η 439/2011 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 5-12-2011 αίτησή του και τους από 24-4-2015 πρόσθετους λόγους επ' αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Χριστόφορος Κοσμίδης, ανέγνωσε την από 12-5-2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 5-12-2011 αίτησης και των επ' αυτής από 24-4-2015 πρόσθετων λόγων για αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης.

Ο αναιρεσείων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των πρόσθετων λόγων και την καταδίκη της αντιδίκου στα δικαστικά έξοδα.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Επειδή, όπως προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα, η επίσπευση της συζήτησης της από 5-12-2011 αιτήσεως και των από 24-4-2015 προσθέτων λόγων επ' αυτής, για αναίρεση της 439/2011 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς, γίνεται από τον αναιρεσείοντα. Όπως ο ίδιος δηλώνει στα δικόγραφα, υπήρξε δικηγόρος Πειραιώς μέχρι την 9-4-2014, οπότε υπέβαλε αρμοδίως δήλωση διακοπής του λειτουργήματός του, προκειμένου να συνταξιοδοτηθεί. Κατά την ενώπιον του Αρείου Πάγου συζήτηση της υποθέσεως στη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας, ο αναιρεσείων εμφανίσθηκε αυτοπροσώπως και κατέθεσε προτάσεις, οι οποίες υπογράφονται από τον ίδιο και από το δικηγόρο Πειραιώς, Στέλιο Μανουσάκη, που δεν ήταν παρών στη συνεδρίαση. Κατόπιν αυτών, η παράσταση του αναιρεσείοντος δεν υπήρξε προσήκουσα, διότι αυτός μεν, που κατά το χρόνο της συζήτησης είχε αποβάλει την ιδιότητα του δικηγόρου, δεν είχε πλέον τη δυνατότητα να παρίσταται ενώπιον των δικαστηρίων ούτε και για την υποστήριξη των προσωπικών του υποθέσεων, σε όσες περιπτώσεις, όπως και εν προκειμένω, είναι απαραίτητη η παράταση μετά ή δια πληρεξουσίου δικηγόρου, ο δικηγόρος δε που υπογράφει τις προτάσεις δεν είχε παρασταθεί στο ακροατήριο (βλ. τα πρακτικά της συνεδρίασης). Επομένως, ο αναιρεσείων πρέπει να θεωρηθεί ως δικονομικώς απών, αλλά η υπόθεση θα ερευνηθεί σαν και αυτός να ήταν παρών (ΚΠολΔ 576 παρ.1).

2. Επειδή, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της συνεδρίασης, κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από τη σειρά του πινακίου δεν εμφανίσθηκε ούτε πήρε, νομίμως, μέρος στη συζήτηση κάποιος νόμιμος εκπρόσωπος ή πληρεξούσιος δικηγόρος των δικηγορικών συλλόγων Πειραιώς και Αθηνών, οι οποίοι, στην αίτηση αναιρέσεως, φέρονται ως προσθέτως παρεμβάντες υπέρ του αναιρεσείοντος, ενώπιον των δικαστηρίων της ουσίας. Η επί των προτάσεων του αναιρεσείοντος ύπαρξη δυσανάγνωστης υπογραφής υπό την υπηρεσιακή σφραγίδα του δικηγορικού συλλόγου Πειραιώς δεν αναπληρώνει την έλλειψη παραστάσεως του εν λόγω ΝΠΔΔ ενώπιον του Δικαστηρίου. Ο αναιρεσείων, που επισπεύδει τη συζήτηση, ουδόλως επικαλείται, αλλά ούτε και αποδεικνύει, νομότυπη κλήτευση των εν λόγω δικηγορικών συλλόγων για να παρασταθούν κατ' αυτήν. Επομένως, ως προς αυτούς πρέπει η συζήτηση να κηρυχθεί απαράδεκτη. Αντιθέτως, ως προς τους λοιπούς διαδίκους πρέπει η υπόθεση να χωρισθεί και να ερευνηθεί περαιτέρω (ΚΠολΔ 576 παρ.3 εδ. β', όπως έχει προστεθεί με το άρθρο 62 του ν. 4139/2013).

3. Επειδή, με το δικόγραφο της από 5-12-2011 αιτήσεως αναιρέσεως και με αυτό των από 24-4-2015 προσθέτων λόγων αυτής αποδίδονται στην προσβαλλόμενη 439/2011 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς, συλλήβδην και κατ' ορθή ανάγνωση του περιεχομένου αυτών, οι αναιρετικές πλημμέλειες ότι α) παραβιάσθηκαν οι διατάξεις των άρθρων 9 παρ.1 του ν. 1093/1980 και 92 παρ.4 του τότε ισχύοντος κώδικα των δικηγόρων (ν.δ. 3026/1954), σε συνδυασμό με το άρθρο 161 παρ.7 του ίδιου κώδικα και την 144320/20-12-1996 απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης (ΦΕΚ Β' 1194/1996), β) απουσιάζει η κατά το Σύνταγμα πλήρης και εμπεριστατωμένη αιτιολογία και γ) κατά παράβαση του νόμου έγινε δεκτό ότι υπάρχει δεδικασμένο (ΚΠολΔ 559 αρ.1, 19 και 16, αντιστοίχως).

4. Επειδή, από την επισκόπηση του περιεχομένου της ένδικης, από 16-10-2010 αγωγής ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς προκύπτει ότι ενάγων και ήδη αναιρεσείων [τότε εν ενεργεία και ήδη συνταξιούχος] δικηγόρος Πειραιώς επικαλείται σύμβαση εργολαβίας δίκης με την εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη ομόρρυθμη εταιρία. Ότι η σύμβαση αφορούσε στην παροχή των νομικών του υπηρεσιών σε υπόθεση απαλλοτριώσεως ακινήτου ιδιοκτησίας της εναγομένης, επί της οποίας καθορίσθηκε, τελεσιδίκως, η προς αυτήν οφειλομένη αποζημίωση στο συνολικό ποσό των 469.331.000 δραχμών. Ότι με βάση τον καθορισμό αυτό και τη συμφωνηθείσα σε ποσοστό 11% επ' αυτού αμοιβή, ο ενάγων έχει δικαίωμα να λάβει το ποσό των 51.626.000 δραχμών ή των 151.507 ευρώ. Ότι, σύμφωνα με το ιστορικό αυτό, ο ενάγων ζητεί να υποχρεωθεί η εναγομένη να του καταβάλει, νομιμοτόκως από της ασκήσεως της πρώτης, από 12-6-1997 αγωγής του με το ίδιο περιεχόμενο, που έχει απορριφθεί ως αόριστη, το ως άνω ποσό της οφειλομένης αμοιβής. Ότι, άλλως, ο ενάγων ζητεί την καταβολή του αυτού ποσού νομιμοτόκως από της ασκήσεως της δεύτερης, από 20-6-2003 παρόμοιας αγωγής αυτού, που έχει απορριφθεί ως νόμω αβάσιμη με την παραδοχή ότι η σύμβαση εργολαβίας δίκης υπήρξε άκυρη, λόγω μη εμπροθέσμου καταθέσεως αντιγράφου αυτής στον οικείο δικηγορικό σύλλογο.

5. Επειδή, το Εφετείο Πειραιώς, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, απέρριψε την έφεση του ενάγοντος και του υπέρ αυτού προσθέτως παρεμβάντος δικηγορικού συλλόγου Πειραιώς και με τον τρόπο αυτό επικύρωσε την [τότε] εκκαλουμένη 6261/2010 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, αφού δέχθηκε ότι η ένδικη αγωγή είχε ασκηθεί απαραδέκτως, λόγω της υπάρξεως δεδικασμένου, το οποίο απορρέει από την 818/2004 απόφασή του, καταστάσα αμετάκλητη μετά την απόρριψη της κατ' αυτής ασκηθείσης αιτήσεως αναιρέσεως, με την 27/2008 απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου. Ειδικότερα, δέχθηκε ότι με την 818/2004 απόφαση είχε κριθεί ότι η σύμβαση εργολαβίας δίκης, την οποία επικαλείται ο ενάγων και επί της οποίας ερείδεται η τότε και τώρα ένδικη και ενιαία αξίωση αυτού, είναι άκυρη, λόγω μη εμπροθέσμου καταθέσεως αντιγράφου αυτής στον οικείο δικηγορικό σύλλογο, σύμφωνα με το άρθρο 9 παρ.1 του ν. 1093/1980 που παραπέμπει σε εφαρμογή του άρθρου 92 παρ.4 του κώδικα των δικηγόρων. Και ότι υπέρ της συνταγματικότητας της διάταξης του άρθρου αυτού αποφάνθηκε καταφατικά η ΟλΑΠ 27/2008. Γι' αυτό και με την 818/2004 απόφαση είχε απορριφθεί η τότε κριθείσα έφεση του ενάγοντος κατά της 4998/2003 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, που είχε απορρίψει την τότε ένδικη από 20-6-2003 αγωγή (με αριθμό καταθέσεως 5476/2003) ως [ορθώς: κατ' ουσία] αβάσιμη.

6. Επειδή, με την κρίση αυτή, το δικαστήριο της ουσίας σύμφωνα προς το νόμο (ΚΠολΔ 321, 322 και 324) δέχθηκε την ύπαρξη δεδικασμένου, αφού πρόκειται για την εντελώς ίδια διαφορά μεταξύ των αυτών διαδίκων, απορρέουσα από την ίδια ιστορική και νομική αιτία και με πλήρη αιτιολογία θεμελίωσε στο νόμο την κρίση του αυτή, ενώ ουδόλως ασχολήθηκε με την ερμηνεία και εφαρμογή των άρθρων 9 παρ.1 του ν. 1093/1980 και 92 παρ.4 του κώδικα των δικηγόρων, ως προς την οποία είχε εξαντλήσει τη δικαιοδοσία του με την προηγηθείσα 818/2004 απόφαση. Επομένως, όλα τα παράπονα της αιτήσεως αναιρέσεως και του δικογράφου των προσθέτων λόγων, όπως έχουν εκτιμηθεί και τυποποιηθεί παραπάνω, είναι αβάσιμα.

7. Επειδή, σύμφωνα με τις σκέψεις αυτές και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα της τελευταίας (ΚΠολΔ 176, 183 και 191 παρ.2).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΚΗΡΥΣΣΕΙ απαράδεκτη τη συζήτηση ως προς τα ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ" και "ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΘΗΝΩΝ", που φέρονται ως προσθέτως παρεμβάντες υπέρ του αναιρεσείοντος ενώπιον των δικαστηρίων της ουσίας.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ το χωρισμό της υποθέσεως ως προς τους λοιπούς διαδίκους.

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 5-12-2011 αίτηση περί αναιρέσεως της 439/2011 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς. -Και

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ, για τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 23η Ιουνίου 2015. -Και

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 26η Ιουνίου 2015.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ