Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to vague grounds failing to cite specific Article 510 Criminal Procedure Code reasons.

Απόφαση 934 / 2016 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)ΑΡΙΘΜΟΣ 934/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Ευφημία Λαμπροπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεωργίου Γεωργέλλη, σύμφωνα με την υπ'αριθμ.58/2016 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Μαρία Χυτήρογλου, Αρτεμισία Παναγιώτου, Χρήστο Βρυνιώτη και Ιωάννη Μαγγίνα - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Άννας Ζαΐρη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 12 Απριλίου 2016, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Ι. Κ. του Α., κρατούμενου στο Κατάστημα Κράτησης Αλικαρνασσού, που δεν παρέστη στο συμβούλιο, για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1920/2014 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών.

Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 29 Ιουλίου 2014 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 16/2016.

Έπειτα η Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Άννα Ζαΐρη εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ευσταθίας Σπυροπούλου με αριθμό 10/26-1-2016, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα:

"Εισάγω, κατ' άρθρον 513 παρ.1 εδ.α' σε συνδ. με άρθρο 476παρ.1 εδ.α' ΚΠΔ, την από 29-7-2014 αίτηση αναιρέσεως του Ι. Κ. του Α., κατοίκου ... και ήδη κρατούμενου στο Κ.Κ. Αλικαρνασσού, κατά της υπ' αριθμ. 1920/2-6-2014 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία καταχωρήθηκε στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473 παρ.3 του Κ.Π.Δ. στις 2-10-2015 και με την οποία καταδικάσθηκε, κατ' έφεση, για:

α] ληστεία από κοινού, κατά συρροή, β] διακεκριμένη κλοπή και γ] αντίσταση σε συνολική ποινή καθείρξεως δέκα [10] ετών και έξι [6] μηνών και εκθέτω τα ακόλουθα : Από τις διατάξεις των άρθρων 513 παρ.1 εδ.α' και 476 παρ.1 εδ.α' ΚΠΔ προκύπτει ότι, όταν υπάρχει περίπτωση απαραδέκτου, το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως ως απαράδεκτη.

Είναι δε απαράδεκτη μεταξύ των άλλων, η αίτηση αναιρέσεως, όταν δεν τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται στον νόμο για την άσκηση της. Κατά δε τη διάταξη του άρθρου 474 παρ.2 ΚΠΔ στην έκθεση πρέπει να διατυπώνονται οι λόγοι για τους οποίους ασκείται το ένδικο μέσο. Από το συνδυασμό των παραπάνω διατάξεων προκύπτει ότι στην έκθεση αναιρέσεως, στην οποία περιέχεται η δήλωση του αναιρεσείοντα περί του ότι ασκεί αναίρεση κατά συγκεκριμένης αποφάσεως, πρέπει να περιλαμβάνεται τουλάχιστον ένας βάσιμος και παραδεκτός λόγος αναιρέσεως, αλλιώς η αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη και στην περίπτωση αυτή το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου [σε Συμβούλιο] ύστερα από πρόταση του Εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που εμφανιστούν, κηρύσσει απαράδεκτη την αίτηση αναιρέσεως και καταδικάζει στα έξοδα τον αναιρεσείοντα.

Για το παραδεκτό της αίτησης αναιρέσεως πρέπει στην έκθεση να περιλαμβάνονται λόγοι που να είναι ορισμένοι και σαφείς. Σαφείς δε και ορισμένοι λόγοι αναιρέσεως κατά την έννοια της παραπάνω διατάξεως υπάρχουν όταν στην έκθεση εκτίθενται περιστατικά από τα οποία προκύπτουν κατά τρόπο σαφή και ορισμένο πλημμέλειες στις οποίες κατά τον αναιρεσείοντα υπέπεσε η προσβαλλόμενη απόφαση.

Περαιτέρω, ανύπαρκτοι, ασαφείς και αόριστοι λόγοι, μη δεκτικοί δικαστικής εκτίμησης δεν είναι δυνατόν να αποτελέσουν λόγους άσκησης ενδίκου μέσου. [Α.Π.179/2015, Α.Π.910/2014, Α.Π.911/2014]. Ούτε μπορεί ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναιρέσεως λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα ή με την άσκηση προσθέτων λόγων αναιρέσεως, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ.2 ΚΠΔ, την ύπαρξη παραδεκτής αιτήσεως αναιρέσεως. [Α.Π.1792015, Α.Π.1273/2014].

Ειδικότερα, για το ορισμένο του από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ.Δ' Κ.Π.Δ. λόγου αναίρεσης για έλλειψη της ειδικής αιτιολογίας που επιβάλλει το Σύνταγμα και δεδομένου ότι ο λόγος αυτός δεν διαφοροποιείται ως προς το παραδεκτό του από τους άλλους λόγους αναίρεσης, πρέπει να προσδιορίζεται με την αναίρεση σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή σε σχέση με το συγκεκριμένο ή τα συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαια της αποφάσεως, ποιες είναι οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της απόφασης ή οι αντιφατικές αιτιολογίες αυτής ή ποια αποδεικτικά μέσα δεν ελήφθησαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας [Ολ.

Α.Π. 2/2002, Α.Π. 1273/2014]. Στην προκειμένη περίπτωση από την επισκόπηση του περιεχομένου της έκθεσης αναιρέσεως δεν προκύπτει έκθεση συγκεκριμένου λόγου τον οποίο να επικαλείται ο αναιρεσείων από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 510 παρ.1 του Κ.Π.Δ. και ο οποίος, πλέον της αναφοράς του ότι ζητά την αναίρεση της συγκεκριμένης αποφάσεως για το λόγο ότι, κατά πιστή μεταφορά, "δικάσθηκα άδικα, καθώς δεν έχω διαπράξει τις ληστείες τις οποίες κατηγορούμαι" δεν εκθέτει συγκεκριμένα περιστατικά τα οποία να συνιστούν ελλείψεις ή πλημμέλειες της προσβαλλόμενης αποφάσεως, βάσει των οποίων να είναι δυνατόν να συναχθεί συγκεκριμένη έλλειψη ή πλημμέλεια της αποφάσεως, πλην της ως άνω εντελώς αόριστης διατύπωσης.

Κατά συνέπεια, σύμφωνα με τα εκτιθέμενα στη μείζονα σκέψη, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως είναι προδήλως απαράδεκτη και ως τέτοια πρέπει να απορριφθεί και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα, [άρθρα 676 παρ.1, 2, 513 παρ.1 και 583 παρ.1 ΚΠΔ]

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Προτείνω :α] Να απορριφθεί ως απαράδεκτη η από 29-7-2014 αίτηση αναιρέσεως του Ι. Κ. του Α., κατοίκου ... και ήδη κρατούμενου στο Κ.Κ. Αλικαρνασσού, κατά της υπ' αρίθμ. 1920/2-6-2014 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Και β] Να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα από διακόσια πενήντα [250] ευρώ. Η Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευσταθία Σπυροπούλου"

Αφού άκουσε την Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ.2, 474 παρ. 2, 476 παρ, 1, 509 παρ. 1 και 510 ΚΠοινΔ προκύπτει ότι για το κύρος και κατ' ακολουθίαν το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης κατά αποφάσεων πρέπει στη δήλωση άσκησής της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται.

Αν δεν περιέχεται σ' αυτήν ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 510 ΚΠοινΔ, η αίτηση είναι απαράδεκτη και ως τέτοια απορρίπτεται (άρθρο 513 ΚΠοινΔ). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης που προβλέπει το λόγο αναίρεσης χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια δεν αρκεί.

Ειδικότερα, για το ορισμένο του από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠοινΔ λόγου αναίρεσης για έλλειψη της απαιτούμενης από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, πρέπει α) αν ελλείπει παντελώς αιτιολογία να προβάλλεται με την αίτηση αναίρεσης η ανυπαρξία αυτής και β) αν υπάρχει αιτιολογία αλλά δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη να προσδιορίζεται με την αίτηση αναίρεσης σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή, ποιες είναι οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της απόφασης ή οι αντιφατικές αιτιολογίες αυτής ή ποια αποδεικτικά μέσα δεν λήφθηκαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας [ΟλΑΠ 2/2002, 19/2001, ΑΠ 1273/2014].

Στην προκείμενη περίπτωση με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πλήττεται η 1920/2-6-2014 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία ο αναιρεσείων Ι. Κ. του Α. καταδικάσθηκε σε δεύτερο βαθμό για τις πράξεις α) της ληστείας από κοινού κατά συρροή, β) της διακεκριμένης κλοπής και γ) της αντίστασης, σε συνολική ποινή κάθειρξης δέκα (10) ετών και έξι (6) μηνών.

Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε με δήλωση του αναιρεσείοντος που περιέχεται στην από 29-7-2014 (αριθ.πρωτ.43/2014) έκθεση αναίρεσης, η οποία συντάχθηκε και υπογράφηκε ενώπιον του διευθυντή του Καταστήματος Κράτησης Νέας Αλικαρνασσού Κ. Μ.. Ο με την αίτηση αυτή προβαλλόμενος λόγος αναίρεσης έχει κατά λέξη ως έξης: "δικάσθηκα άδικα, καθώς δεν έχω διαπράξει τις ληστείες τις οποίες κατηγορούμαι".

Με αυτό όμως το περιεχόμενο ο ανωτέρω αναιρετικός λόγος είναι αόριστος, διότι οι προβαλλόμενες με αυτόν αιτιάσεις δεν μπορούν να θεμελιώσουν κάποιον από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 510 ΚΠοινΔ λόγους αναίρεσης. Αλλά και αν θεωρηθεί ότι με αυτόν ο αναιρεσείων προβάλλει έλλειψη ειδική και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και πάλι ο λόγος αυτός είναι αόριστος διότι δεν αναφέρεται ποιό ή ποια συγκεκριμένα σημεία (κεφάλαια) της αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης αφορά ούτε σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή.

Συνεπώς (και αφού διαπιστώνεται από τη σχετική επισημείωση του αρμόδιου γραμματέα στο φάκελο της δικογραφίας ότι η αντίκλητος δικηγόρος του αναιρεσειοντος Αποστολία Νικητοπούλου ειδοποιήθηκε κατά το άρθρο 476 παρ.1 εδ.β και γ ΚΠοινΔ να προσέλθει στο συμβούλιο και να εκθέσει τις απόψεις της) πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης ως απαράδεκτη και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδ (άρθρα 476 παρ. 1 και 583 παρ.1 ΚΠοινΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-7-2014 (αριθ.πρωτ.43/2014) αίτηση του Ι. Κ. του Α. για αναίρεση της 1920/2-6-2014 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, τα οποία ανέρχονται στο χρηματικό ποσό των διακοσίων πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Απριλίου 2016. Και

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 25 Απριλίου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ