Supreme Court reverses lower court for failing to recognize specific denial of insurance claim defense.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Greece overturned the Nafplio Court of Appeal's decision regarding an insurance dispute. The appellant argued that the insurer admitted liability for damages caused by a drunk driver, but the lower court incorrectly found an admission despite a specific denial of that claim. The court ruled that because the insurer specifically denied the claim, no admission could be inferred, making the lower court's finding erroneous.
Legislator headnote
AI generatedArticle 261 of the Code of Civil Procedure; Article 559(11) of the Code of Civil Procedure: A specific denial of a claim prevents the court of first instance from inferring an admission, even if the party makes a general denial.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 926 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 926/2009
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
A1' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Ρήγα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Γεωργίου Καλαμίδα ως αρχαιότερο μέλος της συνθέσεως), Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα Εισηγητή και Γεώργιο Χρυσικό, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 26ης Ιανουαρίου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος:..., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Στύλα, που κατέθεσε προτάσεις.
Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ ΑΑ και ΑΕ", που εδρεύει στην Καλλιθέα Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Λουκά Τσούτσο, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚπολΔ.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31 Ιανουαρίου 2001 αγωγή και 30 Μαρτίου 2001 προσεπίκληση - παρεπίμπουσα αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος και αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ναυπλίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 46/2002 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 420/2004 του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν ο αναιρεσείων με την από 19 Σεπτεμβρίου 2005 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Φούκας, ανέγνωσε την από 27 Ιανουαρίου 2008 έκθεση του κωλυομένου να συμμετέχει στη σύνθεση Αρεοπαγίτη Δημητρίου Πατινίδη , με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του τρίτου και την απόρριψη των λοιπών λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.
Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή, από τη διάταξη του άρθρου 261 ΚΠολΔ, κατά την οποία κάθε διάδικος οφείλει να απαντά με σαφήνεια γενικά ή ειδικά, για την αλήθεια ή όχι των πραγματικών ισχυρισμών του αντιδίκου του, εφόσον δε η αλήθεια κάποιου ισχυρισμού δεν αμφισβητήθηκε ειδικά, στο δικαστή απόκειται να κρίνει, σε συνδυασμό με τη γενική άρνηση και το σύνολο των ισχυρισμών των διαδίκων αν συνάγεται ομολογία ή άρνηση, προκύπτει ότι προϋπόθεση για να συναχθεί ομολογία, παρά τη γενική άρνηση, είναι η μή ειδική αμφισβήτηση του ισχυρισμού.
Η ύπαρξη της ειδικής αμφισβήτησης, η οποία είναι προϋπόθεση της ασκήσεως της ανωτέρω διακριτικής ευχέρειας από το δικαστήριο της ουσίας, υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου. Δεν υπόκειται όμως σε αναιρετικό έλεγχο ο τρόπος ασκήσεως της διακριτικής ευχέρειας από το δικαστήριο της ουσίας, δηλαδή η ευχέρεια να συναγάγει ομολογία ή άρνηση του συγκεκριμένου ισχυρισμού, ο οποίος δεν αμφισβητήθηκε ειδικά, διότι αυτή αφορά την εκτίμηση πραγμάτων.
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την από 20.2.2002 έφεση του αναιρεσείοντος, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλομένη απόφαση, με αυτή (έφεση) (σελ. 10-11 αυτής) αμφισβητείται ειδικά ο αγωγικός ισχυρισμός περί απαλλαγής της αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας στην περίπτωση ζημίας που προκαλείται από οδηγό τελούντα υπό την επήρεια οινοπνεύματος.
Επομένως, εφόσον προτάθηκε ειδική αμφισβήτηση του ισχυρισμού αυτού, εσφαλμένως το Εφετείο δέχθηκε ότι προέκυπτε ομολογία της αναιρεσείουσας για τον ισχυρισμό αυτόν.
Συνεπώς, ο εκ του άρθρου 559 αρ. 11 ΚΠολΔ, τρίτος λόγος της αναιρέσεως, είναι βάσιμος. Κατ' ακολουθίαν πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, κατά παραδοχή του λόγου αυτού της αναιρέσεως, παρελκούσης της έρευνας των λοιπών, και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές, πλην εκείνων που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ). Η αναιρεσίβλητη πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).
Για τους λόγους αυτούς
Αναιρεί την υπ' αριθμό 420/2004 απόφαση του Εφετείου Ναυπλίου.
Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Ναυπλίου, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, πλην εκείνων που εξέδωσαν την αναιρουμένη απόφαση.
Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, την οποία καθορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800) Ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27 Μαρτίου 2009. Και
Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Απριλίου 2009.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ