Supreme Court dismisses divorce appeal as appeal ground is inadmissible due to statutory reform removing the evidence rule.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the wife's appeal against the divorce judgment, ruling the specific appeal ground inadmissible. The appellant argued the court accepted facts regarding the four-year separation duration without evidence, but the court noted this ground was abolished by Law 2915/2001. Consequently, the appeal was rejected, and the appellant was ordered to pay the respondent's legal costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 128 § 4 K.P.D.; Art. 576 § 2 K.P.D.; Art. 559 no. 10 K.P.D.; Art. 14 § 1 Law 2915/2001; Art. 176 K.P.D.: The appeal ground alleging acceptance of facts without evidence is inadmissible following the abolition of the prior provision allowing such challenges.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 925 / 2011 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 925/2011
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Α1' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Εμμανουήλ Καλούδη), Γεώργιο Χρυσικό, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή, και Δημήτριο Τίγγα, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του στις 16 Μαΐου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας: Δ. συζ. Ε. Α., το γένος Β. Ι., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε.
Του αναιρεσιβλήτου: Ε. Α. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Χρυσίνη.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16 Μαΐου 2006 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4424/2008 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 5813/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 18 Φεβρουαρίου 2010 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Τίγγας ανέγνωσε την από 3 Μαΐου 2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.
Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Όπως προκύπτει από την 27770/8.7.2010 έκθεση επιδόσεως με απόδειξη παραλαβής εγγράφου και βεβαίωση αποστολής συστημένης - επιστολής του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών Τ. Χ., τις οποίες επικαλείται και προσκομίζει ο αναιρεσίβλητος, ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, με την κάτω από αυτή πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την πιο πάνω αναφερόμενη δικάσιμο, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως προς την αναιρεσείουσα (άρθρο 128 § 4 του Κ.Πολ.Δικ.). Επομένως, εφόσον η τελευταία δεν εμφανίσθηκε κατά την προαναφερόμενη δικάσιμο, κατά την οποία εκφωνήθηκε η υπόθεση από τη σειρά του πινακίου, ούτε εκπροσωπήθηκε με δήλωση πληρεξούσιου δικηγόρου της κατά το άρθρο 242 § 2 Κ.Πολ.Δικ., πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία εκείνης που έχει κλητευθεί (άρθρο 576 § 2 Κ.Πολ.Δικ.).
Ο προβλεπόμενος με το άρθρο 559 αρ. 10 του Κ.Πολ.Δικ. λόγος αναιρέσεως, μετά την κατάργηση της δεύτερης περίπτωσης, που προέβλεπε τη δυνατότητα αναίρεσης, αν το δικαστήριο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά "χωρίς να διατάξει περί αυτών απόδειξη", με το άρθρο 17 § 2 του ν. 2915/2001, όπως και μετά την κατάργηση της διατάξεως του άρθρου 341 Κ.Πολ.Δικ. για τη δυνατότητα έκδοσης προδικαστικής αποφάσεως και την εφαρμογή του άρθρου 270 Κ.Πολ.Δικ. σε όλες τις υποθέσεις (και κατά τις ειδικές διαδικασίες κατ' άρθρο 591 § 1 του Κ.Πολ.Δικ.) με το άρθρο 14 § 1 του ίδιου νόμου, έχει περιορισμένη εφαρμογή στην περίπτωση που "το δικαστήριο δέχθηκε πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς απόδειξη", δηλαδή όταν το δικαστήριο δεν εκθέτει από ποια αποδεικτικά μέσα έχει αντλήσει την απόδειξη ή δεν έχει προσαχθεί καμία απόδειξη.
Στην προκείμενη περίπτωση με τον μοναδικό από το άρθρο 559 αρ. 10 του Κ.Πολ.Δικ. λόγο αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι κρίνοντας επί της από 12.7.2006 αγωγής του αναιρεσιβλήτου για την ύπαρξη λόγου διαζυγίου (τετραετούς διάστασης) των διαδίκων - συζύγων, δέχθηκε πράγματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς να διατάξει περί αυτών απόδειξη, όσον αφορά την διάρκεια της διάστασης των διαδίκων από την έγγαμη συμβίωσή τους. Επομένως, εφόσον από το άρθρο 14 § 1 του ν. 2915/2001 έχει καταργηθεί η διάταξη του άρθρου 341 Κ.Πολ.Δικ. για τη δυνατότητα έκδοσης προδικαστικής απόφασης και έχει διαγραφεί από το άρθρο 559 αρ. 10 του Κ.Πολ.Δικ. (άρθρο 17 του ν. 2915/2001) η διάταξη που προέβλεπε ως αναιρετικό λόγο την παραδοχή από το δικαστήριο πραγμάτων που είχαν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης ως αληθινά χωρίς να διατάξει περί αυτών απόδειξη, ο ως άνω από το άρθρο 559 αρ. 10 του Κ.Πολ.Δικ. λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου (άρθρο 176 του Κ.Πολ.Δικ.).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 18.2.2010 αίτηση της Δ. Α. για αναίρεση της 5813/2009 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και
Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου από δυο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 26 Μαΐου 2011.
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 2 Ιουνίου 2011.
Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ