Supreme Court dismisses appeal for vague grounds failing to cite substantive law or explain reasoning defects.

Απόφαση 91 / 2007 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 91/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Νικόπουλο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καπερώνη, Σταύρο Γαβαλά, Ιωάννη Ιωαννίδη και Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 15 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ....., που παραστάθηκε αυτοπροσώπως με την ιδιότητα της δικηγόρου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσίβλητης: ......, που παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Φραγκούλη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-10-2002 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1906/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 5576/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 28-12-2005 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Λεωνίδας Ζερβομπεάκος ανέγνωσε την από 3-11-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της ένδικης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη της αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Eπειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ.4, 566 παρ.1 και 577 παρ.3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατόν να διαπιστωθεί, αν και ποιο λόγο αναιρέσεως από τους περιοριστικώς αναφερομένους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση.

Ειδικά για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως για παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου από το δικαστήριο της ουσίας (αριθ.1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ) πρέπει να καθορίζεται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε και το αποδιδόμενο στην απόφαση νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου.

Αν δε το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση στην ουσία της, πρέπει να εκτίθενται και οι κρίσιμες σχετικές παραδοχές, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά, υπό τα οποία και συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων ουσιαστικού δικαίου. Εξάλλου, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται η πλημμέλεια ότι η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση (αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ) εξαιτίας ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, πρέπει στο αναιρετήριο, πλην των παραπάνω, να αναφέρεται σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια ή η αντίφαση των αιτιολογιών, δηλαδή ποιες επιπλέον αιτιολογίες έπρεπε να περιλαμβάνει η απόφαση ή που εντοπίζονται οι αντιφάσεις.

Και στις δύο περιπτώσεις πρέπει επιπρόσθετα να εκτίθεται στο αναιρετήριο ότι υποβλήθηκε στο Εφετείο ισχυρισμός για την αντιμετώπιση του οποίου εσφαλμένα εφαρμόστηκε ή, ενώ έπρεπε να εφαρμοστεί, εσφαλμένα δεν εφαρμόστηκε ο επικαλούμενος κανόνας ουσιαστικού δικαίου, ώστε από το αναιρετήριο να προκύπτει η προβαλλόμενη νομική πλημμέλεια, δοθέντος ότι η αοριστία του λόγου αναιρέσεως δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο (ΟλΑΠ 20/2005, 27/1998, 32/1996).

Τέλος, οι λόγοι αναιρέσεως που αντιφάσκουν μεταξύ τους απορρίπτονται ως απαράδεκτοι (ΑΠ 1802/1984 ΕλλΔνη 26.48, 79/2006 ΝοΒ 54.866).

Εν προκειμένω, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης προσάπτονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι πλημμέλειες από τους αριθμούς 1, 14 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, που συνίστανται στο ότι πεπλανημένα αυτή απέρριψε τον, με λόγο έφεσης προταθέντα, ισχυρισμό της αναιρεσείουσας περί υπάρξεως προσυμφωνίας για τη σύσταση οριζόντιας ιδιοκτησίας επί του υπό διανομή ακινήτου (σύμφωνα με την οποία η αναιρεσίβλητη και τότε εφεσίβλητη θα λάβει τον πρώτο όροφο, στον οποίο αντιστοιχούν τα μεταβιβασθέντα σ' αυτήν 195/1000 εξ αδιαιρέτου του οικοπέδου), προεχόντως ως απαράδεκτο, ως προβληθέντα για πρώτη φορά ενώπιον του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου και μη συντρεχουσών των προϋποθέσεων των άρθρων 527 και 269 παρ.2 του ΚΠολΔ, επικουρικά ως αβάσιμο κατ' ουσία, επικουρικότερα δε ως παραγραφείσα την από την ως άνω συμφωνία επικαλούμενη αξίωση της αναιρεσείουσας, διότι α) ο εν λόγω ισχυρισμός δεν εμπίπτει στους περιορισμούς του άρθρου 527 ΚΠολΔ, ως αποδεικνυόμενος εγγράφως από το ....συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αθηνών ...., β) από το ίδιο συμβόλαιο προκύπτει η ουσιαστική βασιμότητα του εν λόγω ισχυρισμού της και γ) η ως άνω αξίωση της αναιρεσείουσας δεν παραγράφηκε, αφού δεν έτρεξε ο χρόνος παραγραφής, ενώ με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αρ.8 του ίδιου ως άνω άρθρου πλημμέλεια της μη λήψεως υπόψη του προαναφερθέντος ισχυρισμού της αναιρεσείουσας, που προτάθηκε στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο και έχει ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Έτσι όπως διατυπώνεται ο πρώτος λόγος είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, λόγω της αοριστίας του, ως προς τις αποδιδόμενες στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλειες των αρ. 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ διότι δεν αναφέρονται 1) η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε και 2) σε τι συνίσταται η έλλειψη νόμιμης βάσης, δηλαδή σε παντελή έλλειψη αιτιολογίας ή σε ανεπαρκείς ή σε αντιφατικές αιτιολογίες, με παράθεση στις δύο τελευταίες περιπτώσεις των επιπλέον περιστατικών που έπρεπε να αναφέρονται και των αντιφατικών αιτιολογιών, αντίστοιχα.

Περαιτέρω, ο ίδιος λόγος, ως προς την αποδιδόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια του αρ.14 του παραπάνω άρθρου, δηλαδή της παρά το νόμο απόρριψης του προαναφερθέντος ισχυρισμού ως απαράδεκτου, καθώς και ο δεύτερος ως άνω λόγος είναι απορριπτέοι ως αντιφατικοί, διότι δεν είναι νοητό η προσβαλλόμενη απόφαση να απέρριψε παρά το νόμο τον παραπάνω ισχυρισμό ως απαράδεκτο και παράλληλα να μην έλαβε υπόψη τον ίδιο ισχυρισμό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-12-2005 αίτηση αναίρεσης κατά της 5576/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε εξακόσια πενήντα (650) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 19 Δεκεμβρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 17 Ιανουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ