Supreme Court dismisses appeal for vague grounds failing to cite specific facts and violated non-appealable court rulings.

Απόφαση 917 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 917/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Πλαστήρα Αναστασάκη, Αντώνιο Παπαθεοδώρου και Γεώργιο Πετράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Μαρτίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. ........., 2. .........., 3............,4................, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ελευθέριο Σεραφείμ και 5. .........., με την ιδιότητα του νομίμου διαχειριστή της επί της οδού ....... στο ......... Αττικής πολυκατοικίας, ο οποίος παραστάθηκε με τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο του. Των αναιρεσίβλητων: 1. .........., 2. ............., 3..............,4. ...........και 5. ................., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Μανίκα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19 Ιανουαρίου 2004 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 304/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 9413/2005 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 3 Μαρτίου 2006 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αχιλλέας Νταφούλης, ανέγνωσε την από 5 Φεβρουαρίου 2007 έκθεση της κωλυομένης να μετάσχει στην σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου, Αρεοπαγίτου Ελένης Μαραμαθά, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τα άρθρα 118 αρ. 4, 566 παρ. 1 και 577 ΚΠολ.Δικ. προκύπτει, ότι το δικόγραφο της αναίρεσης πρέπει να περιέχει κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο λόγο αναίρεσης, ώστε να εξάγεται απ΄ αυτόν σε ποιόν από τους λόγους του άρθρου 559 ΚΠολΔικ. Του ίδιου Κώδικα υπάγεται, αλλά και να καθορίζονται τα πραγματικά γεγονότα τα οποία κατά τον αναιρεσείοντα στοιχειοθετούν την πλημμέλεια που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση με βάση τις παραδοχές της οι οποίες πρέπει επίσης να παρατίθενται στο αναιρετήριο.

Ειδικότερα, για το ορισμένο των λόγων από τα εδάφια 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ., χρειάζεται στο αναιρετήριο να αναφέρονται με σαφήνεια και πληρότητα, αντίστοιχα: α) οι πραγματικές διαπιστώσεις της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, η έννομη συνέπεια που με βάση αυτές διαγνώστηκε, οι συγκεκριμένες διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου που φέρονται ότι παραβιάστηκαν (ορισμένα άρθρα ορισμένου νόμου) και το νομικό σφάλμα, δηλαδή πού ακριβώς εντοπίζεται η παράβαση κατά την ερμηνεία ή εφαρμογή του κανόνα (Ολ.ΑΠ 18/2005, 28/1998, 1/1995) και β) ο ισχυρισμός (αγωγικός, ένσταση κ.λ.π.) και τα περιστατικά που προτάθηκαν για θεμελίωσή του, ως προς τον οποίο παρουσιάζεται η έλλειψη, ανεπάρκεια ή αντίφαση, η εξειδίκευση του σφάλματος του δικαστηρίου (δηλαδή, αν πρόκειται για ανεπαρκή αιτιολογία, ποιά επιπλέον περιστατικά έπρεπε να αναφέρονται, και αν πρόκειται για αντιφατικές αιτιολογίες, ποιες είναι αυτές, σε τι συνίσταται η αντίφαση και από πού προκύπτει), καθώς και οι πραγματικές παραδοχές ή η μνεία ότι δεν έχει καθόλου αιτιολογία (Ολ.ΑΠ 32/1996).

Η αοριστία των λόγων αναίρεσης δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα διαδικαστικά έγγραφα (Ολ.ΑΠ 57/1990). Τέλος, ο λόγος αναίρεσης από το εδάφιο 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ δεν ιδρύεται, όταν το δικαστήριο απέρριψε την αγωγή (ή τον ισχυρισμό) ως μη νόμιμη (Ολ.ΑΠ 44/1990). Στην προκείμενη περίπτωση οι αναιρεσείοντες επικαλούνται τα εδάφια 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ και ισχυρίζονται, ότι η αναιρεσιβαλλόμενη 9413/2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών που απέρριψε έφεσή τους και επικύρωσε την 304/2005 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία είχε απορρίψει "ως μη νόμιμη και βάσιμη" την από 19-1-2004 αναγνωριστική αγωγή τους, για ακυρότητα πράξης σύστασης οριζόντιων ιδιοκτησιών με βάση την οποία απέκτησαν οι αναιρεσιβαλλόμενοι την αποκλειστική χρήση του ελεύθερου χώρου πιλοτής στην περιγραφόμενη πολυκατοικία τους, υπέπεσε στις πλημμέλειες που προβλέπονται από τις διατάξεις αυτές.

Αυτό, γιατί συγκεκριμένα αφενός έκρινε ότι "οι περιορισμοί στον κοινόχρηστο χώρο της πιλοτής έχουν το χαρακτήρα δουλείας, που δεν είναι νομικά ορθό, αφού δεν μπορεί κάποιος να έχει δύο εμπράγματα δικαιώματα στο ίδιο πράγμα, άρα εσφαλμένα ερμηνεύτηκαν οι διατάξεις του εμπραγμάτου δικαίου" και αφετέρου δεν απάντησε ή δεν απάντησε με επαρκή αιτιολογία στους δύο λόγους της από 28-5-2005 έφεσής τους κατά της πρωτόδικης απόφασης (το περιεχόμενο των λόγων επαναλαμβάνεται στο αναιρετήριο).

Με τους λόγους αυτούς παραπονέθηκαν, γιατί "από κακή εκτίμηση των αποδείξεων και εσφαλμένη κρίση σε ουσιαστικά και νομικά θέματα" η εκκληθείσα πρωτόδικη απόφαση: α) Δεν δέχτηκε ότι "ο χώρος της πιλοτής δεν προσμετρήθηκε στο συντελεστή δόμησης, οι συμπράξαντες στην 64070/80 πράξη τροποποίησης της σύστασης οριζόντιων ιδιοκτησιών έπρεπε να υλοποιήσουν την υποχρέωσή τους για δημιουργία χώρων στάθμευσης στην πιλοτή της πολυκατοικίας, στην τροποποιητική αυτή πράξη δεν υφίσταται η παραμικρή περιγραφή του χώρου της πιλοτής που θέλησαν με μονομερή δήλωση να αφαιρέσουν οι αναιρεσίβλητοι απ΄αυτούς (αναιρεσείοντες) και τους άλλους συνιδιοκτήτες, ούτε γίνεται αναγωγή του χώρου της πιλοτής σε τετραγωνικά μέτρα στο σύνολό της, όσο και στα δύο ανισομερή τμήματα στα οποία τη διαχώρισαν οι αντίδικοι με βάση τα ποσοστά παροχής και αντιπαροχής, δεν προκύπτει πως εκπονήθηκε και στη συνέχεια επισυνάφθηκε κάτοψη του ελεύθερου χώρου της πιλοτής, ούτε (προκύπτει) η νομική σύνδεση και η αντιστοίχιση των τμημάτων του χώρου της πιλοτής με τα αναφερόμενα Δ1 και Ε1 διαμερίσματα, ενώ πέρα απ΄ αυτά ο πρώτος αναιρεσίβλητος στις 14-3-1980 που υπογράφηκε η ως άνω τροποποιητική πράξη δεν είχε αποκτήσει την κυριότητα των ποσοστών της εργολαβικής του αντιπαροχής, ούτε είχε αποκτήσει εμπράγματα δικαιώματα στο οικόπεδο και στο Ε1 διαμέρισμα".

Και β) Δεν ακολούθησε "τη νομολογία της 23/2000 απόφασης της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, με βάση την οποία θα κατέληγε σε παραδοχές που θα ταυτίζονταν με το ιστορικό και αιτητικό της έφεσης και της αγωγής τους", οι οποίες θα γίνονταν δεκτές και έτσι θα αναγνωριζόταν το δικαίωμά τους να κάνουν και οι ίδιοι (αναιρεσείοντες) ακώλυτη χρήση του ελεύθερου και κοινόχρηστου χώρου της πιλοτής, προορισμένων για τη στάθμευση των αυτοκινήτων τους.

Με τέτοιο περιεχόμενο όλες οι πιο πάνω αιτιάσεις των δύο λόγων του αναιρετηρίου πρέπει να απορριφθούν προεχόντως ως αόριστες και απαράδεκτες, σύμφωνα με όσα στη μείζονα πρόταση αναφέρθηκαν. Αυτό διότι, σχετικά με τις αιτιάσεις για πλημμέλειες από το εδάφιο 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ, δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο με σαφήνεια και πληρότητα όλα τα παραπάνω αναγκαία για το ορισμένο τους στοιχεία, δηλαδή τα πραγματικά εκείνα γεγονότα που τις θεμελιώνουν και ιδίως οι πραγματικέ διαπιστώσεις της προσβαλλόμενης απόφασης, η έννομη συνέπεια που με βάση αυτές διαγνώστηκε, οι διατάξεις εκείνες του ουσιαστικού δικαίου που φέρονται ότι παραβιάστηκαν (ορισμένα άρθρα ορισμένου νόμου) και το νομικό σφάλμα, που ακριβώς βρίσκεται η παράβαση κατά την ερμηνεία ή εφαρμογή του κανόνα.

Επίσης, διότι αναφορικά με τις αιτιάσεις για πλημμέλειες από το εδάφιο 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔικ, δεν ιδρύονται αυτές με τα παραπάνω δεδομένα, αφού κατά τα εκτιθέμενα στο αναιρετήριο η αγωγή των αναιρεσειόντων φέρεται να απορρίφθηκε ως μη νόμιμη. Επιπλέον διότι στο ίδιο αυτό αναιρετήριο δεν αναφέρονται ομοίως με σαφήνεια και πληρότητα (σε κάθε περίπτωση) όλα τα αναγκαία ως άνω για το ορισμένο τους στοιχεία, δηλαδή τα πραγματικά εκείνα γεγονότα που τις θεμελιώνουν και ιδίως οι υπάρχουσες πραγματικές παραδοχές, οι αγωγικοί ισχυρισμοί και τα περιστατικά που προτάθηκαν για θεμελίωσή τους, ως προς τους οποίους παρουσιάζεται η έλλειψη αιτιολογίας και ανεπάρκεια, καθώς και ποιά ακόμη περιστατικά έπρεπε να διαλαμβάνονται στην αναιρεσιβαλλομένη για να καταστεί η "ελλιπής" επαρκής αιτιολογία, ώστε να αποβαίνει εφικτή, με ασφάλεια, η διάγνωση της βασιμότητάς τους.

Τέλος, οι ίδιες αιτιάσεις του αναιρετηρίου, στο μέτρο που φέρονται να πλήττουν την αναιρετικά ανέλεγκτη για πράγματα κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, είναι απορριπτέες ως απαράδεκτες (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔικ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 3-3-2006 αίτηση των ........... κ.λ.π., για αναίρεση της 9413/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 18 Απριλίου 2007.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριο στις 27 Απριλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ