Supreme Court dismisses appeal claiming lower court ignored a prior court's admission of liability in a traffic accident case.

Απόφαση 915 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 915/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Πλαστήρα Αναστασάκη, Αντώνιο Παπαθεοδώρου και Γεώργιο Πετράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Μαρτίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος:..............., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αντώνιο Παπαντώνη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΙΣΤΗ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Γεωργουλόπουλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 30 Ιουλίου 2001 και 2 Ιουλίου 2002 αγωγές του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4291/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 746/2006 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 5 Ιουλίου 2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Πετράκης, ανέγνωσε την από 14 Φεβρουαρίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Επειδή κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα, που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως πράγματα, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής θεωρούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που συγκροτούν την ιστορική βάση της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως κι' έτσι θεμελιώνουν το αίτημά τους. Επομένως δεν είναι πράγματα, με την έννοια αυτή, το περιεχόμενο των αποδεικτικών μέσων, όπως είναι η εξώδικη ομολογία (άρθρ. 352 παρ. 2 ΚΠολΔ). Συνακόλουθα, ο πρώτος λόγος της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση ότι δεν έλαβε υπόψη τον παραδεκτώς προβληθέντα ενώπιον του Εφετείου ισχυρισμό του αναιρεσείοντος, ότι ο πρώτος εκκαλών......... (που δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη) ομολόγησε ενώπιον του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, ότι "γνωρίζει την αποκλειστική του υπαιτιότητα" για το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα και τον εντεύθεν τραυματισμό του αναιρεσείοντος, πρέπει ν΄ απορριφθεί ως απαράδεκτος.

ΙΙ. Επειδή, όπως συνάγεται από τα άρθρα 335, 338, 339, 340 και 346 ΚΠολΔ, το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για το αποδεικτικό πόρισμα αναφορικά με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων, που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και έχουν ανάγκη αποδείξεως, υποχρεούται να λάβει υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα, που επικαλούνται και νομίμως προσκομίζουν οι διάδικοι, χωρίς πάντως να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά. Η παράβαση της υποχρεώσεως αυτής ιδρύει τον προβλεπόμενο από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως. Ο λόγος, όμως, αυτός δεν στοιχειοθετείται, εφόσον από την απόφαση προκύπτει αναμφίβολα, ότι έχουν ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο όλα τα επικληθέντα και προσκομισθέντα αποδεικτικά μέσα.

Εν προκειμένω, με τον δεύτερο λόγο της αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη η απόφαση η πιο πάνω αναιρετική πλημμέλεια, διότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη την 34186/2005 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, που είχε επικαλεσθεί και προσκομίσει ο αναιρεσείων, στην οποία περιέχεται ομολογία του τότε εκκαλούντος οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου, που ήταν ασφαλισμένο στην αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία, ότι αναγνωρίζει την αποκλειστική του υπαιτιότητα για τον ένδικο τροχαίο ατύχημα και τον κατ' αυτό τραυματισμό του αναιρεσείοντος.

Οπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, σε αυτή διαβεβαιώνεται, ότι το Εφετείο συνήγαγε το αποδεικτικό του πόρισμα για την υπαιτιότητα των εμπλακέντων στο αυτοκινητικό ατύχημα " ...και απ' όλα τα έγγραφα, που προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων και αντίγραφα των εγγράφων της ποινικής δικογραφίας, που σχηματίστηκε με αφορμή το ένδικο ατύχημα... ".

Από τη γενική αυτή βεβαίωση και ιδίως από την τελευταία περικοπή της, καθώς και από όλο το περιεχόμενο της αιτιολογίας της αποφάσεως σχετικά με το πιο πάνω ουσιώδες ζήτημα καθίσταται βέβαιο, ότι το δικαστήριο για το σχηματισμό της ουσιαστικής του κρίσεως επί του ζητήματος αυτού έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε ελεύθερα με τα άλλα αποδεικτικά μέσα και την ως άνω απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, εντεύθεν δε και την περιεχόμενη σε αυτή παραδοχή του οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου για αποκλειστική του υπαιτιότητα στην πρόκληση του ατυχήματος.

Επομένως ο δεύτερος (τελευταίος) λόγος της αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

ΙΙΙ. Επειδή μετά τα παραπάνω πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 5-7-2006 αίτηση του ............. για αναίρεση της 746/2006 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Απριλίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 27 Απριλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ