Supreme Court allows appeal against appellate court failure to consider defendant's liability for unknown driver's negligence.

Απόφαση 90 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 90/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Γεώργιο Σακκά Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 1 Νοεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ι. Τ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρυσόστομο Χήτο-Κιάμο, και κατέθεσαν προτάσεις.

Του αναιρεσίβλητου: Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αναστασία Αποστόλου με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-6-2008 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:3428/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 73/2012 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 28-5-2012 αίτησή του και τους από 24-9-2013 πρόσθετους λόγους της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, ανέγνωσε την από 15-1-2013 έκθεση του κωλυομένου να συμμετάσχει στην σύνθεση Αρεοπαγίτη Βασιλείου Λαμπρόπουλου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως, και την από 21-10-2013 έκθεσή της επί των προσθέτων λόγων, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των προσθέτων λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρ. 569 παρ.2 ΚΠολΔ, οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης ασκούνται με δικόγραφο, που κατατίθεται στη Γραμματεία του Αρείου Πάγου, κάτω από το οποίο συντάσσεται έκθεση. Το δικόγραφο πρέπει να κατατεθεί και να επιδοθεί στον αναιρεσίβλητο και τους υπολοίπους διαδίκους τουλάχιστον τριάντα πλήρεις ημέρες πριν από τη συζήτηση της αναίρεσης.

Από τη διάταξη αυτή, σε συνδυασμό με εκείνες των άρθ. 568 παρ.3 και 571 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι ως ημέρα συζήτησης, για τον υπολογισμό της προθεσμίας κατάθεσης και επίδοσης του δικογράφου των προσθέτων λόγων, θεωρείται η αρχική δικάσιμος, η οποία, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρ. 568 παρ.2 ΚΠολΔ, ορίσθηκε από τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου ή τον Πρόεδρο του οικείου Τμήματος και όχι εκείνη που προσδιορίσθηκε σε μεταγενέστερη δικάσιμο, μετά από αναβολή ή ματαίωση (ΑΠ 29/2007, ΑΠ 112/2003, ΑΠ 1247/2003, Ολ.

ΑΠ 143/1984). Η μη τήρηση των διατυπώσεων εμπρόθεσμης κατάθεσης και επίδοσης ή της μιας από αυτές επιφέρει την αυτεπάγγελτη απόρριψη του δικογράφου των προσθέτων λόγων, ως απαραδέκτου (ΑΠ 29/2007, ΑΠ 131/2005, Ολ. ΑΠ 143/1984). Στην προκειμένη περίπτωση, η αρχική δικάσιμος, για τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης ορίσθηκε από τον Πρόεδρο του οικείου Τμήματος για την 8-2-2012, κατά την οποία η συζήτηση της υπόθεσης αναβλήθηκε, για την 1-11-2013.

Επομένως, το δικόγραφο των προσθέτων λόγων αναίρεσης, που κατατέθηκε στη Γραμματεία του Αρείου Πάγου στις 25-9-2013, δηλαδή μετά την αρχική δικάσιμο, ασκήθηκε εκπρόθεσμα και πρέπει, σύμφωνα με τα προαναφερθέντα, να απορριφθεί, ως απαράδεκτο.

II. Ως "πράγματα", για να ιδρυθεί ο από το άρθρο 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης, νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος (Ολ. ΑΠ 3/1997). Για να ιδρυθεί ο λόγος, θα πρέπει ο προβαλλόμενος ισχυρισμός να είναι νόμιμος και να ασκεί επιρροή στην έκβαση της δίκης (λυσιτελής - Ολ. ΑΠ 2/1989).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον μοναδικό λόγο αναίρεσης του κυρίως δικογράφου προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικάσαν Εφετείο υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ προβλεπόμενη πλημμέλεια, εκ του ότι δεν έλαβε υπόψη τον προταθέντα από τον ενάγοντα-εκκαλούντα-νυν αναιρεσείοντα θεμελιωτικό της αγωγής του ισχυρισμό, τον σχετικό με την υπαιτιότητα αγνώστου οδηγού, που οδηγούσε άγνωστο όχημα, με αποτέλεσμα να κρίνει ότι η εκτροπή του αυτοκινήτου του ενάγοντα και το εξ αυτής επελθόν ζημιογόνο αποτέλεσμα οφείλεται σε υπαιτιότητα αυτού του ιδίου.

Από την, παραδεκτώς, κατ' άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ, επισκόπηση των διαδικαστικών της δίκης εγγράφων, δηλαδή από το περιεχόμενο της υπό κρίση αγωγής, της από τον ενάγοντα-νυν αναιρεσείοντα ασκηθείσας έφεσης και των ενώπιον του Εφετείου προτάσεων αυτού, προκύπτει σαφώς ότι ο ενάγων, εκθέτοντας τα πραγματικά περιστατικά, τα θεμελιούντα την ευθύνη του εναγομένου-εφεσιβλήτου-νυν αναιρεσιβλήτου Επικουρικού Κεφαλαίου, επικαλείται (και επαναφέρει με λόγο έφεσης) ότι στο σημείο όπου έλαβε χώρα το ένδικο τροχαίο ατύχημα, δηλαδή σε στροφή του 40,5 χιλιομ. της εθνικής οδού Ηγουμενίτσας-Πρέβεζας, υπήρχε διασκορπισμένη (και πολτοποιημένη) και στα δύο ρεύματα κυκλοφορίας, ποσότητα ελαιοκάρπου, η οποία είχε διασκορπισθεί από διερχόμενο άγνωστο όχημα, το οποίο μετέφερε ελαιόκαρπο και ότι το γεγονός αυτό ήταν η αιτία που προκάλεσε τη διολίσθηση του οδηγουμένου από τον ενάγοντα αυτοκινήτου του, την απώλεια του ελέγχου και την εκτροπή αυτού και την ανατροπή του, εκτός του οδοστρώματος, με αποτέλεσμα τόσο τις υλικές ζημιές του αυτοκινήτου του, όσο και τον τραυματισμό του ιδίου.

Πλην όμως, το Εφετείο, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της αναιρεσιβαλλομένης απόφασης, ουδόλως έλαβε υπόψη τον εν λόγω ισχυρισμό (περί υπάρξεως διασκορπισμένου ελαιοκάρπου στο σημείο του ατυχήματος, δηλαδή στο 40,5 χιλιόμετρο της ως άνω οδού. Επομένως, υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ προβλεπόμενη πλημμέλεια, δεδομένου ότι ο ως άνω ισχυρισμός συνιστά ουσιώδη αυτοτελή αγωγικό ισχυρισμό, ο οποίος θεμελιώνει την υπαιτιότητα του οδηγού του αγνώστου αυτοκινήτου και την, κατ' ακολουθία, ευθύνη του εναγομένου Επικουρικού Κεφαλαίου.

Συνεπώς, ο μοναδικός, από το άρθρο 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ λόγος του κυρίως δικογράφου της αναίρεσης είναι βάσιμος.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο εκδόσαν την απόφαση ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές (αρθ.580 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί το ηττηθέν αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντα (αρθ. 176, 183 ΚΠολΔ), ο οποίος κατέθεσε και προτάσεις, χωρίς τον συνυπολογισμό της δαπάνης των πρόσθετων λόγων, που ασκήθηκαν με το 123125/9-2-2013 ιδιαίτερο δικόγραφο μετά την αρχική δικάσιμο της 8-2-2013, κατά την οποία αναβλήθηκε για την αναφερομένη στην αρχή της παρούσης (1-11-2013).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 73/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντα, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Δεκεμβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Ιανουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ