Supreme Court dismisses divorce appeal on grounds of res judicata and procedural errors regarding service of process.

Απόφαση 908 / 2007 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 908/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αντιπρόεδρο, Νικόλαο Κασσαβέτη, Ιωάννη Παπανικολάου, Ρένα Ασημακοπούλου, Χαράλαμπο Ζώη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Μαρτίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ....., η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Του αναιρεσιβλήτου: ...., ο οποίος παραστάθηκε μετά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Απόστολου Φέστα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6/12/2002 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6272/2003 του ίδιου Δικαστηρίου και 7410/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητά η αναιρεσείουσα με την από 28-12-2005 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσίβλητος, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Νικόλαος Κασσαβέτης ανέγνωσε την από 8-3-2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την υπ΄ αριθ. ..... έκθεση επίδοσης του αρμόδιου δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ..... αποδεικνύεται ότι στο δικηγόρο Δημήτριο Κρανιώτη, που, από την επισκόπηση του δικογράφου της υπό κρίση από 28 Δεκεμβρίου 2005 αναίρεσης προκύπτει ότι το έχει υπογράψει ως πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 143 παρ. 3 και 568 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ., αντίγραφο της από 18 Οκτωβρίου 2006 κλήσης του αναιρεσιβλήτου κάτω από το οποίο περιείχοντο τόσο αντίγραφο της κατ΄ άρθρο 568 παρ. 2 ίδιου Κώδικα σημείωσης προσδιορισμού δικασίμου της υπό κρίση αναίρεσης όσο και κλήση προς την αναιρεσείουσα για να παραστεί κατά τη σημειωθείσα δικάσιμο. Όμως, όπως αποδεικνύεται από τα ταυτάριθμα με την απόφαση αυτή πρακτικά συνεδρίασης του δικαστηρίου τούτου, η αναιρεσείουσα δεν εμφανίσθηκε κατά τη σημειωθείσα δικάσιμο. Επομένως παραδεκτά, σύμφωνα και με τη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., διεξήχθη κατά τη δικάσιμο αυτή η συζήτηση της υπό κρίση αναίρεσης.-

Από τις διατάξεις των άρθρων 221 παρ. 1 και 222 Κ.Πολ.Δ., σύμφωνα με τις οποίες η κατάθεση της αγωγής συνεπάγεται, μεταξύ άλλων, και την εκκρεμοδικία, μετά την επέλευση της οποίας και κατά τη διάρκεια αυτής δεν μπορεί να γίνει ενώπιον οποιουδήποτε δικαστηρίου, κατόπιν μεταγενέστερης αγωγής, νέα δίκη για την ίδια διαφορά ανάμεσα στους ίδιους διαδίκους, εφόσον εμφανίζονται με την ίδια ιδιότητα, συνάγεται ότι για να υπάρξει εκκρεμοδικία δεν αρκεί η σύμπτωση των αιτημάτων των δύο αγωγών, αλλ΄ απαιτείται και ταυτότητα ιστορικής και νομικής αιτίας αυτών, η οποία προκειμένου ειδικότερα περί αγωγών διαζυγίου, δεν υπάρχει όταν η καθεμία από αυτές στηρίζεται σε διαφορετικό λόγο διαζυγίου (ΑΠ 140/1997).

Στην προκειμένη περίπτωση από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει ότι το Εφετείο απέρριψε ως αβάσιμο τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας περί εκκρεμοδικίας από την άσκηση κατ΄ αυτής από τον αναιρεσίβλητο της από 1 Φεβρουαρίου 1999 αγωγής διαζυγίου, αφού δέχθηκε ότι μεταξύ της ανωτέρω προγενέστερης αγωγής και της κριθείσης με την προσβαλλόμενη απόφαση αγωγής διαζυγίου δεν υφίστατο ταυτότητα νομικής αιτίας, γιατί, κατ΄ αυτό, στηριζόταν η προγενέστερη από τις αγωγές αυτές στον από τη διάταξη του άρθρου 1439 παρ. 1 Α.Κ.

λόγο διαζυγίου του ισχυρού κλονισμού της συζυγικής σχέσης και η κριθείσα βάσιμη με την προσβαλλόμενη απόφαση στον από τη διάταξη του άρθρου 1439 παρ. 3 Α.Κ. λόγο διαζυγίoυ της τετραετούς διάστασης . ΄Ετσι που έκρινε το Εφετείο, αντίθετα με όσα ο αναιρεσείων διατείνεται με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 14 Κ.Πολ.Δ..

Επομένως ο από τη διάταξη αυτή πρώτος λόγος της αναίρεσης με τον οποίο δεν διατυπώνεται αιτίαση και για την, κατ΄ άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ., υποκείμενη σε αναιρετικό έλεγχο εκτίμηση από το Εφετείο του περιεχομένου των ανωτέρω αγωγών είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Ο από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ. δεύτερος λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η κατά την αναιρεσείουσα πλημμέλεια του μη προσδιορισμού του χρόνου επίδοσής της όπως έχει εκτεθεί, κριθείσης με αυτή βάσιμης από τη διάταξη του άρθρου 1439 παρ. 3 Α.Κ. αγωγής διαζυγίου, που ασκήθηκε κατά της αναιρεσείουσας από τον αναιρεσίβλητο είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, γιατί στηρίζεται σε εσφαλμένη προϋπόθεση εγκείμενη στο ότι η κατά τη διάταξη του άρθρου 1439 παρ. 3 Α.Κ. τετραετής διάσταση των συζύγων, σύμφωνα με τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 68, 69, 224, 269 και 281 Κ.Πολ.Δ. υπολογίζεται αναδρομικά όχι από την επίδοση της από την ανωτέρω ουσιαστική διάταξη αγωγής διαζυγίού αλλ΄ από την πρώτη συζήτησή της στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο (Α.Π. 1850/1999).-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28 Δεκεμβρίου 2005 αίτηση της ..... γι΄ αναίρεση της υπ΄ αριθ. 7410/2005 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου από χίλια εκατόν εβδομήντα, (1.170), ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 26 Μαρτίου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 26 Απριλίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ