Supreme Court dismisses appeal against lower court's distribution of partnership profits and payment order.

Απόφαση 907 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 907/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, Εμμανουήλ Κλαδογένη και Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Φεβρουαρίου 2014, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ε. Β. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο. Της αναιρεσιβλήτου: Α. Ν., συζ. Θ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο-Περικλή Καραγκούνη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-9-2009 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αλεξανδρούπολης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 187/2010 του ίδιου Δικαστηρίου και 55/2013 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 23-5-2013 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσίβλητη, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρυσόστομος Ευαγγέλου, ανέγνωσε την από 28-1-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου της στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Όπως προκύπτει από την υπ' αριθμ. 10007/25-10-2013 έκθεση της δικαστικής επιμελήτριας ... Π. Σ., ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για συζήτηση επιδόθηκε στην αναιρεσίβλητη, με εντολή του δικηγόρου του αναιρεσείοντος Αθανασίου Χατζηλία, ο οποίος είχε ειδική προς τούτο πληρεξουσιότητα δυνάμει του υπ' αριθ. ... πληρεξουσίου της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Ειρήνης Ζαχαριάδου. Κατά τη συζήτηση της υποθέσεως στο ακροατήριο δεν εμφανίστηκε ο αναιρεσείων, ούτε παραστάθηκε με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 ΚΠολΔ. Εφόσον, όμως, επισπεύδει ο ίδιος τη συζήτηση, δεν απαιτείται κλήτευση του και η συζήτηση θα προχωρήσει χωρίς την παρουσία του (άρθρο 576 παρ.2 ΚΠολΔ).

Κατά το άρθρο 528 ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 16 παρ. 4 του ν. 2915/2001: "Αν ασκηθεί έφεση από διάδικο που δικάστηκε σαν να ήταν παρών, η εκκαλουμένη απόφαση εξαφανίζεται μέσα στα όρια που καθορίζονται από την έφεση και τους προσθέτους λόγους. Ο εκκαλών δικαιούται να προβάλει όλους τους ισχυρισμούς που μπορούσε να προτείνει πρωτοδίκως". Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι, παρά την κατάργηση των τεκμηρίων εκ της ερημοδικίας των διαδίκων, παραιτήσεως και ομολογίας της αγωγής, που θέσπιζαν τα άρθρα 271 και 272 ΚΠολΔ, μετά την οποία εξέλιπαν πλέον οι λόγοι για τη χορήγηση αναιτιολόγητης ανακοπής και, κατ' επέκταση, εφέσεως με όμοια αποτελέσματα, εν τούτοις η ανωτέρω διάταξη διατήρησε την έφεση κατά της ερήμην αποφάσεώς (και) ως υποκατάστατο της αναιτιολόγητης ανακοπής ερημοδικίας.

Συνεπώς, για την εξαφάνιση πρωτοδίκου αποφάσεως, εφόσον αυτή εκδόθηκε σαν να ήταν παρών ο διάδικος, δεν απαιτείται να ευδοκιμήσει προηγουμένως κάποιος λόγος της εφέσεως, αλλά αρκεί η τυπική παραδοχή της, καθόσον αυτή έχει τα αποτελέσματα της καταργηθείσας αναιτιολόγητης ανακοπής (ΑΠ 1906/2008, 829/2008, 884/2007, 1015/2005 ). Επομένως, το Εφετείο, το οποίο, αφού έκρινε τυπικώς παραδεκτή την έφεση του ερήμην δικασθέντος στον πρώτο βαθμό εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος, με την οποία παρεπονείτο ότι, κατ' εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου, έγινε δεκτή η εναντίον του αγωγή της αναιρεσίβλητης, εξαφάνισε στη συνέχεια την εκκαλουμένη απόφαση και ερεύνησε το ορισμένο, νόμω και ουσία βάσιμο της αγωγής, δεν έσφαλε και δεν έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και ο περί του αντιθέτου πρώτος από το άρθρο 559 αριθ.8 ΚΠολΔ λόγος του αναιρετηρίου είναι αβάσιμος.

Στην ένδικη αγωγή η εδώ αναιρεσίβλητη εξέθετε τα εξής : "Τυγχάνουμε με το σύζυγό μου Ν. Θ. ιδιοκτήτες μεταφορικής εταιρίας γενικών μεταφορών με έδρα την Αλεξανδρούπολη και διακριτική επωνυμία "... ΕΠΕ. Ο εναγόμενος τυγχάνει επίσης ιδιοκτήτης μεταφορικής εταιρίας γενικών μεταφορών με έδρα τη Θεσσαλονίκη και με την διακριτική επωνυμία "...".

Τον Ιανουάριο του 2005 συνήψαμε προφορική συμφωνία συνεργασίας με τον εναγόμενο, αντικείμενο της οποίας ήταν η διανομή με αυτοκίνητα μου εμπορευμάτων και προϊόντων που μετέφεραν από τη Θεσσαλονίκη αυτοκίνητα της εταιρίας του εναγομένου, στην πόλη και την ευρύτερη περιοχή της Αλεξανδρούπολης. Η παραπάνω συμφωνία, η οποία διεκόπη μονομερώς και άνευ ουδεμίας προειδοποιήσεως από τον εναγόμενο στο τέλος του 2008, προέβλεπε μεταξύ άλλων, όσον αφορά το οικονομικό σκέλος αυτής, ότι, από το συνολικό μεταφορικό έργο κατά μήνα που πραγματοποιούσαν αυτοκίνητα της εταιρίας μου, διανέμοντας στην Αλεξανδρούπολη τα εμπορεύματα που μετέφερε ο εναγόμενος, και από τα συνολικά έσοδα που προέκυπταν από το έργο αυτό, μετά την αφαίρεση των εξόδων κινήσεως των οχημάτων, θα διενέμετο μεταξύ εμού και του εναγομένου το υπόλοιπο ποσόν σε ποσοστό 50% για τον καθένα μας.

Τα χρήματα που μου αναλογούσαν συμφωνήθηκε να μου καταβάλλονται στο τέλος εκάστου μηνός. Πράγματι, κι ενώ η ως άνω συμφωνία ετηρείτο κανονικά μέχρι και τα μέσα του 2008, από τον Ιούνιο του 2008 και μέχρι το τέλος του ιδίου έτους, οπότε και ο εναγόμενος, όπως προαναφέρθηκε, διέκοψε μονομερώς τη συνεργασία, άρχισαν να εμφανίζονται προβλήματα στις μεταξύ μας σχέσεις, αφού ο εναγόμενος δεν μου απέδιδε ολόκληρο το ποσόν που θα έπρεπε να μου καταβάλει.

Συγκεκριμένα : Τον μήνα Ιούνιο του 2008, έπρεπε να μου καταβάλει το συνολικό ποσόν των 6650,16 €, έναντι του οποίου μου κατέβαλε το ποσόν των 5052,64 €, έμεινε δε υπόλοιπο οφειλόμενο το ποσόν των 1597,52 €. Τον μήνα Ιούνιο του 2008, έπρεπε να μου καταβάλει το συνολικό ποσόν των 8093,33 €, έναντι του οποίου μου κατέβαλε το ποσόν των 4182,24 €, έμεινε δε υπόλοιπο οφειλόμενο το ποσόν των 3911,09 €.

Τους μήνες Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 2008, έπρεπε να μου καταβάλει το συνολικό ποσόν των 13891,27 €, έναντι του οποίου μου κατέβαλε το ποσόν των 4099,08 €, έμεινε δε υπόλοιπο οφειλόμενο το ποσόν των 9792,19 €. Τον μήνα Οκτώβριο του 2008, έπρεπε να μου καταβάλει το συνολικό ποσόν των 6750,33 €, έναντι του οποίου μου κατέβαλε το ποσόν τω\( 2248,38 €, έμεινε δε υπόλοιπο οφειλόμενο το ποσόν των 4501,95 €.

Τον μήνα Νοέμβριο του 2008, έπρεπε να μου καταβάλει το συνολικό ποσόν των 7865,00 €, έναντι του οποίου μου κατέβαλε το ποσόν των 456,98 €, έμεινε δε υπόλοιπο οφειλόμενο το ποσόν των 7408,02 €. Τον μήνα Δεκέμβριο του 2008, έπρεπε να μου καταβάλει το συνολικό ποσόν των 5991,06 €, έναντι του οποίου μου κατέβαλε το ποσόν των 1545,54 €, έμεινε δε υπόλοιπο οφειλόμενο το ποσόν των 4445,52 €.

Ήτοι συνολικά από την παραπάνω αιτία και για τους μήνες από Ιούνιο μέχρι και Δεκέμβριο του 2008 ο εναγόμενος οφείλει να μου καταβάλει επιπλέον το συνολικό ποσόν των 31.165,29 €...

Συνεπώς, η οφειλή του εναγομένου σε εμένα, εξακολουθεί και ανέρχεται στο ποσόν των 31.165,29 €, το οποίο ο εναγόμενος, παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις μου και τις επανειλημμένες περί τούτου διαβεβαιώσεις του, αρνείται να μου καταβάλει, πρέπει δε να υποχρεωθεί προς τούτο με την εκδοθεισομένη απόφαση και μάλιστα νομιμοτόκως ....".

Το Εφετείο, εκτιμώντας το δικόγραφο της αγωγής, δέχθηκε ότι με αυτήν γίνεται επίκληση κατάρτισης μεταξύ των διαδίκων άτυπης αστικής εταιρίας, με αντικείμενο τη μεταφορά εμπορευμάτων από τη Θεσσαλονίκη στην Αλεξανδρούπολη και τη διανομή αυτών, με εισφορά της προσωπικής τους εργασίας και με ίση συμμετοχή αυτών στα κέρδη και τις ζημιές της εταιρίας, η οποία, κατά το αναφερόμενο στην αγωγή χρονικό διάστημα, είχε έσοδα από την άνω δραστηριότητα της συνολικού ύψους 98.482,03 ευρώ και ότι συνεπώς το αναλογούν στη μερίδα της ενάγουσας ποσό κερδών ανερχόταν σε 49.241,15 ευρώ, από το οποίο, μετά τμηματικές καταβολές, της οφείλεται εισέτι το ποσό των 31165,29 ευρώ.

Έκρινε δε το Εφετείο ότι η αγωγή έρεισμα έχει τις διατάξεις των άρθρων 741, 742, 763 Α.Κ. Έτσι που έκρινε το Εφετείο αφενός ορθά εκτίμησε το δικόγραφο της αγωγής ως προς τη νομική του βάση, χωρίς να αρκεστεί σε στοιχεία λιγότερα από τα αξιούμενα από τους ως άνω κανόνες ουσιαστικού δικαίου και αφετέρου ορθά έκρινε ορισμένη την αγωγή ως προς τα πρόσωπα των εταίρων, το αντικείμενο της εταιρίας και τα μέσα πραγματοποίησης του σκοπού της.

Επομένως, οι δεύτερος από το άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίο προβάλλεται ότι το Εφετείο για την εφαρμογή των ως άνω διατάξεων αρκέστηκε σε στοιχεία λιγότερα από τα αξιούμενα από τις ίδιες διατάξεις (νομική αοριστία αγωγής) και ο τρίτος από το άρθρο 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ λόγος, με τον οποίο προβάλλεται ότι παρά τον νόμο το Δικαστήριο δεν απέρριψε ως απαράδεκτη την αγωγή, λόγω αοριστίας της ως προς τα στοιχεία των προσώπων μεταξύ των οποίων καταρτίστηκε η εταιρική συμφωνία, είναι αβάσιμοι.

Κατά το άρθρο 559 αριθμ.19 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ο αναιρετικός αυτός λόγος ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνηση του (ανεπαρκής αιτιολογία) ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία) (Ολ.ΑΠ 1/1999).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχθηκε τα ακόλουθα : "Τόσο η ενάγουσα, όσο και ο εναγόμενος είναι μέλη μεταφορικών εταιριών, η πρώτη εταιρίας με έδρα την Αλεξανδρούπολη και ο δεύτερος εταιρίας με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Παρόλο που ήσαν μέλη εταιριών, συνήψαν ατομικά, τον Ιανουάριο του 2005, μια προφορική και άτυπη σύμβαση συνεργασίας, ήτοι άτυπη εταιρία αορίστου χρόνου, αντικείμενο της οποίας ήταν η διανομή με αυτοκίνητα της ενάγουσας στην πόλη και την ευρύτερη περιοχή της Αλεξανδρούπολης εμπορευμάτων και προϊόντων, που μετέφεραν εκεί από τη Θεσσαλονίκη αυτοκίνητα του εναγομένου, με την ειδικότερη συμφωνία το καθαρό κέρδος τους, αφού αφαιρούνταν τα έξοδα κινήσεως των οχημάτων, να διανέμεται εξ ημισείας στους διαδίκους.

Από κανένα όμως αποδεικτικό μέσο δεν προέκυψε ότι το μερίδιο στα κέρδη του κάθε εταίρου ήταν απαιτητό στο τέλος κάθε μήνα... Περαιτέρω, από ένα πρόχειρο χειρόγραφο γραμμένο επί εντύπου της μεταφορικής εταιρίας του εναγομένου (φέρει το λογότυπο της), το οποίο απέστειλε στην ενάγουσα, η οποία και το προσκομίζει, η σύζυγος του εναγομένου "Σ.

Β." (όπως ρητά αναγράφεται στο έγγραφο αυτό), αναγράφονται ως οφειλές του εναγομένου προς την ενάγουσα τα εξής ποσά: "Ιούνιος '08 1.597,52. Ιούλιος 08 3.911,09. Αύγουστος 08 3.584,26. Σεπτέμβριος 08 6.207,93. Οκτώβριος 08 4.501,95. Νοέμβριος 08 7.408,02. Δεκέμβριος 08 4.445,52. Σύνολο 31.656,29 (Ευρώ). Σου στέλνω έναντι επιταγή Eurobank ... (ύψους) 17.100,00.

Υπόλοιπο 14.556,29 (ευρώ), το οποίο θα προσπαθήσω να σου το εξοφλήσω το συντομότερο. Ευχαριστώ. Σ. Β.". Η ως άνω επιταγή δεν πληρώθηκε και προς αντικατάσταση της ο εναγόμενος απέστειλε στην ενάγουσα την υπ' αριθ. ... επιταγή πελάτη του, ιδίου ποσού (17.100 Ε), της τράπεζας Probank, εκδόσεως 10-6-09, η οποία, έπειτα από συνεννόηση των διαδίκων, ακυρώθηκε και αντικαταστάθηκε από τον ενάγοντα από την υπ' αριθ. ...

επιταγή άλλου πελάτη του, εκδόσεως 28-6-09, εις διαταγή του συζύγου της ενάγουσας (Ν. Θ.), επίσης του ιδίου ποσού (17.100 €) και της ίδιας ως άνω τράπεζας, επιταγή για την οποία επίσης δεν προκύπτει ότι πληρώθηκε. Άρα, η συνολική οφειλή του εναγομένου προς την ενάγουσα αποδείχθηκε ότι ανέχεται στο ανωτέρω ποσό των 31.656,29 ευρώ, αλλά με την αγωγή της η ενάγουσα ζητά το μικρότερο ποσό των 31.165,29 €.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τα ανωτέρω πρέπει να γίνει δεκτή η αγωγή κατά το ποσό που αιτείται η ενάγουσα και να υποχρεωθεί ο εναγόμενος να καταβάλει στην ενάγουσα το συνολικό αιτούμενο ποσό των 31.165,29 ευρώ.. .". Έτσι που έκρινε το Εφετείο διέλαβε στην απόφαση του επαρκείς αιτιολογίες αναφορικά με τα ουσιώδη ζητήματα των προς διανομή καθαρών κερδών της εταιρικής συνεργασίας των διαδίκων κατά το ένδικο χρονικό διάστημα και την υποχρέωση του εναγομένου, με την ιδιότητα του διαχειριστή της εταιρίας να καταβάλει στην ενάγουσα το υπόλοιπο της οφειλής του που αντιστοιχούσε στο ποσοστό συμμετοχής της επί των καθαρών κερδών, αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή ή μη εφαρμογή των κανόνων ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 741, 763 Α.Κ., τους οποίους εφάρμοσε το Εφετείο.

Επομένως, ο τέταρτος από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμος.

Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης. Τα παράβολο που κατέθεσε ο αναιρεσείων πρέπει να εισαχθεί στο Δημόσιο Ταμείο, αφού η αίτηση του απορρίπτεται (άρθρο 495 παρ.4 ΚΠολΔ, όπως η παρ. 4 προστέθηκε με το άρθρο 12 παρ. 2 του ν. 4550/2012).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 23-5-2013 αίτηση του Ε. Β., κατοίκου ..., για αναίρεση της υπ' αριθ. 55/2013 αποφάσεως του Εφετείου Θράκης.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 8η Απριλίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 29η Απριλίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ