Supreme Court dismisses appeal regarding abuse of right in horizontal co-ownership management disputes.

Απόφαση 907 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 907/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Πετράκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Χ1, 2) Χ2, 3) Χ3, κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Κωστόπουλο και κατέθεσαν προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ψ, κατοίκου ..., με την ιδιότητα της διαχειρίστριας και νόμιμης εκπροσώπου της συνιδιοκτησίας της πολυκατοικίας που βρίσκεται στην ..., οδός ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Μπαρελάκο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5/4/2004 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3147/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4546/2006 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 29/11/2006 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, ανέγνωσε την από 2/10/2008 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης, όσον αφορά το δεύτερο από άρθρο 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ μέρος αυτού, λόγο.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Για το, κατά το άρθρο 216 ΚΠολΔ, ορισμένο αγωγής, εγειρομένης υπό διαχειριστού κατά κυρίου οριζόντιας ιδιοκτησία, εκ της σχέσης της οροφοκτησίας, διεπομένης από το Ν. 3741/1929, σε ότι αφορά την ενεργητική νομιμοποίηση του διαχειριστού, αρκεί η επίκληση με το δικόγραφο της αγωγής, της ιδιότητας αυτού, ως διαχειριστού, τον τρόπο εκλογής του και επί πλέον της αναφοράς στον Κανονισμό της πολυκατοικίας, τον προβλέποντατον τρόπο εκλογής του διαχειριστού (ΑΠ 668/1999, ΑΠ 1489/1999, ΑΠ 989/2002 ή σε περίπτωση μη ύπαρξης Κανονισμού ή μη σχετικής πρόβλεψης σαυτόν, της αναφοράς ότι ο διαχειριστής εκλέγεται σύμφωνα με το νόμο. (άρθ. 4 παρ. 2 Ν. 3741/1929).

Στην προκειμένη περίπτωση, το δικάσαν Εφετείο δέχθηκε, ότι το δικόγραφο της κρινόμενης αγωγής, της εγερθείσας από τη διαχειρίστρια της πολυκατοικίας, κατά συνιδιοκτητών οριζόντιας ιδιοκτησίας, στην οποία (αγωγή) γίνεται αναφορά, όπως και από αυτή προκύπτει, ότι η ενάγουσα εκλέχθηκε ως διαχειρίστρια, με βάση τον αναφερόμενο σαυτήν Κανονισμό, τον συντεταγμένο με το μνημονευόμενο συμβολαιογραφικό έγγραφο, από τη Γενική Συνέλευση των συνιδιοκτητών, τη συγκληθείσα την 30-5-2001 και ότι εξακολουθούσε να έχει την ιδιότητα αυτή (της διαχειρίστριας), κατά την άσκηση της αγωγής, δεν έπασχε αοριστία, σε ότι αφορά την ενεργητική νομιμοποίηση, εκ του ότι δεν περιείχε στο δικόγραφό της και άλλα, επιπλέον, στοιχεία που επικαλούνται οι αναιρεσείοντες (δηλαδή, ποία πρόσωπα δικαιούνται, με βάση τον Κανονισμό, να εκλέγονται διαχειριστές, - μόνον συνιδιοκτήτες ή και τρίτοι- εάν η διορισθείσα διαχειρίστρια ήταν συνιδιοκτήτρια και ποιάς συγκεκριμένης ιδιοκτησίας, κάθε πότε συγκαλείται η Γεν.Συνέλευση κλπ), τα οποία έκρινε ότι δεν ήταν αναγκαία, για το ορισμένο της ενεργητικής νομιμοποίησης του διαχειριστού.

Με το να κρίνει έτσι το δικάσαν Εφετείο, ως προς το ως άνω ζήτημα, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του από το άρθρο 559 αριθ. 14 Κ.Πολ.Δ λόγου αναίρεσης, της μη κήρυξης δηλαδή, παρά το νόμο, ακυρότητας ή απαραδέκτου και απορριπτέος είναι ο περί του αντιθέτου, πρώτος λόγος αναίρεσης.

ΙΙ. Ο κανονισμός πολυορόφου οικοδομής (πολυκατοικίας) διεπομένης από το Ν. 3741/1929, παρά την εξ αυτού δεσμευτικότητα, για τους κυρίους διαμερισμάτων ή ορόφων της οικοδομής, διατηρεί τον δικαιοπρακτικό (συμβατικό) του χαρακτήρα, έχει δηλαδή απλώς συμβατική ισχύ έναντι των συνιδιοκτητών και δεν αποτελεί κανόνα ουσιαστικού δικαίου (ΑΠ 1409/2004).

Επομένως, ο δεύτερος, κατά το μέρος αυτού, από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ, λόγος αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στο δικάσαν Εφετείο η πλημμέλεια της παραβίασης, ευθέως και εκ πλαγίου, του Κανονισμού της πολυκατοικίας, ως προς το ζήτημα της εκλογής της ενάγουσας, ως διαχειρίστριας, είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, αφού οι λόγοι αυτοί ιδρύονται μόνο σε περίπτωση παραβίασης κανόνα ουσιαστικού δικαίου.

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 4 παρ. 1, 2 του ως άνω Ν3741/1929, περί της ιδιοκτησίας κατ' ορόφους, επιτρέπεται στους συνιδιοκτήτες, όπως, με ιδιαίτερη συμφωνία, στην οποία είναι απαραίτητη η κοινή συναίνεση πάντων, δώσουν σε καθορισμένη πλειοψηφία, δυναμένη να μεταβληθεί αναλόγως της σοβαρότητας των ληφθησομένων αποφάσεων, το δικαίωμα να λαμβάνει, προς το κοινό συμφέρον, κάθε απόφαση, σχετική με τη συντήρηση, βελτίωση και χρήση των κοινών μερών της οικίας.

Οι συνιδιοκτήτες δύνανται, σε περίπτωση έλλειψης Κανονισμού, κατά τα ανωτέρω, να ορίσουν, με παμψηφία, ένα διαχειριστή, παρέχοντες σ' αυτόν δικαιώματα διαχείρησης, τα πλέον εκτεταμένα, συμπεριλαμβανομένων των της εκτέλεσης των εργασιών, της συντήρησης, της κατανομής των δαπανών και βαρών και της επ' ονόματί του παράστασης επί δικαστηρίου, είτε ως εναγομένου, είτε ως ενάγοντος.

Εκ των διατάξεων τούτων προκύπτει ότι οι συνιδιοκτήτες και δια του Κανονισμού της πολυκατοικίας (καταρτιζομένου με κοινή συναίνεση πάντων) δύνανται, είτε απ' ευθείας να διορίσουν διαχειριστή, παρέχοντες σ'αυτόν τις ως άνω εξουσίες και ειδικώτερα το δικαίωμα να ενάγει και ενάγεται, περί των εκ της διαχείρισης της πολυκατοικίας ανακυπτουσών διενέξεων μετά τρίτων ή και συνιδιοκτητών, είτε να αναθέσουν το διορισμό αυτό και την παροχή των εν λόγω εξουσιών σε ορισμένη πλειοψηφία των συνιδιοκτητών.

Εξ άλλου, εκ των ιδίων ως άνω διατάξεων προκύπτει ότι η έκταση των εξουσιών του διαχειριστού, ως εντολοδόχου των ιδιοκτητών, καθορίζεται με την πράξη του διορισμού του ή και με τον Κανονισμού. (ΑΠ 1557/1981, ΝοΒ 30, 66). Κατά συνέπεια, εάν, με την περί διορισμού του διαχειριστού απόφαση της Γεν. Συνέλευσης, ορίσθηκε ορισμένη χρονική διάρκεια, κατά την οποία αυτός θα εκτελεί τα καθήκοντά του, στα οποία περιλαμβάνεται και η εκπροσώπηση των συνιδιοκτητών, η εν λόγω εξουσία του ισχύει μόνο για την περίοδο αυτή και μέχρι τη λήξη της.

Εάν όμως μετά τη λήξη της θητείας του διαχειριστή, δεν εκλέχθηκε νέος και ο παλαιός συνεχίζει να ασκεί τη διαχείριση, χωρίς να αντιλέγει κάποιος εκ των συνιδιοκτητών, τότε (και μόνον) ο "εν τοι πραγμάσι" (de facto) διαχειριστής, έχει την ιδιότητα νομίμως διορισθέντος διαχειριστού και μετά τη λήξη της θητείας του και νομιμοποιείται να εκπροσωπεί τη συνιδιοκτησία και να εγείρει, υπό την ιδιότητά του αυτή, αγωγή κατά συνιδιοκτήτου, εκ της σχέσης της οροφοκτησίας.

Σύμφωνα με τα ανωτέρω, το δικάσαν Εφετείο, το οποίο δέχθηκε ότι η ενάγουσα - νυν αναιρεσίβλητος είχε εκλεγεί νόμιμη διαχειρίστρια της επί της οδού ... αριθμ. ..., Δήμου ..., ευρισκομένης πολυκατοικίας, κατά τη γενική συνέλευση των συνιδιοκτητών της, την 30-5-2001, με θητεία ενός έτους καθώς και ότι, μετά τη λήξη της θητείας της, δεν συνήλθε και πάλι η γενική συνέλευση των συνιδιοκτητών, για την εκλογή νέου διαχειριστή και ότι έτσι η ενάγουσα εξακολούθησε να είναι διαχειρίστρια, με την ανοχή και σιωπηρή συναίνεση και των άλλων συνιδιοκτητών, οι οποίοι και δεν έφεραν καμμία αντίρρηση και με βάση τις παραδοχές αυτές, έκρινε ότι η ενάγουσα νομιμοποιείτο ενεργητικά, για την άσκηση της αγωγής και απέρριψε, ως αβάσιμο, τον ισχυρισμό-ένσταση των εναγομένων - νυν αναιρεσειόντων, για έλλειψη ενεργητικής νομιμοποίησης αυτής, για την έγερση της από 5-4-2004 αγωγής, επί της οποίας εξεδόθη η προσβαλλομένη απόφαση, που είχε προβληθεί και ενώπιον του δικάσαντος Εφετείο, με λόγο έφεσης, δεν παραβίασε ούτε ευθέως, με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή, ούτε εκ πλαγίου τη διάταξη του άρθρου 4 παρ. 1 του Ν. 3741/1929, καθόσον διέλαβε στην απόφασή του επαρκείς και πλήρεις αιτιολογίες, οι οποίες καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο , για την ορθή ή μη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών στον ως άνω κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ως προς το ζήτημα της εξουσίας εκπροσώπησης και εντεύθεν της ενεργητικής νομιμοποίησης της ενάγουσας διαχειρίστριας.

Επομένως, απορριπτέος, ως αβάσιμος είναι ο ίδιος, δεύτερος, κατά το μέρος αυτού, από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ, λόγος αναίρεσης, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα.

ΙΙΙ. Με τον τρίτο, από το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ, λόγο αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικάσαν Εφετείο, δεν έλαβε υπόψη τον προβληθέντα από τους εναγόμενους - νυν αναιρεσείοντες πρωτοδίκως και επαναφερθέντα ενώπιον του με λόγο έφεσης, αυτοτελή ισχυρισμό τους ότι με βάση τον κανονισμό της πολυκατοικίας η εργολήπτρια εταιρεία, στην οποία είχε περιέλθει η επίδικη αποθήκη, και μετά την αγορά της από τους αναιρεσείοντες οι τελευταίοι είχαν δικαίωμα να μετατρέψουν την αυτοτελή αυτή ιδιοκτησία τους σε γκαράζ. Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο έλαβε υπόψη του παραπάνω ισχυρισμό και τον απέρριψε με την παρά του αντιθέτου παραδοχή.

IV. Με τον τέταρτο λόγο αναίρεσης, αποδίδεται στο δικάσαν Εφετείο η πλημμέλεια α) της παραβίασης ευθέως και εκ πλαγίου της διάταξης του άρθρου 281 ΑΚ, με το να απορρίψει την προταθείσα από τους αναιρεσείοντες ένσταση καταχρηστικής άσκησης του αγωγικού δικαιώματος και β) της μη λήψης υπόψη και άλλων, επί πλέον περιστατικών, τα οποία οι αναιρεσείοντες είχαν επικαλεστεί πρωτοδίκως και επανέφεραν παραδεκτώς ενώπιον του Εφετείου, για να θεμελιώσουν τη βάση της προβληθείσας υπ' αυτών άνω ένστασης καταχρηστικής άσκησης του αγωγικού δικαιώματος.

Το δικάσαν Εφετείο, σχετικά με τα ανωτέρω ουσιώδες ζήτημα δέχθηκε τα εξής: Οι εναγόμενοι είναι συγκύριοι της με τα στοιχεία Α - 6 αποθήκης (διακεκριμένης οριζόντιας ιδιοκτησίας) του υπογείου της ανωτέρω πολυκατοικίας εμβαδού 44,82 τ.μ., σύμφωνα με το ... αγοραπωλητήριο συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Καλλιθέας Μαρίας Βερβενιώτου - Ανδρέου, που έχει νόμιμα μεταγραφεί.

Σύμφωνα με τον παραπάνω Κανονισμό της πολυκατοικίας, κοινόκτητα και κοινόχρηστα μέρη είναι όσα ορίζονται ως τέτοια στο ν. 3741/1929, ήτοι, μεταξύ των άλλων, και οι εξωτερικοί τοίχοι της οικοδομής, η κύρια είσοδος, ο διάδρομος του υπογείου και γενικώς η εξωτερική πρόσοψη αυτής επί της οδού ... (βλ. το Κεφάλαιο Β' του Κανονισμού).

Στο Κεφάλαιο Γ' του Κανονισμού ορίζεται ρητά ότι απαγορεύεται οιαδήποτε μεταβολή ή επέμβαση στα τακτικά στοιχεία της οικοδομής (εξωτερικούς τοίχους, μεσότοιχους, εξωτερικά υποστυλώματα και εν γένει κατασκευές μπετόν αρμέ) καθώς και επί των προσόψεων της πολυκατοικίας". Ενώ στο Κεφάλαιο Δ' του Κανονισμού ορίζεται ότι κάθε συνιδιοκτήτης έχει το δικαίωμα να τροποποιεί την εσωτερική διαρρύθμιση της ιδιοκτησίας του ή να την επισκευάζει "κατ' αρέσκειάν του", υπό τον όρο ότι δεν θα θίγονται οι κοινόχρηστοι και κοινόκτητοι χώροι, η στερεότητα και η εν γένει εμφάνιση της πολυκατοικίας.

Όμως, οι εναγόμενοι περί τα τέλη Φεβρουαρίου του έτους 2004, ενεργώντας κατά παράβαση των πιο πάνω όρων του Κανονισμού, α) αντικατέστησαν τις υφιστάμενες με τζαμαρίες πόρτες της ως άνω με τα στοιχεία Α-6 αποθήκης τους στην πρόσοψη της πολυκατοικίας επί της οδού ... με μεταλλική ανοιγόμενη αυτοφερόμενη πόρτα εισόδου (γκαραζόπορτα) και τη μετέτρεψαν από αποθήκη σε κλειστό χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων και β) για τη διευκόλυνση της πρόσβασης των αυτοκινήτων τους προς το χώρο αυτό στάθμευσή τους κατέστρεψαν την κοινόχρηστη τσιμεντένια κλίμακα προσπέλασης των συνιδιοκτητών και ενοίκων της πολυκατοικίας και εγκατέστησαν επικλινή μεταλλική ράμπα κατά μήκος αυτής από την αποθήκη τους μέχρι το πεζοδρόμιο και έτσι με τις ως άνω, κατά παράβαση των προεκτιθεμένων όρων του Κανονισμού, ενέργειές τους μετέβαλλαν αυθαίρετα την πρόσοψη της πολυκατοικίας.

Επί πλέον, εξ αιτίας των ενεργειών αυτών των εναγομένων, διαταράσσεται η ησυχία των συνιδιοκτητών και ενοίκων της πολυκατοικίας από τους θορύβους και τους κραδασμούς των κινήτρων των κινούμενων στην παραπάνω ράμπα αυτοκινήτων των εναγομένων, ενώ είναι υποχρεωμένοι και να ανέχονται και τους ρύπους (καυσαέρια κ.λ.π.) των αυτοκινήτων τους αυτών.

Το γεγονός δε ότι οι εναγόμενοι προέβησαν στις ως άνω ενέργειες μετά την έκδοση της άδειας οικοδομής ... της Πολεοδομίας Αργυρούπολης για "ΑΛΛΑΓΗ ΧΡΗΣΕΩΣ ΥΠΟΓΕΙΟΥ ΑΠΟΘΗΚΗΣ (Νο 6) ΣΕ ΧΩΡΟ ΣΤΑΘΜΕΥΣΗΣ, ΜΕ ΕΠΙΣΚΕΥΕΣ - ΔΙΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΠΡΑΣΙΑΣ" δεν αίρει τον αντισυμβατικό χαρακτήρα των ενεργειών τους αυτών, ούτε επηρεάζει τα δικαιώματα των συνιδιοκτητών από τη συσταθείσα οριζόντια ιδιοκτησία.

Οι παραπάνω ενέργειες των εναγομένων, εκτός του ότι, όπως προαναφέρθηκε, έρχονται σε αντίθεση με τις σχετικές ως άνω διατάξεις του Κανονισμού της πολυκατοικίας, παραβλάπτουν παράλληλα ως άνω και τα δικαιώματα των συνιδιοκτητών και των ενοίκων της πολυκατοικίας αυτής και συνεπώς έρχονται σε αντίθετη και με τις διατάξεις των άρθρων 3 και 5 περ.

α' του ν. 3741/1929. Μάλιστα, υπό τα προεκτιθέμενα πραγματικά δεδομένα και ιδιαίτερα τη θέση της υπόγειας αποθήκης στην πολυκατοικία ως άνω, η μετατροπή της χρήσης αυτής σε χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων έρχεται σε αντίθεση με τις σχετικές ως άνω διατάξεις του Κανονισμού και συνεπώς μια τέτοια μετατροπή της χρήσης της δεν μπορεί να γίνει χωρίς προηγούμενη τροποποίηση των διατάξεων αυτών.

Η ενάγουσα, επομένως, μετά τις ως άνω ενέργειες των εναγομένων, έχει δικαίωμα επαναφοράς των πραγμάτων στην προηγούμενη κατάσταση και συγκεκριμένα, όπως κατά τα άνω ζήτησε με την αγωγή, η άσκηση δε του ένδικου αυτού δικαιώματος εκ μέρους της, υπό τα αποδεικνυόμενα ως άνω περιστατικά δεν είναι καταχρηστική, δεν αντιβαίνει δηλαδή στη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, διότι δεν υπερβαίνει μάλιστα προφανώς τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη, τα χρηστά ήθη και ο κοινωνικός και οικονομικός σκοπός του".

Με βάση τις παραδοχές αυτές, έκρινε ότι η παραδεκτώς προταθείσα ενώπιον του Εφετείου ένσταση, περί κατάχρησης δικαιώματος, είναι απορριπτέα, ως αβάσιμος. Έτσι κρίνοντας το δικάσαν Εφετείο, δεν παρεβίασε ούτε ευθέως, ούτε εκ πλαγίου την ως άνω διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, διότι με βάση τα περιστατικά που δέχθηκε, η άσκηση του αγωγικού δικαιώματος πράγματι δεν είναι καταχρηστική, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, ενώ διέλαβε στην απόφασή του σαφείς και επαρκείς αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής της διάταξης αυτής.

Επομένως, ο αντίθετος λόγος της αναίρεσης κατά το σχετικό από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ μέρος του είναι αβάσιμος. Τέλος, ο ίδιος λόγος, κατά το μέρος του από το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικάσαν Εφετείο δεν έλαβε υπόψη (εκτός άλλων) τα προβληθέντα από τους εναγομένους - αναιρεσείοντες, προς θεμελίωση της ένστασης κατάχρησης δικαιώματος, πραγματικά περιστατικά ότι αυτοί δαπάνησαν μεγάλο χρηματικό ποσό, για την εκτέλεση των εργασιών αλλαγής της χρήσης της οριζόντιας ιδιοκτησίας τους, από αποθήκη σε γκαράζ, ότι η αλλαγή αυτή εξασφαλίζει τα αυτοκίνητά τους από κίνδυνο κλοπής και ζημίας, ότι η μετατροπή αυτή της χρήσης σε γκαράζ υπαγορεύθηκε από λόγους ανάγκης, εξαιτίας της μη εξεύρεσης χώρου στάθμευσης στην περιοχή, όπου ευρίσκεται η πολυκατοικία και ότι στην πολυκατοικία δεν υπάρχει καμία αποθήκη και οι άλλοι συνιδιοκτήτες έχουν μετατρέψει τις αποθήκες τους σε καταστήματα είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, καθόσον τα ως άνω επικαλούμενα πραγματικά περιστατικά σε συνδυασμό προς εκείνα που δέχθηκε το Εφετείο δεν καθιστούν την άσκηση του αγωγικού δικαιώματος καταχρηστική, κατά τη διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ κι επομένως δεν αποτελούν "πράγματα" κατά την έννοια της πιο πάνω αναιρετικής πλημμέλειας.

Ο ίδιος λόγος, κατά το μέρος, που αφορά τα υπόλοιπα προβαλλόμενα με το αναιρετήριο πραγματικά περιστατικά, είναι αβάσιμος, διότι, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη, έλαβε υπόψη τα περιστατικά αυτά κατά το σχηματισμό της απορριπτικής της πιο πάνω ένστασης των αναιρεσείοντων κρίσης του.

V. Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση και να καταδικασθούν οι ηττηθέντες αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσιβλήτου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-11-2006 αίτηση των Χ1, κλπ για αναίρεση της 4546/2006 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων διακοσίων (1.200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 31 Μαρτίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 14 Απριλίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ