Supreme Court dismisses appeal against lower court's finding of contractor's liability for construction defects.

Απόφαση 906 / 2011 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 906/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Βασίλειο Φούκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Εμμανουήλ Καλούδη), Γεώργιο Χρυσικό, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή και Γεώργιο Γεωργέλλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 16 Μαΐου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΤΕΧΝΙΚΗ Ν. Α.Τ.Ε.Β.Ε" και τον διακριτικό τίτλο "ΤΕ.ΝΑ. Α.Τ.Ε.Β.Ε", που εδρεύει στην Πτολεμαϊδα Ν. Κοζάνης και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Μελιγό, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ GAS ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΛΛΗΝΟΡΩΣΙΚΗ - ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ - ΕΜΠΟΡΙΚΗ - ΤΕΧΝΙΚΗ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ" και τον διακριτικό τίτλο "ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ GAS", η οποία εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τις πληρεξουσίους δικηγόρους της Αικατερίνη Ήμελλου και Ιριδα Παπαδοπούλου, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 16.1.2003, 3.3.2003, 11.03.2003, 14.3.2003 και 7.11.2003 αγωγές της ήδη αναιρεσείουσας ως και τις 5.11.2003 και 27.1.2004 ομοίες της ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:60/2007 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 7239/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 11 Μαρτίου 2010 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Χρυσικός, ανέγνωσε την από 4 Μαΐου 2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 1-3-2010 αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθμ. 7239/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την υπόψη διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παράγραφος 3 του Συντάγματος προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτή λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνηση του (ανεπαρκής αιτιολογία), ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία). (Ολ.

ΑΠ 1/1999). Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559, αριθ. 19 λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης με την έννοια της ανεπαρκούς αιτιολογίας αφορά ελλείψεις αναγόμενες αποκλειστικά στη διατύπωση του αιτιολογικού πορίσματος αναφορικά με τη συνδρομή ή μη γεγονότων, που στη συγκεκριμένη περίπτωση συγκροτούν το πραγματικό του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, έτσι ώστε, από την ανεπαρκή ή αντιφατική έκθεση τους, να μην μπορεί να κριθεί αν η απόφαση στηρίζεται ή όχι νομικώς (Ολ.

ΑΠ 13/1995). Η ύπαρξη νόμιμης βάσης και η αντίστοιχη έλλειψη της πρέπει να προκύπτουν αμέσως από την προσβαλλόμενη απόφαση, ο δε Άρειος Πάγος διαπιστώνει την ύπαρξη ή την ανυπαρξία του προκειμένου λόγου αναίρεσης, ελέγχοντας μόνο την προσβαλλόμενη απόφαση και το αιτιολογικό της και όχι το περιεχόμενο άλλων εγγράφων ή αποφάσεων σε εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ.

Αντίθετα, δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα, κατά το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές το πόρισμα και για το λόγο αυτό γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος.

Με την προσβαλλόμενη υπ'αριθ.7239/2009 απόφαση του Εφετείου Αθηνών έγιναν δεκτά τα ακόλουθα κατά την ανέλεγκτη επί της ουσίας εκτίμηση των αποδείξεων, που αφορούν τους εδώ ερευνώμενους αναιρετικούς λόγους, ως προς την από 15-1-2003 αγωγή της αναιρεσείουσας και τηn από 27-1-2004 αγωγή της αναιρεσίβλητης.

Α)Ως προς την από 16-1-2003 αγωγή της αναιρεσείουσας εργολάβου κατά της αναιρεσίβλητης εργοδότιδας: "Σχετικά με τον τρόπο πληρωμής της εργολάβου συμφωνήθηκε ότι η πληρωμή του εργολαβικού ανταλλάγματος θα γίνεται με μηνιαίες πιστοποιήσεις, ανάλογα με την πρόοδο του έργου, ότι από το ποσό κάθε πιστοποίησης θα παρακρατείται ποσοστό 5% ως πρόσθετη εγγύηση καλής εκτέλεσης, ότι οι παρακρατήσεις αυτές θα επιστραφούν μετά την ολοκλήρωση του έργου και αφού κατατεθεί από την εργολάβο ισόποση εγγυητική επιστολή διάρκειας ισχύος ενός (1) έτους ότι οι πιστοποιήσεις θα υποβάλλονται στον επιβλέποντα μηχανικό της εργοδότριας για έγκριση και ότι αυτός οφείλει να τις εγκρίνει ή να τις διορθώνει εντός πέντε (5) ημερών από την ημερομηνία υποβολής τους και ότι η πληρωμή των εγκεκριμένων πιστοποιήσεων θα διενεργείται εντός 40 ημερών από την ημερομηνία έκδοσης του σχετικού τιμολογίου της υπεργολάβου.

Τέλος, συμφωνήθηκε μεταξύ των διαδίκων, σχετικά με τη λύση της σύμβασης, ότι ο εργοδότης μπορεί ελεύθερα και ανά πάσα στιγμή να αναστείλει ή να καταγγείλει την ένδικη σύμβαση ενημερώνοντας εγγράφως τον εργολάβο , οπότε ο εργολάβος δικαιούται αποζημίωση, αλλά μόνο για τις προκύπτουσες θετικές ζημίες του, στο μέτρο που τις αποδεικνύει.

Ο εργολάβος δεν θα δικαιούται της παραπάνω αποζημίωσης εάν η αναστολή ή η καταγγελία της σύμβασης οφείλεται σε υπαιτιότητα του (βλ. υπ' αριθμ. 10.2 όρο της ανωτέρω σύμβασης). Από την υπογραφή της ανωτέρω σύμβασης μέχρι και την 6.4.2002 το έργο εκτελούνταν κανονικά. Η εργολάβος εταιρεία "ΤΕΧΝΙΚΗ Ν. ΑΤΕΒΕ" υπέβαλε τέσσερις (4) πιστοποιήσεις, με αξία συνόλου εκτελεσθεισών εργασιών μέχρι και 30.4.2002, ύψους 1.951.033 ευρώ (με τον ΦΠΑ) και έχει λάβει μέχρι σήμερα το ποσό των 1.742.334,61 ευρώ (δεδομένου ότι η εργοδότρια παρακράτησε απ' αυτό 208.698,42 ευρώ , από τα οποία 76.425 ευρώ για απόσβεση προκαταβολής ,49.602,53 ευρώ για φόρο 3% και 82.670,89 ευρώ ως εγγύηση καλής εκτέλεσης ποσοστού 5%)".Συνεχίζει δε το Εφετείο ότι: "Ενόψει αυτών, όσον αφορά την από 16-1-2003 αγωγή, η ενάγουσα (ήδη αναιρεσείουσα) δικαιούται ως υπόλοιπο αμοιβής για τις εργασίες που εκτέλεσε στο ανωτέρω έργο μέχρι την αποβολή της το ποσό των 138.553,35 ευρώ, οφειλόμενο με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής.

Το ποσό των 82.670,89 ευρώ (που αφορά εγγύηση καλής εκτέλεσης) δεν πρέπει ν' αποδοθεί στην ενάγουσα δεδομένου ότι, όπως εκτίθεται ειδικότερα κατωτέρω (και δη στο τμήμα της παρούσας απόφασης, που αφορά την από 5-11-2003 αγωγή) το συγκεκριμένο έργο παρουσίασε κακοτεχνίες".Δέχθηκε δε το Εφετείο ειδικότερα επί της από 5-11-2003 αγωγής της αναιρεσίβλητης εργοδότιδας τα ακόλουθα: "Δικαιούται η ενάγουσα (ήδη αναιρεσίβλητη) εργοδότιδα ως αποζημίωση για ελλείψεις του επίδικου έργου, που οφείλονται σε υπαιτιότητα της εναγομένης-αναιρεσείουσας εργολάβου το ποσό των 47.240,38 ευρώ.

Περαιτέρω, κατά της ενάγουσας αναιρεσίβλητης εργοδότιδας η εναγομένη διατηρεί ληξιπρόθεσμη συναφή με την οφειλή της αξίωση από αμοιβή για το επίδικο έργο, συνολικού ύψους 138.553,35 ευρώ, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν σχετικά με την από 16.1.2003 αγωγή. Επομένως, η εναγόμενη έχει δικαίωμα να αρνηθεί την εκπλήρωση της παροχής ωσότου η ενάγουσα- εκπληρώσει την υποχρέωση που την βαρύνει, και συνεπώς είναι κατ' ουσίαν βάσιμη η προβαλλόμενη από την εναγομένη ένσταση επίσχεσης (άρθρα 325, 329 ΑΚ).

Ενόψει αυτών, όσον αφορά την ένδικη από 5.11.2003 αγωγή, το ποσό που δικαιούται η ενάγουσα ανέρχεται σε 47.240,38 ευρώ, που οφείλεται με το νόμιμο τόκο από την επομένη της επίδοσης της αγωγής μέχρι την εξόφληση και είναι καταβλητέο από την εναγομένη με τον όρο της ταυτόχρονης εκπλήρωσης από την ενάγουσα της υποχρέωσής της για καταβολή του ποσού των 138.553,35 ευρώ στην εναγόμενη".

Από τις ίδιες πιο πάνω παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα, με τις οποίες το Εφετείο απέρριψε το λόγο της έφεσης της αναιρεσείουσας-ενάγουσας, κατά την ομοίως κρινάση πρωτόδικης απόφασης, με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή της που είχε ασκήσει (η αναιρεσείουσα) για την καταβολή του ποσού των 82.670,89 ευρώ, ως υπόλοιπο οφειλόμενης αμοιβής της για εκτελεσθέν έργο, που κρατήθηκε και δεν αποδόθηκε από την αναιρεσίβλητη εργολάβο, ως συμβατικά προβλεπόμενη εγγύηση καλής εκτελέσεως, ποσοστού επι οφειλομένης αμοιβής 5%, προκύπτει ότι έχει νόμιμη βάση, και δη την απαιτούμενη αιτιολογία, γιατί καλύπτεται χωρίς λογικά κενά και αντιφάσεις και με πληρότητα και σαφήνεια, χωρίς να χρειαζόταν οποιαδήποτε άλλη περαιτέρω παραδοχή το πραγματικό των εφαρμοστέων εδώ κανόνων ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 361, 847, 851, 864 του ΑΚ, τους οποίους η προσβαλλόμενη απόφαση δεν παραβίασε εκ πλαγίου με ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, ενώ δεν ήταν αναγκαία η παράθεση και άλλων.

Μόνη δε η παραδοχή ότι το ύψος της ανταπαίτησης που διατηρεί η αναιρεσίβλητη εργοδότης κατά της αναιρεσείουσας εργολάβου για ελαττώματα και ελλείψεις του συγκεκριμένου έργου ανέρχεται σε 47.240,38 ευρώ, ενώ η ένδικη απαίτηση της αναιρεσείουσας εργολάβου που παρακρατήθηκε ως συμβατικά προβλεπόμενη εγγύηση καλής εκτέλεσης του έργου ανέρχεται σε 82.670,89 ευρώ, δεν αναιρεί το δικαιολογημένο της παρακράτησης (που δεν είναι οριστική) ούτε καθιστά αντιφατικές τις αιτιολογίες της προσβαλλόμενης, ενόψει των λοιπών παραδοχών της ότι: 1)η προβλεφθείσα συμβατικά εγγυητική παρακράτηση 5%, ήταν ανάλογη προς το ύψος της δικαιούμενης αμοιβής και όχι προς το ύψος της προβαλλόμενης ζημίας εκ μέρους της παρακρατούσας αναιρεσίβλητης εργολάβου και 2)αντικατάσταση της ίδιας εγγύησης θα ήταν συμβατικά προβλεπτή μόνο με την προσήκουσα εκτέλεση του έργου, και μετά την κατάθεση από την αναιρεσείουσα εργολάβο ισόποσης προς την κατακρατηθείσα ποσοστιαία εγγύηση εγγυητικής επιστολής διάρκειας ενός (1) έτους, που δεν προκύπτει από τις παραδοχές της προσβαλλόμενης ότι κατατέθηκε.

Β)Ως προς την από 27-1-2004 αγωγή της αναιρεσίβλητης εργοδότιδας κατά της αναιρεσείουσας εργολάβου: "Περαιτέρω, μετά την απομάκρυνση της εναγομένης (ήδη αναιρεσείουσας εργολάβου) από το έργο, τον Ιούνιο 2002, υπήρξαν έντονες βροχοπτώσεις κατά την 31.7.2002, που επέφεραν αυξημένο υδάτινο φορτίο στα δίκτυα αποχέτευσης αποστράγγισης, τα οποία δεν ήταν σε θέση να το παραλάβουν και να το διοχετεύσουν με ασφάλεια εκτός του χώρου της Μονάδας, με αποτέλεσμα να σημειωθούν εκτεταμένες διαρροές και υπερχειλίσεις του δικτύου σε πολλά σημεία, που με τη σειρά τους προξένησαν σημαντικές βλάβες και ζημίες σε κτίρια, κατασκευές και εξοπλισμούς, όπως υπόγεια κανάλια και γαλαρίες, ηλεκτροκινητήρες και ηλεκτρικοί πίνακες αντλιοστασίου πυρόσβεσης κ.λ.π., προς αποκατάσταση των οποίων η ενάγουσα δαπάνησε το ποσό των 49.866,28 Ευρώ. 2) Εξάλλου, υπέστησαν ζημιές από βραχυκυκλώματα λόγω εισόδου υδάτων και λάσπης οι ηλεκτροκινητήρες του αντλιοστασίου πυρόσβεσης πού ήσαν εγκατεστημένοι στα υπόγεια του συστήματος βιολογικού καθαρισμού αποβλήτων, οπότε χρειάσθηκαν να γίνουν επισκευές αυτών, στέγνωμα και αντικατάσταση των εδράνων ("ρουλεμάν") τους, αναπεριέλιξη του στάτη που κάηκε λόγω του βραχυκυκλώματος και, μετά τις επισκευές αυτές επανευθυγράμμιση των ηλεκτροκινητήρων στις βάσεις τους.

Απαιτήθηκε επιδιόρθωση του ηλεκτρικού πίνακα στο Κτίριο Νο.56, που συμπεριελάμβανε και αντικατάσταση των κατεστραμμένων από τα βραχυκυκλώματα λόγω της υγρασίας εξαρτημάτων του."Συνεχίζει δε το Εφετείο ότι "αν οι εργασίες για την κατασκευή του δικτύου αποστράγγισης και αποχέτευσης του ΑΗΣ είχαν γίνει σωστά και εφόσον η εναγόμενη είχε φροντίσει να λάβει τα απαραίτητα μέτρα ασφάλειας και προστασίας έναντι των βροχοπτώσεων (βοηθητικά κανάλια διαφυγής των όμβριων υδάτων, προστατευτικά αναχώματα, συντήρηση και επισκευή του ήδη κατασκευασμένου μέρους του όλου δικτύου) πριν από την απομάκρυνση της από το εργοτάξιο, δεν θα είχαν πλημμυρίσει τα φρεάτια ακόμη και αυτά ήταν ανολοκλήρωτα και δεν θα επέρχονταν οι παραπάνω αναφερόμενες ζημίες.

Συνεπώς, οι ανωτέρω ζημίες οφείλονται σε υπαιτιότητα της εναγομένης λόγω πλημμελούς κατασκευής απ' αυτήν των ανωτέρω δικτύων και δεν είναι βάσιμος ο ισχυρισμός ότι τα δίκτυα αποχέτευσης αποστράγγισης ομβρίων και ακαθάρτων υδάτων δεν είχαν ολοκληρωθεί από την εναγομένη μέχρι την 5.6.2002, που της δόθηκε εντολή για διακοπή των εργασιών με συνέπεια τα δίκτυα να μην είναι έτοιμα να δεχθούν και να διοχετεύσουν ασφαλώς εκτός του χώρου της Μονάδας το αυξημένο υδάτινο φορτίο των βροχοπτώσεων της 31.7.2002.

Ενόψει αυτών, η εναγομένη οφείλει να καταβάλει στην ενάγουσα ως αποζημίωση για ελλείψεις του επίδικου έργου που οφείλονται σε υπαιτιότητα της το ποσό των (32.008,75+ 49.866,28 = ) 81.875,03 ευρώ". Από τις ίδιες πιο πάνω παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα, με τις οποίες το Εφετείο απέρριψε το λόγο της έφεσης της αναιρεσείουσας-εναγόμενης κατά της ομοίας κρινάσης κατά ένα μέρος της πρωτόδικης απόφασης, με την οποία έγινε δεκτή η αγωγή που είχε αιτήσει η αναιρεσίβλητη για την καταβολή αποζημίωσης από ελαττώματα του εκτελεσθέντος έργου εκ μέρους της αναιρεσείουσας εναγομένης εργολάβου, και δέχθηκε το λόγο της έφεσης της αναιρεσίβλητης-ενάγουσας, κατά της αντιθέτως κατά ένα μέρος της κρινάσης πρωτόδικης απόφασης, με την οποία είχε απορριφθεί κατά ένα μέρος η ίδια αγωγή, προκύπτει ότι έχει νόμιμη βάση, και δη την απαιτούμενη αιτιολογία γιατί καλύπτεται χωρίς λογικά κενά και αντιφάσεις και με πληρότητα και σαφήνεια, χωρίς να χρειαζόταν οποιαδήποτε άλλη περαιτέρω παραδοχή, το πραγματικό των εφαρμοστέων εδώ κανόνων ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 690, 297, 298 του ΑΚ τους οποίους η προσβαλλόμενη απόφαση δεν παραβίασε εκ πλαγίου με ανεπαρκείς, αιτιολογίες, ενώ δεν ήταν αναγκαία η παράθεση και άλλων.

Μόνη δε η παραδοχή ότι οι πιο πάνω ζημιογόνες συνέπειες επήλθαν μετά την απομάκρυνση της αναιρεσείουσας εργολάβου από το εργοτάξιο δεν αναιρεί τη διαγνωσθείσα υπαιτιότητα της (αναιρεσείουσας) και την απόρριψη της καταλυτικής ένστασής της από τη διάταξη του αρθ.690 του ΑΚ για έλλειψη υπαιτιότητάς της, ούτε καθιστά αντιφατικές τις αιτιολογίες της προσβαλλόμενης, ενόψει των λοιπών παραδοχών της προσβαλλόμενης ότι οι ζημιογόνες συνέπειες προήλθαν αποκλειστικά από τις προαναφερθείσες κατασκευαστικές ελλείψεις και ελαττώματα, που συνδέονται με αντίστοιχη υπαίτια αντισυμβατική συμπεριφορά της αναιρεσείουσας μέχρι την απομάκρυνσή της από το εργοτάξιο, και δεν έχουν σχέση με τις εργασίες που παρέμειναν ανολοκλήρωτες κατά την αποχώρηση της αναιρεσείουσας από τα εργοτάξιο.

Επομένως, τα όσα αντίθετα υποστηρίζει η αναιρεσείουσα με τους δύο λόγους του αναιρετηρίου, με τους οποίους αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθ.19 του αρθ.559 του ΚΠολΔ κρίνονται αβάσιμα και απορριπτέα, όπως και οι αντίστοιχοι λόγοι αναίρεσης. Εξ άλλου, οι ίδιοι λόγοι της αναίρεσης κατά την σ'αυτούς κατά το άλλο μέρος τους περιλαμβανόμενη αιτίαση από τις διατάξεις των άρθρων 559 αριθ.19 και 561 παρ.1 του ΚΠολΔ ότι υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης ή ανεπάρκεια ή αντιφατικότητα των αιτιολογιών της προσβαλλόμενης απόφασης, σχετικά με την εκτίμηση των αποδείξεων, που αφορούν τα ίδια πιο πάνω προαναφερόμενα κρίσιμα ζητήματα: 1)του απαιτητού του μέρους της αμοιβής της αναιρεσείουσας, που παρακρατήθηκε από την αναιρεσίβλητη εργοδότιδα ως συμβατικώς προβλεφθείσα εγγυοδοσία, και 2)της έλλειψης υπαιτιότητας της αναιρεσείουσας ως προς τις προαναφερθείσες ζημιογόνες συνέπειες, που επήλθαν μετά την αποχώρηση της αναιρεσείουσας από το έργο και τα αντίστοιχα επιχειρήματα της αναιρεσίβλητης, και τα περί του αντιθέτου επιχειρήματα της αναιρεσείουσας, που έχουν σχέση με το τελικό αποδεικτικό πόρισμα στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο και βρίσκονται κατά την αναιρεσείουσα σε αντίθεση με το ότι::

α)ότι το ποσό της αμοιβής της που παρακρατήθηκε είναι μικρότερο από την απαίτηση της αναιρεσίβλητης και β)οι ζημιογόνες συνέπειες δεν έχουν σχέση με δικές της κατασκευαστικές παραλείψεις είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, αφού κατά τα προεκτιθέμενα, το από τις αποδείξεις πόρισμα εκτίθεται με σαφήνεια, πειστικότητα και κατά λογική ακολουθία τρόπο στην προσβαλλόμενη απόφαση, κατά τις προεκτεθείσες ουσιαστικές παραδοχές της με τους ίδιους δε λόγους κατά τα λοιπά, εκ του περιεχομένου των οποίων δεν συντρέχει εξαιρετική περίπτωση από εκείνες του άρθ. 561 παρ.1 του ΚΠολΔ, πλήττεται πλέον, μέσω των προαναφερομένων επιχειρημάτων της αναιρεσείουσας, η ουσία αποκλειστικά της υπόθεσης που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.

Μετά τα παραπάνω πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα ως ηττημένη στην εις το διατακτικό δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (αρθρ. 176 ,183 Κ.ΠολΔ)

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 9-3-2010 αίτηση της Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΤΕΧΝΙΚΗ ΝΑΘΑΝΑΗΛΙΔΗ ΑΤΕΒΕ" και το διακριτικό τίτλο ΤΕ.ΝΑ ΑΤΕΒΑ" για αναίρεσης της υπ' αριθ. 7239/2009 του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια. (2.700) Ευρώ.

Κρίθηκε, αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 26 Μαϊου 2011 και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του στην Αθήνα στις 2 Ιουνίου 2011.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ