Supreme Court quashes lower court decision for misapplying statute of limitations rules against the Greek State.

Απόφαση 905 / 2008 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 905/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βασίλειο Ρήγα, Δημήτριο Δαλιάνη, Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε και Δημήτριο Πατινίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 7 Ιανουαρίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει μεταξύ :

Του αναιρεσείοντος : Ελληνικού Δημοσίου, όπως εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσώπησε η πληρεξούσια Πάρεδρος του Ν.Σ.Κ Χρυσούλα Τσιαβού με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσιβλήτου : Ανώνυμης Τραπεζικής Εταιρείας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε",που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσώπησε η πληρεξούσια δικηγόρος της Καλλιόπη Τσικλητήρα με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από06.07.1998 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 1408/2002 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 2610/2003 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητά το αναιρεσείον με την από 12.10.2004 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Δαλιάνης ανέγνωσε την από 05.01.2007 έκθεση της κωλυομένης να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτη Ελένης Παναγιωτάκη, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του μοναδικού από τον αρ.1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. λόγου της αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Το εφαρμοστέο εν προκειμένω, σύμφωνα με τα άρθρα 107 παρ.1 και 119 του ν.2362/1995, ν.δ. 321/1969 "περί Κώδικος Δημοσίου Λογιστικού" ορίζει στο άρθρο 91 παρ. 1 ότι "ο χρόνος παραγραφής των χρηματικών αξιώσεων κατά του δημοσίου είναι πέντε ετών, εφ'όσον υπό ετέρας γενικής ή ειδικής διατάξεως δεν ορίζεται βραχύτερος χρόνος παραγραφής" και στο άρθρο 95 ότι "φυλαττομένης της ισχύος των ειδικών διατάξεων, η παραγραφή των χρηματικών αξιώσεων κατά του δημοσίου διακόπτεται μόνον:

α).... β) δια της υποβολής προς την δημοσίαν αρχήν αιτήσεως περί πληρωμής της απαιτήσεως, οπότε η παραγραφή άρχεται εκ νέου από της χρονολογίας, την οποία φέρει η έγγραφος απάντησις της αρμοδίας δια την αναγνώρισιν ή την πληρωμήν της απαιτήσεως αρχής. Εν περιπτώσει μη απαντήσεως, η παραγραφή άρχεται μετά πάροδον εξαμήνου από της χρονολογίας υποβολής της αιτήσεως.

Υποβολή δευτέρας αιτήσεως δεν διακόπτει εκ νέου την παραγραφήν". Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ότι, αν η εν λόγω πενταετής παραγραφή διακοπεί με την υποβολή στην αρμόδια αρχή σχετικής αιτήσεως για την πληρωμή της απαιτήσεως, τότε από την απάντηση της αρμόδιας αρχής αρχίζει νέα ισόχρονη παραγραφή, σε περίπτωση δε μη απαντήσεως εντός έξι μηνών από την υποβολή της ανωτέρω αιτήσεως, η νέα παραγραφή αρχίζει αφότου παρέλθει το εξάμηνο, ενώ η τυχόν μετά την εκπνοή της εξάμηνης αυτής προθεσμίας γενόμενη απάντηση, με την οποία η αρχή αρνείται ρητώς ή σιωπηρώς την πληρωμή της απαιτήσεως, δεν επηρεάζει την ήδη αρξάμενη παραγραφή, δεν επιφέρει δηλαδή νέα διακοπή αυτής.

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, το εφετείο δέχθηκε ότι η αναιρεσίβλητη Τράπεζα, επιδιώκουσα την ταμειακώς βεβαιωθείσα στις 19-11-1990 απαίτησή της εκ δραχμών 61.560.027 να εισπράξει από το αναιρεσείοντα Δημόσιο, ως εγγυητή της πρωτοφιελέτριας ανώνυμης εταιρίας "ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ Α.Ε.", υπέβαλε στις 26-2-1991 την ......

έγγραφη αίτησή της στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, το οποίο με το ..... έγγραφό του αρνήθηκε να πληρώσει το άνω χρηματικό ποσό. Ακολούθως, το εφετείο, δεχθέν επιπλέον ότι η περί επιδικάσεως της εν λόγω απαιτήσεως αγωγή της αναιρεσίβλητης επιδόθηκε στις 14-7-1998 στο αναιρεσείον, έκρινε, κατ'αποδοχή σχετικής αντενστάσεως της πρώτης περί διακοπής της προβληθείσας από το τελευταίο παραγραφής της ένδικης αξιώσεως, ότι η παραγραφή αυτή διεκόπη στις 26-2-1991 με την υποβολή της ......

έγγραφης αιτήσεως της αναιρεσίβλητης και άρχισε εκ νέου από τις 3-11-1995 με τη ....... έγγραφη απάντηση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, χωρίς να έχει συμπληρωθεί μέχρι την επίδοση της αγωγής στις 14-7-1998. Με την κρίση του αυτή το εφετείο παρεβίασε, με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή, τις αναφερόμενες πιο πάνω διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου, καθόσον η κρίσιμη παραγραφή, διακοπείσα στις 26-2-1991 με την υποβολή της ......

έγγραφης αιτήσεως και αρξάμενη εκ νέου στις 26-8-1991 με την παρέλευση εξαμήνου από την υποβολή της εν λόγω αιτήσεως, συμπληρώθηκε στις 26-8-1996, ήτοι πριν από την επίδοση της αγωγής, η δε μεταγενέστερη από ....... έγγραφη απάντηση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, δεν επέφερε νέα διακοπή της παραγραφής. Επομένως.

Ο εκ του άρθρου 559 αρ.1 ΚΠολΔ απορρέων μοναδικός λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίο καταλογίζεται στο Εφετείο η ανωτέρω πλημμέλεια, είναι βάσιμος. Κατ'ακολουθίαν, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο εφετείο που θα συγκροτηθεί από δικαστές άλλους εκείνων που δίκασαν προηγουμένως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί τη 2610/2003 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο με άλλη σύνθεση.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει σε τριακόσια πενήντα (350) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Απριλίου 2008.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 5 Μαΐου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ