Greek Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to lack of specific grounds under Criminal Procedure Code.

Απόφαση 905 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

ΑΡΙΘΜΟΣ 905/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

E' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Βαρδαβάκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Γεώργιο Ναυπλιώτη, Δημήτριο Κιτρίδη, Αθανάσιο Μπρίλλη και Ελένη Παναγιωτάκη - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 3 Μαρτίου 2006, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Ζύγουρα (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου, για να δικάσει την αίτηση των αναιρεσειόντων - κατηγορουμένων: 1. Κ. Κ. του Π., 2. Σ. Κ. του Θ. και 3. Χ. Κ. του Θ., κατοίκων ..., που εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παναγιώτη Μωράγιωργα, περί αναιρέσεως της 5/2004 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Ναυπλίου.

Το Πενταμελές Εφετείο Ναυπλίου, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και οι αναιρεσείοντες - κατηγορούμενοι ζητούν την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στις από 21 Ιανουαρίου 2004 (τρεις) αιτήσεις τους αναιρέσεως, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 681/2004.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο των αναιρεσειόντων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθούν οι προκείμενες αιτήσεις αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. - Οι υπό κρίση από 21.1.2004, με αριθ. 7/2004, 8/2004 και 9/2004 αιτήσεις των 1. Σ. Κ. 2. Κ. Κ., και 3. Χ. Κ., αντιστοίχως, για αναίρεση της 5/2005 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Ναυπλίου, πρέπει να συνεκδικαστούν διότι είναι συναφείς.

ΙΙ.- Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 και 510 του ΚΠΔ προκύπτει ότι, για το κύρος και κατ' ακολουθία το παραδεκτό της αίτηση αναίρεσης κατά απόφασης, πρέπει στη δήλωση άσκησής της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι για τους οποίους ασκείται.

Αν δεν περιέχεται σ' αυτήν ένας τουλάχιστον λόγος από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 ΚΠΔ λόγους αναίρεσης, η αίτηση απορρίπτεται ως απαράδεκτη χωρίς άλλη έρευνα, σύμφωνα με το άρθρο 513 του ίδιου Κώδικα. Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης που προβλέπει το λόγο αναίρεσης, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί.

Ούτε μπορεί ο αόριστος στην έκθεση αναίρεσης λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα. Ειδικότερα, για την πληρότητα των από το άρθρο 510 παρ. 1 Δ' και Ε' ΚΠοινΔ λόγων αναίρεσης, για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και για εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης, αντιστοίχως, πρέπει: 1) στην πρώτη περίπτωση, αν ελλείπει παντελώς η αιτιολογία, να προτείνεται με την αίτηση αναίρεσης η ανυπαρξία αυτής, σε σχέση με συγκεκριμένο ή συγκεκριμένα κεφάλαια της απόφασης στα οποία αναφέρεται η εν λόγω αιτίαση, ενώ, αν υπάρχει αιτιολογία, αλλά προβάλλεται ότι αυτή δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, να προσδιορίζεται με την αναίρεση επί πλέον, σε τι ακριβώς συνίσταται η έλλειψη αυτή, ποιες είναι οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της απόφασης ή οι αντιφατικές αιτιολογίες της σε σχέση με τις παραδοχές της, ή ποια αποδεικτικά μέσα δεν λήφθηκαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας (Ολ.

ΑΠ 2/2002, Ολ. ΑΠ 19/2001) και 2] στη δεύτερη περίπτωση, να αναφέρεται η διάταξη που παραβιάστηκε και να προσδιορίζεται σε τι ακριβώς συνίσταται η παραβίασή της, σε σχέση με τις παραδοχές της απόφασης.

ΙΙΙ. Στην προκείμενη περίπτωση, με τις κρινόμενες αιτήσεις αναίρεσης, οι λόγοι των οποίων είναι ταυτόσημοι, πλήττεται η 5/2004 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Ναυπλίου με την οποία οι αναιρεσείοντες κηρύχθηκαν ένοχοι, για κλοπή από κοινού και καταδικάστηκαν, οι μεν πρώτος και τρίτος, στους οποίους αναγνωρίστηκαν, αντιστοίχως, τα ελαφρυντικά των άρθρων 133 και 84 παρ. 2 α του ΠΚ, σε φυλάκιση δύο ετών καθένας που μετατράπηκε σε χρηματική, ο δε δεύτερος σε φυλάκιση δυόμιση ετών.

Οι αναιρέσεις ασκήθηκαν με δήλωση των αναιρεσειόντων στο Διευθυντή της Δικαστικής Φυλακής Ναυπλίου, όπου κρατούνται, και συντάχθηκαν οι προαναφερόμενες σχετικές εκθέσεις. Οι αναιρεσείοντες όμως δεν επικαλούνται κανένα σαφή και συγκεκριμένο λόγο. Ειδικότερα, με τις άνω αιτήσεις τους ζητούν την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης, διότι όπως κατά λέξη αναφέρουν "1.

Ουδόλως είναι αιτιολογημένη η απόφαση, ως απαιτεί το Σύνταγμα, και απλώς αναφέρεται εις το κατηγορητήριον ελλειπούσης της απαιτουμένης κατ' αρθρ. 93 παρ. 3 του Συντάγματος και του άρθρου 139 Κ.Π.Δ. ειδικής και. εμπεριστατωμένης αιτιολογίας.- 2. Καίτοι ουδείς κατέθεσεν εναντίον του και μάλιστα οι παθόντες κατέθεσαν εις τα πρακτικά της δίκης, ότι αυτός δεν είχε καμμία συμμετοχή εις την ληστεία, άλλως εσφαλμένα η αναιρεσιβαλλομένη χωρίς να αναφέρεται εις τις αποδείξεις που την οδήγησαν εις την καταδίκην του τον ετιμώρησαν.- 3.

Ουδόλως προέκυψαν οι προϋποθέσεις, δια να τιμωρηθεί δια ληστείαν, ως προβλέπει το άρθρον 380 του Π.Κ. καθόσον ούτε είχε συμμετοχήν, ούτε τον ανεγνώρισε κανείς, ούτε ήσκησε κάποιαν βίαν ή απείλησε κάποιον και εντεύθεν δεν υφίσταται ληστεία.- 4. Η σύνθεσις του δικαστηρίου δεν ήτο νόμιμος, ουδέ του εδόθη λόγος, προς εξέτασιν από αυτόν προς τους μάρτυρες και τους παθόντες, καθόσον δεν είχε συνήγορον υπεράσπισης και εδιορίσθη αυτεπάγγελτα.- 5.

Δεν υπάρχει ουδέν στοιχείον (αποτύπωμα, κατάθεσις μάρτυρος, κατασχεθέντα) που να αποδεικνύουν οιαδήποτε συμμετοχή του.- 6. Η άνω απόφασις είναι αναιρετέα, σύμφωνα με το άρθρο 510 παρ. 1, στοιχείο Δ' Κ.Π.Δ. για εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία της ουσιαστικής ποινικής διάταξης του άρθρου 380 του ΠΚ". Όλοι οι πιο πάνω λόγοι είναι απαράδεκτοι, διότι δεν αναφέρονται περιστατικά που θεμελιώνουν τις επικαλούμενες αιτιάσεις και δεν προσδιορίζονται οι νομικές πλημμέλειες της προσβαλλόμενης απόφασης, και συγκεκριμένα: 1] Δεν αναφέρεται σε τι ακριβώς συνίσταται η έλλειψη της ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, ποια αποδεικτικά στοιχεία δεν λήφθηκαν υπόψη, και από ποιες παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, στην οποία πάντως παρατίθεται αιτιολογία, προκύπτει η έλλειψη αυτή.

Περαιτέρω δε, ο σχετικός λόγος στηρίζεται και στην εσφαλμένη προϋπόθεση ότι οι αναιρεσείοντες καταδικάστηκαν για ληστεία, ενώ, όπως προαναφέρθηκε, από την απόφαση προκύπτει ότι αυτοί καταδικάστηκαν για κλοπή. 2] Ο λόγος για εσφαλμένη εφαρμογή και ερμηνεία του άρθρου 380 του ΠΚ, στηρίζεται στην ίδια πιο πάνω εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού οι αναιρεσείοντες καταδικάστηκαν για παράβαση του άρθρου 372 παρ. 1 του ΠΚ. 3] Οι αναιρεσείοντες δεν αναφέρουν στις αιτήσεις τους ποιες διατυπώσεις που καθορίζουν την σύνθεση του δικαστηρίου δεν τηρήθηκαν, με συνέπεια να μην είναι νόμιμη η σύνθεσή του.- 4] Επίσης, δεν αναφέρουν, αν, μετά την κατάθεση κάθε μάρτυρα, ζήτησαν από τον διευθύνοντα τη συζήτηση το λόγο για να εκθέσουν τις απόψεις τους, και δεν τους δόθηκε, ώστε να μπορεί εκ τούτου να θεμελιωθεί λόγος απόλυτης ακυρότητας.

Και 5] Οι υπόλοιπες αιτιάσεις τους πλήττουν την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του Δικαστηρίου.

ΙV. Κατά συνέπεια, εφόσον στις υπό κρίση αιτήσεις δεν περιέχεται κανένας σαφής και ορισμένος λόγος αναίρεσης, πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτες και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα (άρθρ. 583 παρ. 1 ΚΠΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει τις από 21.1.2004, με αριθ. 7/2004, 8/2004 και 9/2004 αιτήσεις των 1. Σ. Κ. 2. Κ. Κ., και 3. Χ. Κ., αντιστοίχως, για αναίρεση της 5/2005 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Ναυπλίου. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) ευρώ για τον καθένα.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Απριλίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 14 Απριλίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ